Κωνσταντινος Μισσιος

Μήλα

2011-07-27T05:59:00.000-07:00

Έχω καθυστερήσει να τελειώσω την ιστορία που ανέβαζα σε συνέχειες καθώς η ζωγραφική μ’ απασχολεί πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό. Οπότε ζητώ συγνώμη απ’ όσους την διαβάζουν και την περιμένουν. Ελπίζω να καταφέρω να την τελειώσω πριν το τέλος Αυγούστου.

Πάντως δημιουργικά ο χρόνος δεν πήγε χαμένος. Θυμάστε την εικόνα που είχα φτιάξει για την ανάρτηση καλοκαίρι…; Αυτός είναι ο πραγματικός πίνακας λοιπόν(60Χ100εκ) αν και τα χρώματα χάνουν λίγο σε ένταση ενώ λείπει κι η υπογραφή μου (χεχεχε).

Μήλα λοιπόν. Μήλα και σκόνη καλοκαιριού. Κι ένας ήλιος-ηλιοτρόπιο να τα ζεσταίνει όλα

girl with a note

2011-07-08T05:27:00.000-07:00

Μου πήρε κάμποσο για να το φτιάξω αλλά τα κατάφερα... νομίζω
Έχει τίτλο το κορίτσι με τη νότα και προσπάθησα να του δώσω μια αίσθηση αναγεννησιακής ζωγραφικής. Φτιάχτηκε από το μηδέν χωρίς χρήση φωτογραφιών...

Το μοναστήρι (συνέχεια)

2011-06-28T07:04:00.000-07:00

Μετά το δείπνο η μικρή ομάδα τους με επικεφαλής την ηγουμένη Αβυσσαλέα κατευθύνθηκε στο ναό του μοναστηριού για την τελευταία λειτουργία της μέρας.
Ο ναός τοποθετημένος στο κέντρο του μοναστηριού, σφιχτά κλεισμένος στην αγκαλιά του, ήταν στ’ αλήθεια και το πιο επιβλητικό κομμάτι του. Για κάποιο λόγο αντικρίζοντας τον, η Αργυρώ θυμήθηκε εκείνους τους αιχμηρούς, γοτθικούς ναούς του μακρινού ανθρώπινου παρελθόντος, πίσω στη Γη.
Καθώς διέσχιζαν μια γιγάντια εσωτερική πλατεία, διαπίστωσε ότι το παράξενο δομικό υλικό του μοναστηριού συστρεφόταν σε παραμορφωμένες οργανικές δομές, δημιουργώντας τους πύργους, τ’ ανοίγματα, τα τόξα και τ’ αντερείσματα του ναού που ήταν αφιερωμένος στον Άπωφη. Και στο κέντρο όλου εκείνου του φαιού τερατουργήματος έστεκε σα στόμα μια ανοιχτή πύλη οδηγώντας σε απόλυτο σκοτάδι.
Όσο πλησίαζαν τόσο θέριευε μέσα στη Αργυρώ η φωνή που της έλεγε να κάνει πίσω, να σταματήσει τα βήματα της και να κάνει επιτόπου στροφή φεύγοντας όσο πιο μακριά γινόταν από εκείνο το μέρος.
Τη στιγμή της απόγνωσης όμως, ένιωσε ξαφνικά ένα χέρι να σφίγγει για λίγο το δικό της κι έπειτα ν’ απομακρύνεται γρήγορα. Γύρισε και κοίταξε τη Ζοφερή που περπατούσε δίπλα της. Η κοπέλα την κοίταξε με μια έκφραση σιωπηλής υποστήριξης που έκανε τον ξαφνικό φόβο μέσα της να υποχωρήσει. Αλλά όχι αρκετά.
Τελικά η ομάδα των αμίλητων γυναικών μπήκε μέσα στον ναό με αργό τελετουργικό βάδισμα. Το σκοτάδι τις κατάπιε.
Για μερικές στιγμές η Αργυρώ ένιωσε μια διαπεραστική ψύχρα να τρυπά το σώμα της κι έπειτα ένα μούδιασμα ν’ απλώνεται σαν κύμα. Ασυναίσθητα αναζήτησε ξανά το χέρι της Ζοφερής αλλά αντί γι’ αυτό ένιωσε ένα σκληρό χέρι να την τραβά και να την οδηγεί κάπου.
Άφησε μια πνιχτή κραυγή.
Μέσα στο σκοτάδι το μόνο που μπορούσε ν’ αντιληφθεί ήταν τα στιγμιαία γεωμετρικά σχέδια που έφτιαχναν τα μάτια της και τα σουρσίματα από τις κινήσεις των άλλων. Παρόλο τον φόβο της δεν μπόρεσε να μην αναρωτηθεί πως κατάφερναν οι μοναχές να βρίσκουν το δρόμο τους μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Υπέθεσε πως ήταν εξοικειωμένες με το χώρο έπειτα από τόσα χρόνια εδώ. Αλλά κι αυτή η λογική υπόθεση δεν κατάφερε να διώξει το φόβο απέναντι στο άγνωστο που έκρυβε το σκοτάδι.
Τι έκρυβε το σκοτάδι;
Η ερώτηση αιωρήθηκε μέσα της καθώς το χέρι οδηγός την ανάγκασε να γονατίσει. Για μια στιγμή επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Έπειτα άκουσε έναν ψίθυρο να ελίσσεται σα φίδι γύρω της. Φωνές να ψέλνουν σε μια ακατανόητη γλώσσα και λαρυγγισμούς να έρχονται σε ριπές από διάφορες κατευθύνσεις θολώνοντας την αντίληψη της.
Ο ρυθμός της ψαλμωδίας άρχισε να γίνεται όλο και πιο γρήγορος, όλο και πιο επιτακτικός κι η Αργυρώ από κάποιο πρωτόγονο ένστικτο επιβίωσης ήξερε ότι αυτό που άκουγε δεν ήταν δέηση. Ήταν πρόσκληση. Σε κάτι που δεν είχε θέση στον κόσμο των ανθρώπων. Μια επίκληση σε κάτι που ζούσε μέσα στην υφή του σκότους. Σε κάτι απόλυτο.

Αυτό που την παραξένεψε στην αρχή, όταν άνοιξε τα μάτια της, ήταν πως τα είχε προηγουμένως κλειστά. Δε θυμόταν κάτι τέτοιο. Έπειτα την παραξένεψε ότι αυτό που αντίκριζε ήταν το μεταλλικό ταβάνι του κελιού της. Επίσης δε θυμόταν να έχει επιστρέψει εδώ. Και τέλος την παραξένευε ο ρυθμικός μηχανικός ήχος που άκουγε να χτυπά.
Γύρισε το κεφάλι και είδε ότι ήταν μόνη. Ο ήχος ερχόταν από την κλειστή πόρτα του κελιού. Ανασηκώθηκε και την κοίταξε ανήσυχη. Ο ήχος σταμάτησε απότομα και μετά από ένα σύντομο κλικ η πόρτα άνοιξε. Η Αργυρώ είδε πίσω της να στέκεται μ’ ένα επιφυλακτικό βλέμμα η δόκιμη που της είχαν συστήσει ως Ζοφερή.
Η κοπέλα μπήκε μέσα κι η πόρτα έκλεισε αυτόματα πίσω της. Η Αργυρώ εξακολουθούσε να την κοιτάζει άφωνη καθώς εκείνη την πλησίασε και κάθισε δίπλα της μ’ ένα πλατύ, πονηρό χαμόγελο.
«Επιτέλους!», ήταν τα πρώτα λόγια της κοπέλας. «Νόμιζα ότι δε θα τέλειωνε ποτέ αυτή η μέρα», συμπλήρωσε και μ’ έναν βαθύ αναστεναγμό τράβηξε απότομα την καλύπτρα του κεφαλιού της αποκαλύπτοντας έναν χείμαρρο μελαχρινών μαλλιών. Χωρίς το πλαίσιο του ράσου έδειχνε ακόμα πιο αποφασιστική, σχεδόν εκτός τόπου και χρόνου μέσα στους κανόνες ενός μοναστηριού.
«Λοιπόν αδελφή Απύθμενη ποιο είναι το πραγματικό σου όνομα;», τη ρώτησε.
Η Αργυρώ κατάφερε να ξυπνήσει από την έκπληξη και να της ανταποδώσει το χαμόγελο. «Αργυρώ. Με λένε Αργυρώ», απάντησε.
«Ωραίο είναι! Σίγουρα καλύτερο από το Απύθμενη. Άκου Απύθμενη!»
«Ή Ζοφερή!», πρόσθεσε εκείνη.
«Μη μου το θυμίζεις. Ουρανία με λένε», δήλωσε κατηγορηματικά.
«Πως κατάφερες να μπεις μέσα; Νόμιζα ότι ήταν κλειδωμένη».
«Ήταν κλειδωμένη. Απλά έχω μερικούς άσσους στο μανίκι μου», της απάντησε δείχνοντας της ένα μικρό και λεπτό σα φύλλο αντικείμενο.
«Τι είναι αυτό;»
Η Ουρανία ξάπλωσε άνετα στο κρεβάτι δίπλα της και της έκλεισε το μάτι.
«Αυτό είναι ένας υποκλέπτης».
«Υποκλέπτης;», έκανε εκείνη και κάθισε διστακτικά δίπλα της.
«Μπορεί να διαβάζει τους κωδικούς ασφαλείας στις κλειδαριές. Σε παλιού τύπου κυρίως όπως αυτές εδώ», εξήγησε.
«Μακάρι να είχα κάτι τέτοιο», είπε σκεφτική.
Η Ουρανία χαμογέλασε σηκώνοντας το ένα φρύδι της. «Για να είχες κάτι τέτοιο, θα 'πρεπε να ήσουν κόρη του πατέρα μου», είπε κι έκρυψε στις πτυχές του ράσου της τον υποκλέπτη.
Η Αργυρώ την κοίταξε με απορία.
«Άστο, είναι μεγάλη ιστορία», απάντησε η κοπέλα και ξαφνικά πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο. «Καταλαβαίνεις ότι πρέπει να φύγουμε απ’ αυτό το μέρος, έτσι δεν είναι; Δεν ξέρω τι γίνεται εδώ αλλά αυτές οι γυναίκες είναι τρελές! Στ’ αλήθεια τρελές ή κάτι ακόμα χειρότερο», είπε με ένταση.
«Μπορούμε να φύγουμε απ’ δω;», ρώτησε εκείνη μ’ ελπίδα.
Η Ουρανία κοίταξε την κλειστή πόρτα του κελιού κι έπειτα την Αργυρώ.
«Μπορούμε να προσπαθήσουμε. Εγώ αυτό κάνω. Δεν έχω σκοπό να κάτσω εδώ με σταυρωμένα χέρια και να τις αφήσω να μου κάνουν… ότι κάνουν τέλος πάντων», απάντησε εκείνη.
Η Αργυρώ σηκώθηκε κι εκείνη από το κρεβάτι. «Ουρανία, τι συνέβη στο ναό; Δε θυμάμαι τίποτα. Μονάχα σκοτάδι και παράξενες φωνές κι έπειτα ξύπνησα εδώ».
Η Ουρανία πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν ξέρω· μακάρι να ‘ξερα. Και σε μένα το ίδιο έγινε. Δεν είναι η πρώτη φορά. Κάθε μέρα γίνεται το ίδιο. Πηγαίνουμε σ’ εκείνο το φρικτό μέρος κι έπειτα ξυπνάω στο κρεβάτι μου χωρίς να θυμάμαι τίποτα», απάντησε τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από το σώμα της. «Γι’ αυτό σου λέω. Πρέπει να με βοηθήσεις. Να βρούμε μια έξοδο από εδώ πριν καταλήξουμε κι εμείς σαν τη Φωτεινή».
«Τη Φωτεινή;»
«Ναι, την αδελφή Απρόσωπη!»
«Τι εννοείς; Φαινόταν…»
«Το είδες; Μοιάζει σα ρομπότ! Δεν ήταν έτσι όμως. Συνέβη λίγο πριν έρθεις. Τον πρώτο καιρό ήταν κανονική, όπως εσύ κι εγώ. Αλλά πριν μερικές μέρες, ξαφνικά δεν την αναγνώριζα. Πήγαινα στο κελί της κι ήταν σα να έβλεπα κάποια άλλη».
Η Αργυρώ ανατρίχιασε στη σκέψη ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί και σε κείνη. Για κάποιο λόγο το μοχθηρό χαμόγελο του θείου της επέστρεψε στο μυαλό της.
«Στο λέω Αργυρώ πρέπει να φύγουμε από δω! Θα με βοηθήσεις;», είπε η άλλη κοπέλα σχεδόν με απόγνωση και την κοίταξε σταθερά στα μάτια.
Ξαφνικά μέσα της ξύπνησε μια ισχυρή επιθυμία να ξεφύγει από τα πάντα. Από αυτό το φρικτό μέρος κι από όλο της το παρελθόν.
«Θα σε βοηθήσω. Όμως υποσχέσου μου πως όταν… αν φύγουμε από δω, θα με πάρεις μαζί σου».
«Μαζί μου;», έκανε η Ουρανία.
«Ναι. Δεν έχω κανέναν πια. Δεν μπορώ να εμπιστευθώ κανέναν».
Η Ουρανία χαμογέλασε και της έσφιξε τα χέρια.
«Σύμφωνοι!»

καλοκαίρι

2011-06-28T02:57:00.000-07:00

Ποτέ δεν μπόρεσα ν' αντισθώ στις εμπνεύσεις του καλοκαιριού
Να και μια ακόμα που έφτιαξα κι είπα να τη μοιραστώ μαζί σας συνοδευμένη από
αγαπημένους στίχους

Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

2011-06-26T12:25:00.000-07:00

3

Η τραπεζαρία του μοναστηριού αντίθετα μ’ ότι περίμενε η Αργυρώ ήταν πολύ μικρή και χαμηλοτάβανη. Με το ζόρι χωρούσε το μακρόστενο τραπέζι που ήταν βιδωμένο σα ξένο σώμα στο πάτωμα. Εκείνη κι η Χθονία μπήκαν μέσα σιωπηλές κρατώντας το βλέμμα χαμηλά. Όταν η μοναχή την οδήγησε στη θέση της και την έβαλε να καθίσει βρήκε το κουράγιο να σηκώσει το κεφάλι και να δει επιτέλους τις μέλλουσες αδελφές της.
Στην κεφαλή του τραπεζιού καθόταν η ηγουμένη Αβυσσαλέα. Το πρόσωπο της κάτω από το πιο έντονο φως της τραπεζαρίας δεν έδειχνε τόσο τρομαχτικό αλλά οι κενές κόγχες εξακολουθούσαν να της προκαλούν συναισθήματα φρίκης κι αηδίας.
Στα δεξιά της ηγουμένης είχε πάρει θέση η μοναχή Χθονία και στ’ αριστερά μια άλλη γυναίκα τόσο λεπτή και ψηλή που το ράσο πάνω της, την έκανε να μοιάζει με κείνα τα σκιάχτρα που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι άνθρωποι για να τρομάζουν τα πουλιά στα χωράφια τους. Ακόμα και το ακάλυπτο πρόσωπο της φαινόταν να έχει υποστεί κάποια συντριπτική πίεση παίρνοντας μια μακρόστενη, αλογίσια όψη. Η μοναχή κοίταζε επίμονα και σκυθρωπά τη Αργυρώ αναγκάζοντας τη να τραβήξει γρήγορα το βλέμμα της.
Απέναντι από τη Αργυρώ καθόταν μια νεαρή που επίσης φορούσε το γκρίζο ράσο της δόκιμης όπως κι ίδια. Στα λίγα δευτερόλεπτα που τα μάτια τους συναντήθηκαν η Αργυρώ είδε ένα έξυπνο, πονηρό βλέμμα και μάτια που αντίθετα με όλα τα άλλα, λαμπύριζαν γεμάτα ζωή και φως.
Δίπλα στην κοπέλα στεκόταν ακόμη μια δόκιμη που το ακάλυπτο και λευκό σα φεγγάρι πρόσωπο της έλαμπε με μια απόκοσμη ομορφιά. Το βλέμμα της όμως δεν είχε τίποτα από τη ζωντάνια της διπλανής της. Ήταν στραμμένο στο τραπέζι μπροστά της, αδιάφορο για την παρουσία της Αργυρώς ή οποιουδήποτε άλλου. Έδειχνε κουρασμένη ή άρρωστη.
Η ηγουμένη σηκώθηκε από τη θέση της κι όλες οι γυναίκες έστρεψαν την προσοχή τους σ’ εκείνη.
«Αδελφές μου, σήμερα είναι μια σημαντική μέρα για μας», άρχισε με το πρόσωπο της στο άπειρο, «γιατί σήμερα καλωσορίζουμε ένα καινούργιο μέλος στην αγκαλιά του σκοτεινού θεού μας. Καλωσορίζουμε τη δόκιμη Απύθμενη που ήρθε για ν’ αφιερώσει το σώμα και την ψυχή της στον σκοτεινό πατέρα του σύμπαντος.
Όλες μας γνωρίζουμε πόσο διστακτικοί είναι οι νέοι άνθρωποι απέναντι στη λατρεία μας. Και δεν τους αδικούμε γιατί ο κύριος μας είναι απαιτητικός από τους δούλους του και θέλει οι ψυχές τους να είναι σθεναρές και γενναίες για ν’ αντέξουν τη σκοτεινή αγάπη του. Αλλά είναι και γενναιόδωρος σ’ εκείνους που υποτάσσονται στη θέληση και τη σοφία του. Τους χαρίζει την αιωνιότητα του σκότους, την ύπαρξη πέρα από την ψευδαίσθηση του χρόνου και του χώρου. Πέρα από την ψευδαίσθηση των θνητών επιθυμιών. Τους χαρίζει την αλήθεια».
Η Αργυρώ ένιωσε μια ανατριχίλα να διατρέχει το σώμα της απ’ άκρη σ’ άκρη ακούγοντας τη φωνή της ηγουμένης να λέει αυτά τα λόγια πάθους χωρίς καθόλου πάθος.
«Παιδί μου, ο δρόμος που διάλεξες είναι δύσκολος», συνέχισε απευθυνόμενη στη Αργυρώ χωρίς ωστόσο ν’ αλλάξει τη θέση του προσώπου της. «Δύσκολος αλλά σωτήριος. Αν ανοίξεις τον εαυτό σου στο σκοτεινό θεό, αν ακουμπήσεις την ψυχή σου στην αγκαλιά του, τότε θα δεις πως όλα τα θνητά βάσανα δεν έχουν καμία σημασία. Αν δεχθείς το σκοτάδι μέσα σου, τότε όλος ο πόνος της ζωής θα χαθεί κι εσύ θα ζήσεις την αιώνια γαλήνη».
Του νεκρού, συμπλήρωσε αυθόρμητα στο μυαλό της η Αργυρώ.
«Η αδελφότητα μας όπως έχεις διαπιστώσει δεν είναι μεγάλη. Το μοναστήρι μας είναι ίσως υπερβολικά απρόσιτο και σκληρό για τις μαλθακές ψυχές κι έτσι ο αριθμός μας είναι μικρός. Ικανός όμως να διατηρεί τη… φλόγα της πίστης μας», είπε η ηγουμένη με μια υποψία χαμόγελου. «Έχεις γνωρίσει ήδη την αδελφή Χθονία που είναι υπεύθυνη για την κατήχηση των δόκιμων μοναχών. Αν έχεις οποιαδήποτε απορία ή χρειάζεσαι κάτι, η αδελφή Χθονία θα είναι εκεί για να σε ακούσει. Στ’ αριστερά μου είναι η αδελφή Περιρρέουσα. Είναι η φύλακας του ναού. Σ’ αυτήν ανήκουν τα περισσότερα ιερατικά καθήκοντα καθώς και η ομαλή λειτουργία των ζωτικών συστημάτων του μοναστηριού. Απέναντι σου είναι η δόκιμη Ζοφερή. Όπως κι εσύ είναι σχετικά καινούργια στο δρόμο του κυρίου και στο μοναστήρι».
Η Αργυρώ έριξε ακόμη ένα βιαστικό βλέμμα στην κοπέλα απέναντι που της επέστρεψε ένα αχνό χαμόγελο. Κι ήταν αρκετό για να της δώσει πίσω λίγο απ’ το χαμένο της κουράγιο. Ωστόσο δεν τόλμησε να της το ανταποδώσει.
«Δίπλα της είναι η δόκιμη Απρόσωπη. Είναι μαζί μας περισσότερο καιρό κι ετοιμάζεται να δεχθεί το χρίσμα. Σε λίγο θα είναι ολοκληρωμένη μοναχή όπως κι εμείς», τελείωσε με τις συστάσεις η ηγουμένη.
Η Αργυρώ ρίχνοντας ακόμη ένα βιαστικό βλέμμα στο κατατονικό πρόσωπο της τελευταίας κοπέλας δεν μπόρεσε να μη σκεφθεί πόσο ταιριαστό της ήταν αυτό το όνομα. Αναρωτήθηκε αν η ομορφιά της δόκιμης Απρόσωπης ήταν πάντα τόσο απρόσωπη. Για κάποιο λόγο δεν το πίστευε κι ο φόβος την τύλιξε πάλι κάνοντας τη να κατεβάσει το βλέμμα πίσω στο τραπέζι.
Μετά τα λόγια της ηγουμένης ακολούθησε μια σύντομη και παράξενη προσευχή που απάγγειλε με αναπάντεχα στεντόρεια φωνή η μοναχή Περιρρέουσα. Έπειτα ακολούθησε το άγευστο δείπνο τους μέσα σε ανυπόφορη σιωπή.

Το μοναστήρι (συνέχεια)

2011-06-22T11:37:00.000-07:00

2

Οι δυο τους διέσχισαν ξανά τους λαβυρινθώδεις διαδρόμους του μοναστηριού ώσπου να φτάσουν σε μια απομονωμένη πτέρυγα. Εκεί η Αργυρώ είδε δυο αντικριστές σειρές θυρών, ύποπτα όμοιων με πόρτες φυλακής, να στέκουν βλοσυρές αποκρύπτοντας το εσωτερικό των κελιών. Για μια στιγμή αναρωτήθηκε πόσες μοναχές να φιλοξενούσε το μοναστήρι αλλά φοβήθηκε να ρωτήσει. Έτσι κι αλλιώς ήταν σίγουρη ότι η αδελφή Χθονία δε θα της απαντούσε. Δε θα της έλεγε τίποτα περισσότερο απ’ όσα την είχε διατάξει η ηγουμένη να πει.
Σα να ήθελε να επιβεβαιώσει τις σκέψεις της, η αδελφή Χθονία οδήγησε με ρομποτικές κινήσεις τη Αργυρώ σε μια από τις πόρτες κι αφού την άνοιξε της έκανε χώρο να περάσει μέσα.
Το κελί ήταν άδειο κι έρημο από οποιαδήποτε αίσθηση ανθρώπινης παρουσίας. Στα μάτια της Αργυρώ ξεπερνούσε σε σκληρότητα ακόμα και το κελί μιας φυλακής. Θύμιζε περισσότερο τάφο για τους ζωντανούς.
Είδε μονάχα μια στενή κουκέτα στρωμένη με γκρίζες κουβέρτες και στον έναν από τους μεταλλικούς τοίχους δύο μικρότερες πόρτες. Η αδελφή Χθονία πλησίασε και άνοιξε μια απ’ αυτές.
«Εδώ είναι ο χώρος που θα χρησιμοποιείς για την προσωπική σου υγιεινή», είπε και με μια γρήγορη κίνηση άνοιξε τη διπλανή πόρτα. «Εδώ είναι η ντουλάπα με τα ράσα που θα φοράς», είπε και της έδειξε τη σειρά με τα ανοιχτόγκριζα ρούχα που κρεμόταν σαν άδεια σακιά από κρεμάστρες.
Η Αργυρώ κοίταξε τα ρούχα κι έπειτα κούνησε καταφατικά το κεφάλι στη μοναχή. «Ευχαριστώ αδελφή», είπε και περίμενε να φύγει.
«Πρέπει να φορέσεις το ράσο», είπε η Χθονία. «Δεν επιτρέπεται λαϊκή περιβολή στο μοναστήρι. Θα περιμένω για να πάρω τα ρούχα σου».
Η Αργυρώ ένιωσε μια ξαφνική ριπή θυμού σ’ αυτή την απαίτηση αλλά απέναντι στο φασκιωμένο, αδιάλλακτο πρόσωπο της μοναχής έσκυψε πάλι το κεφάλι της κι άρχισε να γδύνεται.
Όταν έμεινε μόνο με τα εσώρουχα διαπίστωσε με έκπληξη πως ένα σχεδόν αδιόρατο μειδίαμα χαιρέκακης ικανοποίησης είχε σχηματιστεί στο πρόσωπο της Χθονίας. Αμέσως ένιωσε την ανάγκη να επιτεθεί στη γυναίκα και να την κάνει να πάψει να χαμογελά, όμως η αδελφή Χθονία έσβησε γρήγορα το ίχνος από το πρόσωπο της και τη βοήθησε να φορέσει την καινούργια της στολή. Μέσα στο κελί δεν υπήρχε καθρέφτης κι έτσι δεν μπορούσε να δει τη μεταμόρφωση της. Μπορούσε όμως να νιώσει το σκληρό ύφασμα να στενεύει ασφυκτικά στο λαιμό της.
«Σε λίγο είναι η ώρα του δείπνου. Θα έρθω να σε οδηγήσω εγώ στην τραπεζαρία. Ως τότε η αγία μητέρα μου ζήτησε να σου δώσω αυτό», είπε η Χθονία και της έτεινε έναν μικρό αναγνώστη. «Για να μελετήσεις», εξήγησε.
Ήταν ένα παμπάλαιο μηχανάκι που φαινόταν να έχει δει καλύτερες μέρες.
«Λειτουργεί;», ρώτησε αυθόρμητα.
«Ναι. Λειτουργεί μια χαρά», είπε η μοναχή. «Θα έρθω λοιπόν σε λίγο. Να είσαι έτοιμη».
Η Χθονία βγήκε κι η πόρτα του κελιού έκλεισε απαλά. Η Αργυρώ περίμενε για λίγο κι έπειτα δοκίμασε να την ανοίξει. Ήταν κλειδωμένη.
Αναστέναξε και κάθισε στο σκληρό κρεβάτι κοιτώντας με απάθεια το γκρίζο πάτωμα, αφήνοντας τα σωθικά της να κρυώσουν. Ένιωθε πολύ εξαντλημένη, στα όρια του ύπνου. Κι η σιωπή ήταν τόσο βαθιά που νόμισε πως κάποιος άγνωστος διακόπτης μέσα της είχε κατέβει σταματώντας ταυτόχρονα κάθε αίσθηση. Έπειτα, σαν κύμα από το πουθενά τη σκέπασε πάλι η απελπισία κάνοντας τα δάκρυα που κρατούσε τόσο καιρό για τον εαυτό της να πλημμυρίσουν τα μάτια της. Έγειρε στο στρώμα και κρύβοντας το πρόσωπο της άφησε τους λυγμούς να την τραντάξουν.
Και κάπου εκεί, μεταξύ δακρύων και κούρασης την πήρε ο ύπνος κι ούτε κατάλαβε πότε η φιγούρα της Χθονίας εμφανίστηκε πάλι σκουντώντας τη δυνατά για να σηκωθεί.
«Σήκω είναι ώρα για το δείπνο», την άκουσε να λέει στεγνά.
«Συγνώμη με πήρε ο ύπνος», προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
«Έπρεπε να μελετήσεις το λειτουργικό», είπε η άλλη κοιτώντας την αυστηρά.
«Λυπάμαι.… θα το κάνω αργότερα».
«Δεν υπάρχει αργότερα στο μοναστήρι! Όταν κάτι πρέπει να γίνει, πρέπει να γίνει».
Η Αργυρώ ένιωσε τα μάγουλα της να καίνε. «Συγνώμη», είπε με μάτια που δήλωναν το αντίθετο.
«Να μην επαναληφθεί!», της αντιγύρισε η Χθονία. «Και τώρα σήκω κι ακολούθησε με. Είναι ώρα για το δείπνο και την τελευταία λειτουργία. Μετά θα ‘χεις όλο το χρόνο να κοιμηθείς».

6ο Μυθικό Συνέδριο Bookcrossing στη Λιβαδειά (επίλογος)

2011-06-20T10:51:00.000-07:00

Λοιπόν… είναι Δευτέρα απόγευμα και μόλις έχω αρχίσει λίγο να συνέρχομαι από ένα εξαιρετικό διήμερο εκδηλώσεων στη Λιβαδειά επιστρέφοντας στην πεζή καθημερινότητα, οπότε αποφάσισα να γράψω μερικά πράγματα.
Η αλήθεια είναι πως ξεκινώντας για να συναντήσω τους Bookcrossers στη Λιβαδειά και παρόλο που η Πόπη και η Έφη (δυο εκ των φανταστικών διοργανωτριών) είχαν προσπαθήσει να με προετοιμάσουν για αυτά που θα συναντούσα, περίμενα να περάσω δυο μάλλον συμβατικές μέρες όπου φανατικοί του bookcrossing θα έλεγαν τα δικά τους, εγώ θα έλεγα τα δικά μου κι έπειτα όλοι ήσυχα κι ωραία θα επιστρέφαμε στα σπίτια μας. Οπότε μπορείτε να φανταστείτε την (ευχάριστη) έκπληξη που ένιωσα όταν στη Λιβαδειά με υποδέχτηκε μια εξαιρετικά ζωντανή και κεφάτη (το τονίζω αυτό) ομάδα ανθρώπων από διάφορα μέρη της Ελλάδας καθώς και έντονες ντόπιες προσωπικότητες όπως η κυρία Γιάννα Μπαδύλα κι ο ευγενικότατος κύριος Λάιος.
Τα πάντα ξεκίνησαν Παρασκευή βράδυ με ένα μεγάλο πάρτι δίπλα στο ποτάμι, με γνωριμίες και πολύ ποτό.
Αποτέλεσμα:
Την επόμενη μέρα να έχω άγχος αν θα μπορούσα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, άγχος που εξαφανίστηκε πολύ γρήγορα όταν όλοι μας (καλεσμένοι και bookcrossers) ακολουθήσαμε ένα φανταστικό οδοιπορικό που μας οδήγησε με τη βοήθεια των ανεξάντλητων γνώσεων της κυρίας Μπαδύλα και των παραμυθιών του κυρίου Γιώργου Λάιου από το παρόν της Λιβαδειάς μέχρι την αρχαιότητα.
Στο οδοιπορικό μας συναντήσαμε ιστορικές προσωπικότητες,μάθαμε για την εμπορική και πολιτιστική δραστηριότητα των ανθρώπων της Λιβαδειάς, θυμηθήκαμε τραγικές και συγκινητικές στιγμές και στο τέλος, πίσω απ’ την κουρτίνα του χρόνου, βρήκαμε νύμφες και θεούς να μας περιμένουν παίζοντας στις πηγές της Έρκυνας. Και για να γίνω πιο σουρεάλ ή μάλλον φανταστικός (μιας και τέτοιο ήταν το θέμα του συνεδρίου των παιδιών) στο τέλος είδαμε την εκπλήρωση μιας αρχαίας προφητείας μέσα από το στόμα γιαπωνέζας τουρίστριας και το μυστικό κρυμμένο πίσω από μια λευκή χήνα όπως και το δώρο που έκανε στην Έρκυνα ο πατέρας της.
Όταν επιστρέψαμε στην πραγματικότητα και εν μέσω λάβρας Ιουλίου ακολούθησε «μασαμπούκα» αντάξια του ονόματος της Λιβαδειάς μέχρι φυσικά τη στιγμή που εγώ και οι υπόλοιποι καλεσμένοι των παιδιών κληθήκαμε να συνδέσουμε μύθους, παραμύθια, καιιστορία με τα βιβλία. Δεν ξέρω αν εκπληρώσαμε τις προσδοκίες τους (σίγουρα προσπαθήσαμε) όμως εκείνοι έδειξαν άπειρη υπομονή μαζί μας κι είχαν μάλιστα το σθένος να μας θέσουν και καίριες ερωτήσεις.
Όλη η παραμονή μου στη Λιβαδειά τελείωσε ανάμεσα σε μια υπέροχη, καινούργια παρέα το βράδυ του Σαββάτου.
Παιδιά χίλια ευχαριστώ για τη φιλοξενία και την παρέα σας, ήσασταν καταπληκτικοί. Θα μου επιτρέψετε όμως να ξεχωρίσω ανάμεσα σας τα δυο υπέροχα μαναράκια μου, που με πήραν από την πρώτη στιγμή υπό την προστασία τους, τη Λαυρεντία και τον Αντώνη (έτσι και μάθω εκείνο το άτιμο ανέκδοτο με το κερί θα νιώσω πολύ περήφανος…)· παιδιά ευχαριστώ. Τέλος να χιλιοευχαριστήσω από καρδιάς για την πρόσκληση και την μεταχείριση τις υπέροχες-καταπληκτικές-φανταστικές διοργανώτριες Πόπη, Έφη κι Αργυρώ. Και φυσικά να μην ξεχάσω τον Μάκη και την ψυχή του πάρτι, τον Δημήτρη.

Το μοναστήρι (συνέχεια)

2011-06-15T09:31:00.000-07:00

1

Είδε ότι η Τίκι έκλαιγε. Έκλαιγε κοιτώντας τη πίσω από τις πλάτες των φρουρών που στέκονταν ανάμεσα σ’ εκείνη και το μεταγωγικό. Μα τι περίμεναν, αναρωτήθηκε κοιτώντας φευγαλέα τα ανέκφραστα πρόσωπα τους. Ότι θα σκεφτόταν να τους επιτεθεί; Ότι θα έπεφτε στα γόνατα κλαίγοντας γοερά και παρακαλώντας για έλεος;
Φοβόταν αλλά η περηφάνια της δε θα την άφηνε ποτέ να το δείξει. Όχι μπροστά τους τουλάχιστον. Άλλωστε ήξερε πως ότι κι αν έκανε δε θα άλλαζε κάτι.
Πήρε μια βαθιά θαρραλέα ανάσα και ρίχνοντας ένα τελευταίο βλέμμα τρυφερότητας στο γεμάτο ρυτίδες πρόσωπο της Τίκι, γύρισε και προχώρησε στον μουντό κόσμο πέρα από τα όρια της τριγωνικής πύλης στην οποία είχε δέσει το μεταγωγικό. Αμέσως η πύλη κατέβηκε από ψηλά και σφράγισε αθόρυβα πίσω της. Γύρισε φοβισμένη προς την αδιαπέραστη επιφάνεια που την είχε αποκόψει οριστικά από τον έξω κόσμο και για μια στιγμή ένα συναίσθημα ασφυξίας τη διαπέρασε σαν ηλεκτρικό ρεύμα.
Γύρισε το κεφάλι της και κοίταξε τον χώρο που ανοιγόταν μπροστά της. Ένας τεράστιος διάδρομος. Μεγάλος σα λεωφόρος έμοιαζε να συνεχίζεται για πάντα ακριβώς όπως η οροφή που σχημάτιζαν οι κεκλιμένες πλευρές των τοίχων χανόταν σε μια σκοτεινή ασάφεια. Ήταν ολομόναχη και μονάχα ένα φτενό φως που ερχόταν από τεράστια ορθογώνια ανοίγματα στη στοά καταλάγιαζε λίγο το φόβο μέσα της.
Ερημιά.
Ήταν σίγουρη πως οι μοναχές θα την περίμεναν αλλά το μέρος έμοιαζε περισσότερο με άδειο μαυσωλείο παρά με μοναστήρι και για λίγο αναρωτήθηκε αν έπρεπε να μείνει εκεί που ήταν. Τελικά αποφάσισε ότι αυτό ήταν μάλλον ανόητο και προσπάθησε ξανά να διακρίνει κάτι στο βάθος της στοάς. Ν’ ακούσει κάποιον ήχο ζωής. Ανθρώπινης ζωής.
Ησυχία.
Κατέβηκε τα λίγα πλατιά σκαλιά από την πύλη μέχρι το διάδρομο κι άρχισε να τον διασχίζει όσο πιο αθόρυβα μπορούσε. Καθώς προχωρούσε όμως, τόσο ζωντάνευε μέσα της μια αίσθηση ότι το μέρος την παρακολουθούσε σιωπηλά ενώ εκείνη έμπαινε όλο και πιο βαθιά μέσα του.
Σύντομα ο απωθητικός, κρύος γιγαντισμός που διαπερνούσε τα πάντα έγινε αβάσταχτα καταπιεστικός. Ο διάδρομος συνεχιζόταν για πεντακόσια περίπου μέτρα όταν αναπάντεχα την οδήγησε σε ένα χάσμα. Στην ανατριχιαστική θέα προς το εσωτερικό τούτου του σκοτεινού κόσμου.
Γκρίζες λάμψεις, σαν στιγμιαίες ηλεκτρικές εκκενώσεις, σαν άηχες αστραπές μιας καταιγίδας διέλυαν το πυκνό σκοτάδι αποκαλύπτοντας ένα κολοσσιαίο βάραθρο κάτω από τα πόδια της. Μια μεταλλική γέφυρα ένωνε το σημείο όπου στεκόταν με την απέναντι πλευρά. Κι εκεί, θρονιασμένο στο βάθος και σε διαδοχικά στιγμιότυπα, η Αργυρώ είδε το μοναστήρι.
Ο οίκος του Άπωφη στεκόταν άκαμπτος σαν ένα παράξενο γεωλογικό μόρφωμα. Σαν το αποτέλεσμα αλλόκοτων τεκτονικών διεργασιών όπου ένα αφύσικο λιωμένο υλικό είχε πέσει από τον σκοτεινό ουρανό για να στερεοποιηθεί στιγμιαία πάνω στο μέταλλο. Μοιάζει με μάζα τεράστιων κουλουριασμένων φιδιών, σκέφτηκε με φρίκη.
Το όλο θέαμα την είχε κάνει να παγώσει και ίσως να μην είχε προχωρήσει παρά πέρα αν δε διέκρινε μια φιγούρα να διασχίζει αργά τη μεταλλική γέφυρα, κουβαλώντας ένα ασθενικό φως μαζί της.
Μια μαυροφορούσα γυναίκα πλησίασε αμίλητη τη Αργυρώ και σηκώνοντας ένα παλιομοδίτικο φανάρι με κερί, την εξέτασε προσεκτικά. Στο χλωμό φως η Αργυρώ αντίκρισε ένα φασκιωμένο με μαύρο ύφασμα πρόσωπο να λάμπει κιτρινιάρικο με ανέκφραστα πεθαμένα μάτια.
«Είμαι η αδελφή Χθονία. Καλωσορίσατε στο πανάγιο μοναστήρι του σκοτεινού θεού μεγαλειοτάτη», είπε η γυναίκα με φωνή επίπεδη σαν να ξεστόμιζε λέξεις χωρίς ουσιαστικό νόημα.
Απέναντι στο άδειο ύφος της μοναχής η Αργυρώ ένιωσε την απελπισία της να μεγαλώνει καθώς η τελευταία ελπίδα της για παρηγοριά βούλιαξε μέσα στο περιρρέον σκοτάδι.
«Σας ευχαριστώ αδελφή», απάντησε όσο πιο ψύχραιμα μπορούσε στη μοναχή ενώ εκείνη, χωρίς απάντηση, της γύρισε την πλάτη αρχίζοντας να διασχίζει ξανά τη γέφυρα που οδηγούσε πίσω στο μοναστήρι. Η Αργυρώ την ακολούθησε κρατώντας μια απρόθυμη απόσταση καθώς ένα κακό προαίσθημα την τύλιξε πιο σφιχτά κι από το ράσο της μοναχής.
Από κοντά το συγκρότημα του μοναστηριού ήταν ακόμα πιο απωθητικό. Η μουντή, τεφρή επιφάνεια των τοίχων θύμιζε βλογιοκομμένο δέρμα έτοιμο να διαλυθεί στο πρώτο άγγιγμα· αλλά το άγγιγμα ήταν κάτι που η Αργυρώ ήθελε ν’ αποφύγει με κάθε τρόπο. Ένιωσε πως αν ακουμπούσε τούτο το υλικό, η αποσάθρωση θα μεταγγιζόταν και σ’ εκείνη. Θα διαπερνούσε το σώμα της φτάνοντας στα τρίσβαθα της ύπαρξής της και μέσα στο μυαλό της, μολύνοντας όλα εκείνα που αγαπούσε. Οι αναμνήσεις ήταν τώρα πια τα μοναδικά πράγματα που της είχαν απομείνει.
Μαζί με τη μοναχή διέσχισαν σιωπηλούς δαιδαλώδεις διαδρόμους και εσωτερικές αυλές, ανέβηκαν σκάλες και πέρασαν γιγάντιες σκοτεινές αίθουσες με μονολιθικούς κίονες ώσπου να φτάσουν στο προορισμό τους, μια ταπεινή και μικροσκοπική κλειστή πόρτα. Εκεί η αδελφή Χθονία σταμάτησε και χτυπώντας απαλά άνοιξε κάνοντας της νόημα να περάσει.
Η Αργυρώ πέρασε διστακτικά κι η πόρτα έκλεισε πίσω της απαλά. Μέσα το σκοτάδι λούφαζε παντού σαν παραχαϊδεμένο ζώο και μονάχα το απαλό φως ενός κεριού αγωνιζόταν να κάνει αισθητή την παρουσία του διαγράφοντας αμυδρά τα αντικείμενα του χώρου. Κοίταξε στο βάθος μια μορφή που καθόταν άκαμπτη πίσω από ένα γραφείο. Το κερί όμως δεν την βοήθησε να διακρίνει ποιος την περίμενε εκεί. Πίσω από το γραφείο ένα μεγάλο παράθυρο σπαρταρούσε από τις παράξενες ηλεκτρικές λάμψεις τυφλώνοντας την Αργυρώ και κάνοντας τη μορφή να χάνεται ακόμα περισσότερο στο ακαθόριστο.
«Πλησίασε», άκουσε μια βαθιά γοητευτική φωνή και την ίδια στιγμή ένιωσε τα μέλη της να χαλαρώνουν έτοιμα να υπακούσουν υπνωτισμένα στην εντολή.
Πλησίασε αργά και στάθηκε απέναντι στην γυναίκα που την είχε καλέσει. Στο φως μιας σύντομης λάμψης η Αργυρώ κατάφερε επιτέλους να δει το πρόσωπο της και με δυσκολία συγκράτησε ένα επιφώνημα φρίκης. Οι κόγχες των ματιών της μοναχής ήταν άδειες. Σαν δυο τρύπες στο τίποτα. Σαν δυο μαύρα φεγγάρια.
Συγκρατήσου!, πρόσταξε τον εαυτό της. Είναι απλά μια τυφλή γριά.
Η γυναίκα έσκυψε ελαφρά προς το μέρος της και πήρε μια βαθιά ανάσα σα να οσμίζονταν τον αέρα.
«Σε φοβίζω;», ρώτησε.
«Όχι… κυρία», απάντησε θέλοντας απελπισμένα να στρέψει το βλέμμα της αλλού. Και θα μπορούσε να το είχε κάνει. Ήταν τυφλή, δε θα το καταλάβαινε, αλλά… αλλά είχε μυριστεί το φόβο της.
«Χαίρομαι κόρη μου. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι την άσχημη όψη μιας γριάς», είπε και χαμογέλασε. «Αυτό υποθέτω είναι και το πρώτο σου μάθημα για το σκοτάδι: κρύβει την ασχήμια. Και την ομορφιά. Εξισώνει τα πάντα αποδεσμεύοντάς τα από τα δεσμά της εικόνας αφήνοντας να φανεί η αληθινή τους φύση. Είναι σπλαχνικό… δε συμφωνείς;»
Αισθάνθηκε υποχρεωμένη να συμφωνήσει.
«Είμαι η αδελφή Αβυσσαλέα και έχω την τιμή να προΐσταμαι στον άγιο τούτο οίκο», είπε διακόπτοντας απότομα την κατήχηση.
Η Αργυρώ έσκυψε συγκρατώντας μια ακόμα βιαστική ανάσα. Ώστε αυτή ήταν η ηγουμένη του μοναστηριού κι αυτό το πρόσωπο του καινούργιου της δεσμοφύλακα.
Σα να μάντεψε τις σκέψεις της η ηγουμένη Αβυσσαλέα, αποφάσισε να δώσει έναν πιο αυταρχικό τόνο στη φωνή της. «Το μοναστήρι μας είναι αρκετά αυστηρό όσον αφορά τους κανόνες. Οι δόκιμες μοναχές απαγορεύεται να κυκλοφορούν ασυνόδευτες στους χώρους του μοναστηριού. Αυτό είναι σημαντικό και αφορά εξίσου τα ιεραρχικά σας καθήκοντα όσο και λόγους ασφαλείας», είπε και συμπλήρωσε με έναν πιο σκεφτικό τόνο, «Το μέρος τούτο… είναι παλιό και πολλά πράγματα μέσα του λειτουργούν με τρόπους ακατανόητους για τους σημερινούς ανθρώπους βάζοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια τους. Οπότε θα σου συνιστούσα να πάρεις σοβαρά τις συμβουλές μου».
Η Αργυρώ έσκυψε το κεφάλι ασυναίσθητα. Μια ζωή είχε μάθει να ακολουθεί κανόνες και να κάνει ότι της έλεγαν. «Μάλιστα», ψιθύρισε άτολμα.
Η ηγουμένη χαμογέλασε ξανά.
«Επίσης οι ποινές είναι αρκετά αυστηρές για όσες δόκιμες ή μοναχές δεν τηρούν τις ώρες της προσευχής και της κατάκλισης. Καμιά, μα καμιά δεν επιτρέπεται να περιφέρεται ασκόπως τις ώρες αυτές. Και φυσικά η υπακοή στις εντολές των ανωτέρων σας είναι αδιαπραγμάτευτη».
Η Αργυρώ ένιωσε το στόμα της ξερό.
«Έχεις καμία απορία;», ρώτησε η ηγουμένη με μια φωνή που προσπαθούσε να ακουστεί τρυφερή αλλά το μόνο που κατάφερνε ήταν να ακούγεται κουρασμένη.
«Όχι», απάντησε.
«Όχι, Αγία Μητέρα», τη διόρθωσε η ηγουμένη.
«Όχι, Αγία Μητέρα», επανέλαβε πειθήνια η Αργυρώ.
«Ωραία λοιπόν. Η αδελφή Χθονία θα σου δείξει το δρόμο για το κελί σου και θα σου εξηγήσει τις λεπτομέρειες».
Η Αργυρώ ένιωσε ένα χέρι να την αγγίζει στον αγκώνα και τινάχτηκε γυρνώντας ξαφνιασμένη. Η αδελφή Χθονία στεκόταν δίπλα της άηχη σαν φάντασμα και την κοίταζε περιμένοντας. Στο παράξενο φέγγος τα μάτια της έδειχναν ακόμα πιο πεθαμένα από πριν. Πιο άδεια κι από τις άδειες κόγχες της ηγουμένης.
«Αδελφή, οδηγήστε σας παρακαλώ τη δόκιμη Απύθμενη».
«Απύθμενη;», επανέλαβε αυθόρμητα η Αργυρώ.
«Είναι το καινούργιο σου όνομα. Συνήθισε το. Σύντομα θα ξαναγεννηθείς μέσα από το σκοτάδι κι αυτό θα είναι το όνομα σου».
Η Αργυρώ ένιωσε την απελπισία να επιστρέφει βαριά μέσα της έτοιμη να συνθλίψει τη θέληση για ζωή, έτοιμη να την κάνει να κλάψει σαν μικρό παιδί. Δάγκωσε δυνατά τα χείλη της αρνούμενη να υποκύψει.
Το αδύναμο τράβηγμα της αδελφής Χθονίας την επανέφερε στην πραγματικότητα.
«Μάλιστα», είπε και γύρισε ν’ ακολουθήσει την μοναχή που έβγαινε ήδη από την πόρτα του γραφείου της ηγουμένης.

Το Μοναστήρι

2011-06-12T10:06:00.000-07:00

Σήμερα εγκαινιάζω μια σκέψη που είχα εδώ και καιρό προκειμένου να συνδυάσω τις δυο μεγάλες μου αγάπες, το γραπτό λόγο και την εικονογράφηση. Και δεν εννοώ κάτι σαν τα κόμικς.
Η ιδέα μου είναι να αναρτώ μια ιστορία όπου η κάθε ανάρτηση θα συνοδεύεται από μια εικόνα εμπνευσμένη από την ιστορία. Ένας τρόπος δηλαδή να κάνω πιο σαφές τι είχα στο κεφάλι μου όταν έγραφα ή αν θέλετε, απλά μια δικαιολογία για να ζωγραφίσω.
Αν όλα πάνε καλά από σήμερα και μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα αναρτήσω σε μέρη, μια ιστορία που είχα ξεκινήσει να γράφω πριν ένα ή δυο χρόνια αν θυμάμαι καλά, στα πλαίσια ενός διαγωνισμού του SFF. Ήταν ένας διαγωνισμός τρόμου με θέμα το σκοτάδι όμως δυστυχώς λόγω του περιορισμού των λέξεων (3000) δεν κατάφερα να τελειώσω την ιστορία. Και αντί να τη χαραμίσω συμπιέζοντάς τη, την κράτησα ημιτελή στο αρχείο μου. Πρόσφατα λοιπόν αποφάσισα να την ξαναπιάσω και να την τελειώσω.
Ακολουθεί το πρώτο κομμάτι με την αντίστοιχη εικόνα. Ελπίζω να σας αρέσει…

Το μοναστήρι

Στεκόταν στην άκρη της αβύσσου με το βλέμμα της πυρετικά προσυλωμμένο στη σιλουέτα που αιωρούνταν στο απέραντο κενό. Μοναχική, μέσα στην άπειρη μοναξιά του μεσοδιαστήματος, τρομαχτική μέσα στον τρόμο του κενού. Κοιτούσε τη φυλακή της ενώ εκείνη έμοιαζε να της χαμογελά κακόβουλα γεμάτη παράξενες γωνίες και με αναπάντεχες αντανακλάσεις καθώς το αστέρι του Μερόη είχε κρυφτεί πίσω της χαρίζοντας της μια άρρωστη άλω. Σαν το χαμόγελο του θείου της εκείνη τη μέρα, σκέφτηκε.
Φοβόταν και μπροστά σ’ αυτό το θέαμα σκεφτόταν πως η φρικτή εξόντωση της οικογένειας της ίσως να ήταν καλύτερη μοίρα από τη δική της. Τη μοίρα των ηττημένων μιας μάχης που στα δεκατέσσερα της δεν είχε προλάβει να κατανοήσει αρκετά.
«Ο σκοτεινός θεός έχει πάντα ανάγκη από καινούργιες νύφες», ήταν τα λόγια του θείου της όταν την έσυραν μπροστά του για να ακούσει την απόφαση του. Θυμήθηκε τα δάχτυλα του που έπαιζαν μηχανικά μ’ ένα φυλαχτό όση ώρα της μιλούσε. Είχε αποτυπωμένο πάνω του τον ουροβόρο θεό, το θεό που καλούνταν να υπηρετήσει σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή της. Εξόριστη σ’ έναν τάφο.
Άπωφης ο πανάρχαιος! Άπωφης, ο θεός του χάους και του σκότους. Εκείνος που είχε επιβιώσει τις χιλιετίες των αλλαγών της ανθρωπότητας κι είχε επανέλθει με μια λατρεία που λίγοι είχαν το σθένος ν’ ακολουθήσουν ολοκληρωτικά.
Άπωφης…
Ανατρίχιασε καθώς το μεταγωγικό πλησίαζε αργά το αντικείμενο έξω από το παράθυρο της κάνοντας το να μεγαλώσει και να καλύψει κι άλλο από το οπτικό της πεδίο. Μονάχα η αύρα του Μερόη παρέμενε. Εκείνο το φωτοστέφανο δυσοίωνης αγιότητας. Για μια στιγμή κοίταξε την άβυσσο του διαστήματος, σπαρμένη με αμυδρά αστέρια κάτω από τα πόδια της. Καμία διέξοδος. Μόνο ο εφιάλτης που συνεχιζόταν.
Άκουσε κάποιον να μπαίνει ήσυχα στην καμπίνα. Δεν χρειάστηκε να γυρίσει. Η Τίκι ήταν πάντα διακριτικά παρούσα στη ζωή της οικογένειας της. Διακριτική κι αφοσιωμένη.
«Μεγαλειοτάτη…», την άκουσε να κομπιάζει καθώς προσπαθούσε να συγκρατήσει το σπάσιμο στη φωνή της. «Πρέπει να ετοιμαστείτε. Σε λίγο θα ήμαστε εκεί».
«Εντάξει Τίκι», απάντησε επιμένοντας στη θέα του παραθύρου. Η προσφώνηση μεγαλειοτάτη που μετά το θάνατο της μητέρας της η Τίκι επέμενε να χρησιμοποιεί, ενοχλούσε αφάνταστα την Αργυρώ. Της φαινόταν σαν κοροϊδία. Ίσως επειδή την είχε χρησιμοποιήσει κι ο θείος της με εκείνο το ταλέντο του να κάνει όλες τις λέξεις ν’ ακούγονται ολοφάνερα ειρωνικές.
Χωρίς να προσθέσει κάτι άλλο, η υπηρέτρια έφυγε με τον ίδιο ήσυχο τρόπο αφήνοντας τη πάλι μόνη. Τώρα το αντικείμενο έξω είχε μεγαλώσει αρκετά και μπορούσε να διακρίνει λεπτομέρειες. Μπορούσε να δει τις συστρεφώμενες γραμμές που σαν ιδεογράμματα γέμιζαν τις κεκλιμένες επιφάνειες, τις πριονωτές άκρες των πυραμίδων και τους πύργους που θύμιζαν σβησμένους κρυστάλλους.
Τελικά τράβηξε τα μάτια της από το παράθυρο κι εκείνο υπακούοντας σε κάποια αόρατη εντολή χάθηκε αφήνοντας πίσω του μονάχα μια στιλπνή λευκή επιφάνεια. Η Αργυρώ προετοίμασε τον εαυτό της…

6ο Μυθικό Συνέδριο Bookcrossing στη Λιβαδειά

2011-06-11T03:08:00.000-07:00

Ανασταίνοντας ξανά αυτό το πεθαμένο blog να ζητήσω κατ’ αρχήν μια συγνώμη από όλους εκείνους που έκαναν τον κόπο να παρακολουθούν το blog τόσο καιρό που εγώ το είχα εγκαταλείψει. Δυστυχώς λόγω ανωτέρας βίας (βλέπε δουλειά) μου ήταν αδύνατο να γράψω κάτι (και στο blog και γενικότερα) όμως αυτή την περίοδο προέκυψαν δυο βασικοί λόγοι για να αναρτήσω και πάλι κάτι εδώ. Ο ένας λόγος είναι ακόμα στα σκαριά και γι’ αυτό δεν θα αναφέρω κάτι σήμερα, όμως η ανακοίνωση του άλλου λόγου θα έλεγα ότι έχει αργήσει κιόλας.
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς γνωρίζουν τι σημαίνει bookcrossing αλλά πρόκειται για μια ιδέα που εγώ προσωπικά τη βρίσκω εξαιρετική: το ταξίδι των βιβλίων και των ιστοριών από αναγνώστη σε αναγνώστη. Είναι δηλαδή ένα είδος «δανείου» όπου ο αρχικός κάτοχος ενός βιβλίου αποφασίζει συνειδητά να απελευθερώσει ένα βιβλίο του και να το παραχωρήσει όχι σε έναν συγκεκριμένο αναγνώστη αλλά σε μια αλυσίδα από άγνωστους αναγνώστες οι οποίοι θα «ανακαλύψουν» σε προκαθορισμένα σημεία το λογοτεχνικό θησαυρό που ο αρχικός κάτοχος του αποφάσισε να απελευθερώσει. Μ’ αυτό τον τρόπο δηλαδή, αντί τα βιβλία να μένουν σε ράφια και να σκονίζονται έχουν την ευκαιρία να συναντήσουν καινούργιους αναγνώστες.
Ξέρω ότι πολλοί (αναγνώστες και εκδότες) δε συμφωνούν με την ιδέα του bookcrossing βλέποντας τη ως απειλή (ο καθένας για τους δικούς του λόγους), όμως εγώ προσωπικά θεωρώ ότι είναι ένας από τους πιο γοητευτικούς τρόπους για να προσελκύσεις καινούργιους ανθρώπους στην ανάγνωση και να προωθήσεις το βιβλίο.
Για όσους ενδιαφέρονται, περισσότερες πληροφορίες στο λινκ

Ο λόγος τώρα για την παραπάνω επεξήγηση είναι πως το πολύ ενεργό ελληνικό τμήμα των bookcrossers, αποφάσισε φέτος στη συνάντησή του στη Λιβαδειά να έχει ως θέμα το τρίπτυχο μυθολογία-παραμύθι-φανταστικό. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της συνάντησης μου έκανε την τιμή να με προσκαλέσει (μαζί με άλλους αξιόλογους ανθρώπους) να πω δυο λόγια γύρω από το φανταστικό στη λογοτεχνία.
Όσοι λοιπόν ενδιαφέρεστε κι έχετε όρεξη για μια πολύ όμορφη εκδρομούλα στη Λιβαδειά με τρεις μέρες (17-28-19 Ιουνίου) γεμάτες από εκδηλώσεις, μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ

Μεγάλες προσδοκίες

2010-04-05T04:55:00.000-07:00

Πάνω από το τσιμεντένιο φορτίο της πόλης, μαζί με την υγρή νύχτα και την άρρωστη λάμψη πέντε εκατομμυρίων φώτων έφτασε ξανά ο άνεμος. Αυτή τη φορά ήρθε από το Βορρά σαν την ανάσα ενός ανυπόμονου εραστή. Στροβιλίστηκε στους δρόμους της εξαντλημένης Αθήνας, ανάμεσα στα τσιμεντένια ρυάκια της και τις σκοτεινές πιλοτές.
Βγήκα στη βεράντα ανυποψίαστος, μαγνητισμένος από τη σιωπή μια πόλης που σα γκρινιάρα σύζυγος δεν σταματά ποτέ να μουρμουρίζει. Στάθηκα απέναντι από τον αποστεωμένο τύμβο της Ακρόπολης κοιτώντας την ακανόνιστη γραμμή των κτιρίων. Δεν ήξερα τι συνέβαινε. Συνέβαινε κάτι;
Ένιωθα τον άνεμο ν’ ανεβαίνει σε ριπές και να μου χτυπά την πλάτη μεταφέροντας μια αίσθηση ανεξέλεγκτης δύναμης, σχεδόν χαρμόσυνης, εξαγνιστικής βίας. Ήθελα ν’ ανοίξω τα χέρια μου, ν’ αφήσω τον άνεμο να με παρασύρει ψηλά και μακριά.
Απέναντι στην παρατημένη αλάνα του σιδηροδρομικού σταθμού, οι γκρίζες ράγες έμοιαζαν μ’ εκτεθειμένες φλέβες ενός σκοτωμένου ερπετού. Οι πανύψηλοι ευκάλυπτοι βούιζαν, ένας ήχος σπάνιος για την Αθήνα σαν είδος υπό εξαφάνιση.
Τι φώναζε ο αέρας; Τι έφερνε γρήγορα μέσα στην καρδιά του ζαλισμένου Ιουλίου;
Κοίταξα κάτω τους δρόμους. Ήταν άδειοι. Τι κουβαλούσε ο άνεμος μαζί του διαλαλώντας το σαν επίμονος πραματευτής στους δρόμους, στα γιαπιά με τις νεόδμητες πολυκατοικίες και στις βρώμικες έλικες των κλιματιστικών;
Ήμουν άραγε μονάχος σ’ αυτή την πόλη;
Τότε άκουσα τον ασημένιο ήχο να φτάνει ρυθμικά από τη γωνία του δρόμου. Καμπανάκια πλησίαζαν και μαζί τους γαβγίσματα ξεκάθαρα στη ροή του ανέμου.
Περίμενα ακίνητος κρατώντας την ανάσα μου χωρίς να ξέρω το γιατί. Πλησίαζε και τα καμπανάκια τραγουδούσαν, τα σκυλιά γάβγιζαν κι ένα ποδήλατο που πίσω του έσερνε ένα καρότσι σούπερ μάρκετ έστριψε στη γωνία στολισμένο και χαρούμενο σαν το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη. Πάνω στο ποδήλατο ένας μουσάτος γέρος με μακρύ μαλλί και κόκκινο μαντίλι στο λαιμό έκανε ανέμελα πεντάλ σα να είχε βγει βόλτα. Ένα μεγάλο, πλατύγυρο καπέλο με κατακόκκινα φτερά ήταν ριγμένο στην πλάτη του. Οι γιρλάντες με τα καμπανάκια και τις πολύχρωμες κορδέλες σείονταν κι ανέμιζαν αναγγέλλοντας τον μαζί με τα μαδημένα κοπρόσκυλα που χοροπήδαγαν γύρω του κουνώντας τις ουρές τους.
Λίγο πριν φτάσει στο παρκάκι κάτω από την πολυκατοικία, ο γέρος σταμάτησε, ακούμπησε σταθερά τα πόδια του στην άσφαλτο κι έβγαλε ένα πακέτο τσιγάρα από το τσεπάκι του πουκαμίσου του. Άναψε ένα τσιγάρο με το πάσο του και ξαφνικά σήκωσε το κεφάλι κοιτώντας κατευθείαν προς το μέρος μου λες και ήξερε ότι ήμουν εκεί και τον κατασκόπευα.
Έκανα ν’ αποφύγω το βλέμμα του μα τελικά ανάγκασα τον εαυτό μου να συνεχίσει να τον κοιτά. Ο γέρος χαμογέλασε και σηκώνοντας το χέρι του μου έκανε νόημα να κατέβω. Δίστασα. Όμως ο άνεμος ήταν επίμονος. Μ’ έσπρωχνε ν’ απλώσω τα χέρια μου.
Φορώντας τη βερμούδα και τις σαγιονάρες μου κατέβηκα σχεδόν τρέχοντας. Ξαφνικά είχα την αίσθηση ότι έπρεπε να προλάβω κάτι. Μια φευγαλέα σύγκλιση στιγμών έτοιμων ν’ αποκαλύψουν ένα μεγάλο μυστικό. Βγαίνοντας από τη πολυκατοικία πήγαινα να βρω το σημείο σύζευξης ανάμεσα στις επιθυμίες και τη μοίρα.
Πόσο βαριά σκέψη, είπα στον εαυτό μου χαμογελώντας νιώθοντας την έξαψη να μεγαλώνει.
Ο αέρας έκανε τις φυλλωσιές των νεραντζιών να ψιθυρίζουν συνεχώς και τις σκιές στο πεζοδρόμιο να μοιάζουν με κεφάλια δαιμονισμένων γυναικών. Μια άγρια νύχτα.
Όταν έστριψα στη γωνία της πολυκατοικίας ο γέρος ήταν ακόμα εκεί και με περίμενε. Τα σκυλιά, πιστοί ακόλουθοι της μεγαλειότητας του, σα να είχαν καταλάβει ότι ο αφέντης τους απαιτούσε ησυχία είχαν καθίσει γύρω του παρατηρώντας με, με προσοχή. Ένιωσα ξανά ένα δισταγμό να με προτρέπει να κάνω επιτόπου μεταβολή και να επιστρέψω στην ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων που χρόνια έκλειναν τη ζωή μου. Το βλέμμα του όμως με συγκράτησε.
Ο άνεμος ησύχασε ξαφνικά κι η σιωπή γίνηκε τόσο βαθιά που ήμουν σίγουρος ότι ο μηχανισμός του κόσμου είχε σταματήσει κι αυτός. Μονάχα εγώ κι ο γέρος που ρουφούσε με απόλαυση το τσιγάρο του ήμασταν ζωντανοί, προστατευμένοι σε κάποιο θύλακα της πραγματικότητας. Ή του ονείρου.
«Τι πουλάς;», τον άκουσα να ρωτά με αργή, βραχνή φωνή και με μάτια μισόκλειστα σα νυσταγμένη τίγρη.
Η ερώτηση του δε με ξάφνιασε αλλά με βρήκε χωρίς απάντηση.
«Δεν ξέρω. Δεν έχω τίποτα για πούλημα».
«Αλήθεια…; Κρίμα. Και πως θ’ αγοράσεις αυτό που θέλεις;»
Ξαφνικά θύμωσα από την ξιπασμένη σιγουριά της φωνής του. Το κατάλαβε και χαμογέλασε σαρδόνια.
«Όλοι πουλούν κι όλοι αγοράζουν. Έτσι γυρνά ο κόσμος φίλε και το ξέρεις. Γι’ αυτό σε ρωτάω: τι πουλάς;»
«Τι θέλεις να σου δώσω;»
Το χαμόγελο της νυσταγμένης τίγρης έγινε πιο πλατύ και κίτρινα κοφτερά δόντια γυάλισαν πίσω απ’ τα χείλη του.
«Κάτι βαρύ κι ασήκωτο».
Χαμογέλασα.
«Ίσως τελικά και να πουλάω κάτι, αν σ’ ενδιαφέρει», είπα και κοίταξα το στολισμένο καρότσι πίσω απ’ το ποδήλατο του, «Αλλά μπορεί να είναι πολύ βαρύ γι’ αυτό το καρότσι».
Ο γέρος άφησε τον καπνό να συρθεί νωχελικά απ’ το στόμα του και να σχηματίσει φευγαλέες λωρίδες κι ιδεογράμματα.
«Φίλε αυτό το καρότσι μπορεί να σηκώσει όλη τη γη αν βρω κάποιον να μου την πουλήσει».
«Τότε ίσως να θέλεις αυτό που πουλάω».
Κούνησε καταφατικά το κεφάλι.
«Λοιπόν…, τι προσφέρεις;»
Ετοιμάστηκα να του πω αλλά εκείνος έκανε μια βιαστική τρομαγμένη κίνηση. Το χαμόγελο του εξαφανίστηκε.
«Όχι έτσι φίλε, όχι δυνατά. Απόψε φυσάει κι ο άνεμος είναι κλέφτης, πηγαίνει παντού ο άτιμος κι αρπάζει. Άμα αρπάξει κάτι…, καλά. Τότε ξέχνα το, το ‘χασες! Άκου με που σου λέω, κάτι ξέρω».
«Αφού το λες», είπα διασκεδάζοντας.
«Ακριβώς φίλε! Ξέρω τι σου λέω».
«Οπότε;»
Το νωχελικό χαμόγελο επέστρεψε θριαμβευτικά καθώς εκείνος γύρισε προς το καρότσι του. Τον είδα να κοιτάζει τη σαβούρα που κουβαλούσε και τελικά να διαλέγει ένα μικρό κουτί.
«Ορίστε», μου είπε δίνοντας το.
«Τι είναι αυτό;», τον ρώτησα κοιτώντας το κουτί με το χρυσό σκαλισμένο κούμπωμα και το κόκκινο λακαρισμένο ξύλο.
«Εκεί να βάλεις την προσφορά σου. Στο παγκάρι», μου είπε πονηρά.
Πήρα το κουτί και το άνοιξα. Για λίγο έμεινα άναυδος. Μέσα, ακουμπισμένη σαν οδαλίσκη σ’ ένα βαθυκόκκινο σατέν μαξιλάρι υπήρχε μια πένα. Ένα φίνο αντικείμενο φτιαγμένο από επιδέξια χέρια. Δίπλα στην πένα υπήρχε μια λευκή κάρτα.
«Γράψε την προσφορά σου», πρόσταξε ο γέρος.
Πήρα διστακτικά την πένα και την κάρτα δίνοντας πίσω τη θήκη. Εκείνος πέταξε το τσιγάρο και κράτησε τη θήκη ανοιχτή. Για μια στιγμή νόμισα πως διέκρινα κάτι σα θλίψη στα μάτια του. Κοίταξα τα ασημένια φύλλα και τα χρυσά λουλούδια που στόλιζαν την πένα και τα είδα να λικνίζονται ανεπαίσθητα λες κι ο Βοριάς είχε φυλακιστεί εκεί.
Την άνοιξα και κρατώντας την κάρτα στην παλάμη μου έγραψα την προσφορά μου. Κοίταξα τον γέρο. Το χαμόγελο του είχε γίνει αχνό. Μου έτεινε το κουτί κι εγώ έβαλα πίσω στο κρεβάτι της την πένα και την προσφορά μου. Έκλεισε το καπάκι με δύναμη κι ο βροντερός ήχος του έκανε τα μάτια των σκυλιών να δακρύσουν.
«Ωραία», είπε ο γέρος και πέταξε με αδιαφορία το κουτί πίσω στο καρότσι σα να ήταν το πιο ασήμαντο σκουπίδι του κόσμου, «Τώρα ή σειρά μου. Για να δούμε…», έκανε και κοίταξε σκεφτικός τα συμπράγκαλα στο καρότσι.
«Τουρουρού…., ρουρού…, ρου», μουρμούρισε καθώς το χέρι του αιωρήθηκε πάνω απ’ την σαβούρα του.
«Αυτό!», είπε τελικά και τράβηξε ένα κιτρινισμένο ρολό σα πάπυρο.
Γύρισε προς το μέρος μου.
«Ορίστε φίλε. Δικό σου».
Πήρα το ρολό και με μια περίεργη ανακούφιση να με κατακλύζει τον ρώτησα:
«Είναι αυτό που θέλω;»
«Είναι αυτό που θέλεις τώρα φίλε».
Ξαφνικά ένα απ’ τα σκυλιά έβγαλε ένα μακρόσυρτο ουρλιαχτό. Ο Βοριάς άρχισε πάλι να φυσά στους δρόμους της Αθήνας.
«Λοιπόν ώρα να φεύγω φίλε», είπε ο γέρος κι έπιασε το τιμόνι του ποδηλάτου.
Έκανα στην άκρη κοιτώντας τον να ξεκινά σα σπρωγμένος από τον αχό του αέρα. Ασημένια κουδουνάκια και κορδέλες χόρεψαν και σκυλιά ανέμισαν ουρές κι αυτιά.
Έμεινα να τον παρακολουθώ να στρίβει ανέμελα στο δρόμο. Καθώς χανόταν τον άκουσα να τραγουδά με βραχνή φωνή:
«Μια μέρα στην Αθήνα
μπούχτισα απ’ τη ρουτίνα
φιλάω τη γριά μου
κι απλώνω τα φτερά μου
κι όπου γουστάρω πάω
και τρέχει ο άνεμος μπροστά
τον ήλιο ακολουθάω
κι ο μήνας έχει εννιά…»

Τα ασημένια κουδουνάκια χάνονταν στο βάθος. Ο άνεμος σφύριζε πάλι στ’ αυτιά μου. Σφύριζε τις μεγάλες προσδοκίες.

Ακαδημίας 58a

2010-03-18T09:08:00.000-07:00

Η ώρα ήταν τρεις παρά δέκα. Λίγο πριν την καρδιά της νύχτας. Ζεστός αέρας φυσούσε στους δρόμους. Αέρας που ‘χε έρθει απ’ το νότο κουβαλώντας όνειρα κι ασφυξία.
Άφηνα τα ίχνη των βημάτων μου στους έρημους δρόμους. Ακολουθούσα την ηχώ τη πόλης που αντανακλούνταν στις σβησμένες βιτρίνες των καταστημάτων, στους κάδους των σκουπιδιών και σε φώτα νέον που τρεμόσβηναν. Όλα τα τραβούσε αδυσώπητα τούτη η νύχτα σε κάποιο κέντρο κολασμένης σκοτεινιάς όπου οι σκέψεις αποσυνθέτονταν αφήνοντας μονάχα τις αισθήσεις. Ήξερα που ήταν η αδηφάγα χοάνη. Έτρεχα να την συναντήσω.
Η κάπα μου έκρυβε τα χρυσαφιά μου ρούχα, την τρύπα στο στήθος που αιμορραγούσε αφήνοντας στάλες αγωνίας πίσω . Μίτος στη σκιά μου, για να βρει το δρόμο της, στις σκέψεις μου για να τρέξουν να με βρουν την τελευταία στιγμή.
Περπατούσα διαγράφοντας αόρατες τεθλασμένες γραμμές στον ιστό της πόλης και καθώς τυχαία τα χέρια μου άγγιζαν τις τυφλές προσόψεις των κτιρίων εκείνα αναστέναζαν με χίλια στόματα. Καρδιές χτυπούσαν πιο γρήγορα και καθώς απομακρυνόμουν μάτια βυθιζόταν πίσω στο σκοτάδι.
Τρεις παρά πέντε κι η Ακαδημίας ανοίχτηκε μπροστά μου. Ένας διάδρομος στρωμένος με γκρίζο μάργαρο που οδηγούσε στις παρυφές της πόλης. Μπροστά μου ένα φεγγάρι ολόγιομο έδειχνε το δρόμο χαμογελώντας ειρωνικά.
Μα δε φοβόμουν. Φορούσα τα χρυσαφιά μου ρούχα.
Ανηφόρισα το λόφο και τα φανάρια έσβηναν με κάθε βήμα αφήνοντας το ψυχρό φως της σελήνης να ρέει ακατάπαυστα στους τοίχους, στα φύλλα και τους υπονόμους. Μετρούσα από μέσα μου τα ζυγά. Ένα νούμερο άναβε και το άλλο έσβηνε. 54…, 56…, 58….
58…a
Όλα τα φώτα έσβησαν. Πρώτα το φεγγάρι, έπειτα τα ηλεκτρικά μάτια της Αθήνας. Το χέρι μου μουντζούρωσε γρήγορα τους αριθμούς αφήνοντας στον μικρό κύκλο φωτός μιας παλιάς γκαζόλαμπας το νούμερο 58a.
Το κτίριο ήταν σα μια λεπτή φέτα, σα μια χαραγματιά όπου κάποιος είχε φτιάξει μια πέτρινη καμάρα, μια πόρτα και μια σειρά παράθυρα το ένα πάνω από το άλλο προσεκτικά τοποθετημένα σε ορόφους.
Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Για πρώτη φορά εδώ κι αιώνες. Από μέσα της ερχόταν λαμπερό κίτρινο φως. Ήξερα ότι τα χρυσαφιά μου ρούχα εδώ θα ταίριαζαν.
Μπήκα μέσα κι η πόρτα έκλεισε πίσω μου τρίζοντας. Γλυκό φως ερχόταν από χλωμές λάμπες Τίφανυς. Μπροστά μου μια ξύλινη σκάλα οδηγούσε ψηλά. Είδα τη Δροσιά να κατεβαίνει ξυπόλητη. Για κάποιο λόγο ήμουν σίγουρος ότι τα σκαλιά θα έτριζαν κάτω από το βάρος της. Σήμερα δεν ήταν διάφανη. Ήταν ζεστή και μυρωδάτη. Το φόρεμα της ξεκινούσε ακριβώς κάτω από τα μικρά στήθη της αφήνοντας τα ελεύθερα σα παιχνιδιάρικα χαμόγελα. Τα χείλη της αντίθετα ήταν υγρά και σοβαρά. Με πλησίασε και παίρνοντας με από το χέρι με οδήγησε ψηλά.
Ανεβήκαμε γρήγορα τους σκοτεινούς ορόφους. Κάθε ένας και μια κλειστή πόρτα μέχρι που στον τελευταίο ένιωσα το σώμα μου να γίνεται ελαφρύ και οι κινήσεις μου αργές σα να είχα αρχίσει να κολυμπώ σε μια λίμνη από ζεστό σιρόπι. Ο αέρας μύριζε χώμα και φύλλα, φρούτα που είχαν μελώσει κάτω από μακρόσυρτους ήλιους και πίσω τους μια μυρωδιά τραγίσια και φιλήδονη.
Όταν η Δροσιά άνοιξε την πόρτα είδα το λιβάδι να διαγράφεται γκρίζο κι ανηφορικό. Τη γραμμή του όριζε μια συστάδα από λεπτόκορμες ιτιές που λικνίζονταν απαλά σαν σκιές του Τζιακομέτι.
«Πέρνα. Σε περιμένει», άκουσα τη Δροσιά να λέει και τις συλλαβές να γουργουρίζουν στ’ αυτιά μου. Το πρόσωπο της είχε μια ασημένια απόχρωση και τα κατάμαυρα μάτια της έμοιαζαν να κοχλάζουν.
Πέρασα το κατώφλι αργά και στάθηκα στο νοτισμένο χόρτο που έφτανε μέχρι τα γόνατα μου. Με μια κίνηση έβγαλα τον μανδύα που φορούσα και τα χρυσαφιά μου ρούχα αστραποβόλησαν σα λιωμένο χρυσάφι φωτίζοντας το μούχρωμα τ’ ουρανού. Τον άκουσα να μουγκρίζει σα πληγωμένο ζώο. Ήταν εκεί, στο πλάτωμα, στην κορφή του λόφου και προσευχόταν στο παρελθόν όπως έκανε πάντα. Ήταν εκεί και με περίμενε.
Άρχισα να περπατώ κάτω απ’ το φως των χρυσαφένιων ρούχων κι όσο τα βήματα μου πήγαιναν τόσο η τρύπα στο στήθος μου μεγάλωνε κι από μέσα της έρρεε η λογική των μηχανών. Έρρεε αφήνοντας ακάλυπτα εκείνα που με έχτισαν όταν ο κόσμος ήταν θολός, άγνωστος, μεγάλος.
Έφτασα αγκομαχώντας στην κορυφή και στον πέτρινο βωμό που είχε ραγίσει κι είχε φαγωθεί στην πανάρχαια μάχη του με την ιστορία. Εκείνος με κοίταξε με μάτια κίτρινα και γηραλέα. Κάτω από τις ρυτίδες του ένιωσα την ειρωνεία που τον χαρακτήριζε να σέρνεται σα φίδι. Την πονηράδα του να σκιρτά στις άκρες των χειλιών του.
«Ήρθες πλάστη του κόσμου», είπε κι φωνή του δεν είχε τίποτα απτό να μου προσφέρει. Κάποια αμυδρή διάθεση που να μου δείχνει τα γιατί και τα πως της μακρόχρονης επιμονής του.
«Ήρθα όπως ήθελες. Εδώ που κυλούν όλα όσα έχω», απάντησα κι ένιωσα το φως από τα ρούχα μου να δυναμώνει. Η φωνή μου τράνταξε τη νύχτα σα κεραυνός.
«Δεν έχεις τίποτα παρά μόνο σκουπίδια. Σκουπίδια που μάζεψες από τον κόσμο», είπε ήρεμα κι έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου. Κισσοί φύτρωσαν και σα φίδια τυλίχτηκαν με περιπάθεια γύρω από τις λιανές του γάμπες.
«Δεν έχει πια τίποτα μέσα του Κέκρωπα. Η τρύπα άδειασε μέσα στο πηγάδι της νύχτας όλα τα φτιασίδια του. Είναι καθαρός», άκουσα τη Δροσιά να λέει με μητρική φωνή.
Ο Κέκρωπας με κοίταξε προσεκτικά.
«Θα δούμε», είπε καθώς η σάρκα των ποδιών του έλιωσε μέσα σε μια μάζα σκληρών φολίδων.
«Γονάτισε», με πρόσταξε σερνάμενος αθόρυβα γύρω από τον πέτρινο βωμό.
Έπεσα χάμω κι έσκυψα πειθήνια το κεφάλι μου πάνω στο σκληρό βράχο.
«Τι θα μείνει λοιπόν από εσένα;», με ρώτησε ο Κέκρωπας.
«Τα νήματα του κόσμου», ψιθύρισα κι έκλεισα τα μάτια καθώς η ζεστασιά τύλιξε το κορμί μου και την τρύπα στο στήθος.
«Θα δούμε», είπε ο Κέκρωπας και σήκωσε ψηλά το χέρι του κρατώντας το σφυρί.
Και το σφυρί έδωσε μια στο κεφάλι μου σπάζοντας το σαν πρωτοχρονιάτικο ρόδι πάνω στο βωμό. Από μέσα οι σκέψεις μου ασήμισαν και λίμνασαν πάνω στην πέτρα.
«Φωνάξτε την Αράχνη», είπε ο Κέκρωπας κι εκείνη βγήκε μέσα απ’ τα ραγίσματα του χρόνου. Τα σκελετωμένα δάχτυλα της τινάχτηκαν και μάζεψαν τις άμορφες σκέψεις όταν στάθηκε μπροστά στο βωμό σαν άβουλη ιέρεια. Ο Κέκρωπας έσκυψε στ’ αριστερό αυτί της κι η Δροσιά στο δεξί.
Και τα δάχτυλα της υφάντρας άρχισαν να κροταλίζουν πλέκοντας τα νήματα της σκέψης. Υφαίνοντας ξανά τον κόσμο πάνω σε λέξεις που έτρεχαν προς την πόρτα. Έτρεχαν και κουτρουβάλαγαν στις σκάλες. Έτρεχαν κρυφοκοιτάζοντας από την πόρτα της οδού Ακαδημίας 58a . Έτρεχαν αδέσποτες. Έτρεχαν στους έρημους δρόμους καθώς ό νοτιάς τις παρέσερνε σα χαρτοσακούλες και τις πετούσε από δω κι από κει.

2010-01-28T07:25:00.000-08:00

Το φάντασμα της γωνίας

Είναι διαπιστωμένο: το πρωί οι άνθρωποι της Αθήνας σέρνουν την κούραση τους όπως οι φυλακισμένοι τις αλυσίδες. Το μόνο που τους λείπει είναι οι ριγέ φόρμες. Μάτια πρησμένα και κατακόκκινα, ώμοι γερτοί και βλέμμα απελπισίας που αναζητά κάτι παραπάνω από το μεροκάματο
Δεν είμαι καθόλου έτσι τα πρωινά. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Μάλιστα όταν περιγράφω τον εαυτό μου σε φίλους τους λέω ότι το πρωί πηγαίνω στη δουλειά με τη διάθεση της κοκκινοσκουφίτσας. Τραλαλά-τραλαλό, στο δάσος περπατώ όταν ο λύκος δεν είναι εδώ.
Έτσι ήμουν κι εκείνο το πρωί ανεβαίνοντας την Παπαδιαμαντοπούλου.
Είχα τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν και στ’ αυτιά μου τ’ ακουστικά του mp3. Τα βήματα μου στην πόλη σχεδόν πάντα συνοδεύονται από ραδιόφωνο και μουσική να χρωματίζει τα χαράματα.
Πέρασα με γρήγορο βηματισμό το κινέζικο ρουχάδικο με τις απαθείς κούκλες που δειγμάτιζαν την εκ Πεκίνου πρετ-α-πορτέ, πέρασα το ψαράδικο με τ’ ασημένια πτώματα στον πάγο, προσπέρασα τα υπόλοιπα καταστήματα που δεν είχαν ακόμα ανοίξει και χαμένος στις σκέψεις μου πλησίασα στη γωνία των οδών Μικράς Ασίας και Ξένιας.
Περπατούσα στο πεζοδρόμιο και κάτω από τη στοά που δημιουργούν σ’ εκείνο το σημείο οι πολυκατοικίες. Παρκαρισμένη δίπλα στο πεζοδρόμιο και τ’ Αβραμοπούλεια κάγκελα ήταν μια από τις δαγκάνες της τροχαίας. Έμοιαζε με μηχανικό έντομο έτοιμο να επιτεθεί. Ο κόσμος τριγύρω ήταν λίγος και το φώς είχε μια μπλε μουντάδα.
Και τότε, δυο μέτρα πριν φτάσω στη γωνία του δρόμου, έπιασα με την άκρη του ματιού μου κάτι να πέφτει, να χτυπά στα κάγκελα δίπλα στη δαγκάνα και να σκάει στις τσιμεντένιες πλάκες. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι θα είχε φύγει καμιά ζαρντινιέρα από εκείνες που κρέμονται βαρυφορτωμένες απ’ τα μπαλκόνια ή ακόμα χειρότερα κανένα κλιματιστικό. Πάντα το φοβόμουν αυτό όταν περπατούσα στην Αθήνα. Πάντα αισθανόμουν σα καρτούν που από στιγμή, σε στιγμή θα γινόταν χαλκομανία από ένα πιάνο. Ανατρίχιασα και συνέχισα να περπατώ γυρνώντας ταυτόχρονα να δω τι ήταν αυτό που είχε πέσει.
Πάγωσα.
Το σώμα μιας γυναίκας γύρω στα πενήντα πέντε, κείτονταν ανάσκελα στο πεζοδρόμιο. Το κεφάλι της είχε ανοίξει κι ένας κόκκινος λεκές χρωμάτιζε το τσιμέντο. Τα μάτια της κοιτούσαν ανέκφραστα κάπου ψηλά. Τα μάτια της! Δεν ήθελα να τα βλέπω αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ήταν το πιο απαίσιο και μαζί το πιο συντριπτικό θέαμα που μπορείς να δεις. Μάτια που ξέρεις ότι είναι ανοιχτά αλλά δεν βλέπουν τίποτα. Γυάλινα μάτια.
Εκείνο το πρωί η κοκκινοσκουφίτσα μέσα μου συνάντησε τον κακό λύκο. Ήταν η Αθήνα που χαμογελούσε χαιρέκακα με δόντια τροχισμένα. Με περίμενε στη γωνία και σα μοχθηρός φαρσέρ μου ‘ριξε μια ξεγυρισμένη καρπαζιά.
Δεν έμαθα ποτέ λεπτομέρειες για εκείνη τη γυναίκα. Μονάχα ότι έπεσε προσπαθώντας να κρεμάσει στο μπαλκόνι της CD’s για να τρομάζει τα περιστέρια. Άκου τώρα! Τελικά είχα δίκιο που πάντα πίστευα ότι τα περιστέρια της Αθήνας έχουν σκοπό να μας εξολοθρεύσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Πάντως από τότε και κάθε φορά που έπρεπε να περάσω από εκείνο το σημείο φανταζόμουν μια σιλουέτα να στέκεται στη γωνία. Κοιτάζει αμίλητη κι ανέκφραστη τη ζωή που συνεχίζεται στην Αθήνα όπως πάντα, στοιβάζοντας ζωές κι ασήμαντες ιστορίες τη μια πάνω στην άλλη, φουσκώνοντας το ίζημα της ιστορίας της.

Ο χαμένος κρίκος

2009-12-20T06:22:00.000-08:00

Μέρες τώρα στριφογυρίζει στο μυαλό μου μια εικόνα που αντίκρισα περπατώντας την οδό Μαίζωνος στο κέντρο της πόλης. Είχα χρόνια να περάσω απ’ αυτόν τον δρόμο και είχα ξεχάσει τη γραφικότητα του αλλά κυρίως έμεινα έκπληκτος επειδή ανακάλυψα ή μάλλον αντιλήφθηκα μια ακόμα από τις αλήθειες της Αθήνας.
Ίσως αφορμή για τις σκέψεις μου να ήταν κι ένα ντοκιμαντέρ που έτυχε να δω πρόσφατα στην ΕΤ1 και που αφορούσε τη μοναδική (απ’ όσο γνωρίζω) μεγάλη αρχιτεκτόνισσα της ιστορίας και σίγουρα μια από τις μεγάλες μορφές της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, τη Ζαχά Χαντίντ.
Βλέποντας τις εικόνες από τα ουτοπικά-φουτουριστικά-οργανικά κτίρια της Χαντίντ που (όσα έχουν περάσει το στάδιο της μακέτας) συγκαταλέγονται σε αυτό που ονομάζουν σύγχρονη μνημειακή αρχιτεκτονική, δεν μπορείς παρά να σκεφθείς με θλίψη την απουσία τέτοιων κτιρίων από την Αθήνα. Εξαίρεση που κατά τη γνώμη μου απλά επιβεβαιώνει τον κανόνα αυτό, αποτελούν μερικά κτίρια μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, όπως το νέο μουσείο της Ακρόπολης του Τσουμί και το Ολυμπιακό συγκρότημα στο Μαρούσι του Καλατράβα. Από εκεί και πέρα τίποτα. Το απόλυτο νεοελληνικό χάος που παραδέρνει από την πολυκατοικία στο κακόγουστο εμπορικό τύπου Babis Vovos.
Περπατώντας λοιπόν εκείνο το απόγευμα Τετάρτης στη Μαίζωνος κρατούσα στην αρχή το βλέμμα μου χαμηλά προκειμένου ν’ αποφύγω τα στοιβαγμένα σκουπίδια και τις κουράδες των σκύλων. Φτάνοντας όμως στη συμβολή με την οδό Χίου όπου βρισκόταν σε εξέλιξη η κλασσική λαϊκή της Τετάρτης, αναγκάστηκα να σηκώσω το βλέμμα για να μη πέσω πάνω σε κάποιον από τους ανθρώπους που ψώνιζαν.
Έτσι για λίγα δευτερόλεπτα η ματιά μου ξέφυγε από την κορυφογραμμή του πλήθους και σταμάτησε στο βάθος της ευθύγραμμης οδού Μαίζωνος. Όπως έπεφτε το φως του ήρεμου Δεκεμβριάτικου ήλιου, στα δεξιά του δρόμου διαγράφονταν σβησμένη η φιγούρα ενός λαϊκού σπιτιού. Είχε πάνω του φθαρμένες όλες τις γνωστές νεοκλασικές απομιμήσεις (ακροκέραμα ψευδοκολώνες, κτλ) ενώ παραδίπλα ορθωνόταν άκαμπτη και γνώριμη η πανταχού παρούσα γκρίζα πολυκατοικία της Αθήνας.
Ακριβώς απέναντι όμως, στ’ αριστερά του δρόμου, έλαμπε σαν φωταγωγημένος από το φως του ήλιου ο χαμένος κρίκος τούτου του αρχιτεκτονικού τοπίου. Ίσως είναι υπερβολή αυτό που λέω αλλά μέσα στην οπτική κοινοτοπία αυτής της πόλης, το φουτουριστικής (και ίσως ακούσια χιουμοριστικής) διάθεσης τσιμεντένιο γκαράζ ήταν μια πραγματική ανάσα.
Ναι. Ανάμεσα στο λαϊκό σπίτι του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα και την πολυκατοικία της αντιπαροχής του δεύτερου μισού, στέκεται στην οδό Μαίζωνος, σα μνημείο της χαμένης αρχιτεκτονικής καινοτομίας της Αθήνας, ένα απλό γκαράζ. Είναι φτιαγμένο από σκυρόδεμα που έχει με τα χρόνια αποκτήσει το χρώμα του ξασπρισμένου κόκκαλου, έχει καμπύλες γραμμές που τόσο λείπουν από τη δικτατορία του κύβου που κυριαρχεί παντού, ενώ θυμίζει μπολ ή φωλιές που αιωρούνται η μία πάνω στην άλλη. Είναι ένα γυμνό, λειτουργικό κτίριο που μου θύμισε τη γυμνή ομορφιά ενός ανθρώπινου σώματος.
Στο δικό μου μυαλό αυτό το τσιμεντένιο γκαράζ με την ξεκάθαρη φόρμα, την απαλλαγμένη από κάθε διάθεση μικροαστικού στολισμού, αποτελεί το χαμένο κρίκο στο τοπίο της Αθήνας και κατά βάθος το χαμένο κρίκο στην ίδια την κοινωνία της.
Η αλήθεια είναι ότι σ’ αυτή την πόλη οτιδήποτε ξεφεύγει από τη νεοελληνική μίζερη και στενόμυαλη πραγματικότητα, παραμένει πάντα κρυμμένο ανάμεσα στα μπάζα. Περιμένει έτοιμο να το ανακαλύψει ένα ανυποψίαστο μάτι σε μια στιγμή αποκάλυψης.
Τελικά όμως τι είναι εκείνο που, οπτικά τουλάχιστον με ενοχλεί στην Αθήνα; Η απάντηση απλή. Το απέραντο μικροαστικό τοπίο της Αθήνας που σε μεγάλο βαθμό απηχεί τη μικροαστική αντίληψη των κατοίκων της. Είναι σα να μην έχει υπάρξει ποτέ ο χρόνος και η ιστορία καθώς τούτη η λαίλαπα μοιάζει να σκεπάζει την πόλη απόλυτα διαχρονική και αδηφάγα. Έτσι τι απομένει;
Ο Παρθενώνας και οι πολυκατοικίες. Κι ανάμεσα τους μερικά εμπνευσμένα γκαράζ.

Πουθενά

2009-12-05T01:34:00.000-08:00

Η ώρα ήταν περίπου εννιάμιση το βράδυ και κατέβαινα την Αγίου Κωνσταντίνου. Είναι μια διαδρομή που έχω κάνει άπειρες φορές στα χρόνια που ζω στο κέντρο της Αθήνας και κάθε φορά, κατεβαίνοντας από την Ομόνοια προς την πλατεία Καραϊσκάκη διάλεγα ασυναίσθητα το αριστερό ή το δεξί πεζοδρόμιο. Αυτή τη φορά είχα διαλέξει το αριστερό, εκείνο που περνά μπροστά από τον μετακομισμένο αλλά ακόμα διάσημο Μπακάκο.
Σε μια σιωπηλή συμφωνία ο κόσμος σ’ αυτή την πλευρά ανέβαινε προς την Ομόνοια πηγαίνοντας αντίθετα από εμένα. Μπορούσα να βλέπω άνετα τα πρόσωπα τους. Ήταν κυρίως ξένοι μετανάστες, αφρικανοί, μεσανατολίτες κι Αλβανοί που πήγαιναν στο νυχτοπάζαρο της Ομόνοιας. Επαρχιώτες και φοιτητές που είχαν μόλις αποβιβαστεί από το λεωφορείο της διαδρομής ΚΤΕΛ Κηφισού-Ομόνοια πηγαίνοντας για το μετρό.
Όλα τα πρόσωπα ήταν ταυτόχρονα οικία και αδιάφορα. Μέρος του βιοτόπου του κέντρου. Ακόμα κι οι μαύρες πουτάνες ή τα τραβέλια-υπερπαραγωγές που κάποτε μου φαινόταν εξωτικά πλάσματα τώρα ήταν κι αυτές κομμάτια του συνηθισμένου ντεκόρ.
Κι όλα θα ήταν ίδια αν ξαφνικά, καθώς πλησίαζα την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου το μάτι μου δεν έπεφτε σχεδόν αναγκαστικά από τη φωταψία, στο ανακαινισμένο Εθνικό Θέατρο. Δεν ήταν φυσικά η πρώτη φορά που το έβλεπα. Για την ακρίβεια είχα παρακολουθήσει τη μεταμόρφωση του σ’ όλα της τα στάδια. Βαρύ γκρίζο-σκαλωσίες με πράσινο δίχτυ-αστραφτερά φώτα.
Αυτό που μου κίνησε πραγματικά το ενδιαφέρον βγάζοντας με από τις σκέψεις μου ήταν ο κόσμος που στεκόταν μπροστά από το φωταγωγημένο κτίριο του Τσίλερ. Έχοντας ξαφνικά την αίσθηση ότι μπορούσα να δω από ψηλά την Αγίου Κωνσταντίνου δεν μπορούσα να παραβλέψω το γεγονός ότι τούτος ο δρόμος λειτουργούσε σαν αλληγορία και σύμβολο του διχασμού που επικρατεί σήμερα στο κέντρο της πόλης αν όχι στην Αθήνα ολόκληρη.
Για κάποιο λόγο το δεξί πεζοδρόμιο της Αγίου Κωνσταντίνου ήταν πάντοτε καθαρό και άοσμο ενώ ο κόσμος που κυκλοφορούσε ήταν αυτός που ο μέσος Αθηναίος θα αποκαλούσε «κόσμο της προκοπής». Αντίθετα το απέναντι πεζοδρόμιο είναι πάντα μέσα στη βρώμα, πήχτρα στον κόσμο, τους μετανάστες και τα πρεζόνια που η αστυνομία διώχνει από τη βιτρίνα της Ομόνοιας.
Απόψε ο κόσμος που είχε παραταχθεί στις μεγαλόπρεπες εισόδους του πρώην βασιλικού θεάτρου έκανε αυτή την αντίθεση ακόμα μεγαλύτερη. Από τη μια μεριά υπήρχε ο κόσμος που δεν είχε ζήσει ποτέ τη φαντασίωση της μητρόπολης κι από την άλλη ο κόσμος που επέμενε να φαντασιώνεται τη μητρόπολη.
Αναρωτιόμουν τι είδους κόσμος ήταν αυτός που είχε αποφασίσει να περάσει το βράδυ του θαυμάζοντας την ανακαίνιση του Εθνικού Θεάτρου και βλέποντας την παράσταση «Πουθενά» του Παπαϊωάννου.
Παρεμπίπτοντος έχω να δω Παπαϊωάννου από τους καιρούς προ Ολυμπιάδας. Είχα δει την τελευταία του παράσταση στου Ψυρρή, πριν το Μπεν Χουρ του 2004. «Για πάντα», νομίζω ότι λεγόταν εκείνη η παράσταση κι αυτό που μου ‘χει μείνει εκτός από μια διάχυτη μελαγχολία ήταν ένας γορίλας με πουέντ κι ο ίδιος ο Παπαϊωάννου ντυμένος με το φόρεμα της Μονρό να αιωρείται στο πλεξιγκλάς.
Απόψε ένιωθα ν’ απομακρύνομαι από το πλήθος του απέναντι πεζοδρομίου. Αναρωτιόμουν τι είδους κόσμος ήταν. Πόσοι από αυτούς ήταν χρεοκοπημένοι επιχειρηματίες, ευτυχισμένα ζευγάρια μικροαστών, κουλτουριάρες και μοναχικές αδερφές, ανύπαντρες τριαντάρες και κακοπληρωμένοι δημοσιογράφοι free press εντύπων; Πόσοι από αυτούς ήταν άνθρωποι που περνούσαν τις μέρες τους υποκρινόμενοι τους εκλεπτυσμένους και κοσμοπολίτες αστούς.
Για άλλη μια φορά θυμήθηκα πόσο γρήγορα έσβησε για μένα η φαντασίωση της Αθήνας. Μέσα σε μια βδομάδα είχε ξεφτίσει κι ας μην είχα φτάσει εδώ από τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο ή το Βερολίνο. Είχα έρθει από ένα παρατημένο βλαχοχώρι κι όμως το φέγγος της Αθήνας κράτησε μόνο μια βδομάδα. Η φαντασίωση της μητρόπολης άρχισε να σβήνει μέσα στην κάπνα της πραγματικής ζωής.
Ένιωθα να κινούμαι στη σκιά, μακριά απ’ το πλήθος που ζούσε τη φαντασίωση του. Ένιωθα όμως ότι βρισκόμουν στην αληθινή Αθήνα. Όχι ότι μου αρέσει η αληθινή της όψη. Δε θέλω να καθαγιάσω τη δυστυχία και τη μιζέρια ούτε να την ντύσω με τα άμφια της τέχνης. Δεν γουστάρω την τέχνη που εξυμνεί το βρυχηθμό της απελπισίας. Αλλά τελικά τι είναι καλύτερο; Το αριστερό πεζοδρόμιο ή το δεξί; Να έχεις τα μάτια κλειστά ή ανοιχτά; Να έχεις συμβιβαστεί με την αθλιότητα ή να προσπαθείς να την ξορκίσεις με λαμπρά αρχιτεκτονήματα και ακατανόητες παραστάσεις;
Που είναι λοιπόν η αληθινή επιλογή. Που είναι η αληθινή Αθήνα;
Ίσως πουθενά. Το έλεγε και η αφίσα.

Κόμπες ο Ντερλικοτής

2009-04-27T02:59:00.000-07:00

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί εκεί έξω δεν γνωρίζεται τον Κόμπες τον Ντερλικοτή. Οπότε επιτρέψτε μου να σας μιλήσω για αυτόν τον ντελικανή με τα χέρια σαν κουπιά και το μαλλιαρό σώμα που ζει σε μια πόλη που ονομάζεται Ζουμζερί.
Βγαλμένος από την αστείρευτη φαντασία της Ευθυμίας Δεσποτάκη ο Κόμπες είναι μια από τις πιο αναπάντεχες φιγούρες του ελληνικού (και διεθνούς τολμώ να πω) φάντασυ που περιδιαβαίνει στις φαντασμαγορικές πόλεις και περιοχές ενός συναρπαστικού κόσμου, ζώντας ξεκαρδιστικές περιπέτειες και έναν μεγάλο έρωτα.
Για χάρη των… καπρίτσιων της ερωμένης του μέντορα του, του μάγου Πετρεξού (ξέρω μπερδευτήκατε λίγο) ο Κόμπες αναγκάζεται να ταξιδέψει στα μήκη και τα πλάτη τούτου του κόσμου και να υπερνικήσει όλα τα… ανορθόδοξα που θεοί και θνητοί βάζουν στο δρόμο για να φτάσει στον στόχο του. Κι όλα αυτά μέσα από διαλόγους και ατάκες που τσακίζουν κόκαλα.
Ταξιδεύοντας με τον Κόμπες μέσα από τα γραπτά που η συγγραφέας είχε την καλοσύνη να μου δώσει να διαβάσω, έζησα τις πιο τρελές περιπέτειες σκηνοθετημένες με μαεστρία και το κυριότερο ταυτίστηκα μ’ έναν από τους πιο αντισυμβατικούς ήρωες (αλλιώς θα το έλεγα κάφρους) που σε διαφορετική περίπτωση θα με έκαναν να τον αντιπαθήσω επιτόπου. Όμως ο Κόμπες κι οι υπόλοιποι χαρακτήρες συνθέτουν έναν τόσο ζωντανό, θελκτικό και τρελό κόσμο που εγώ τουλάχιστον δεν κατάφερα να του αντισταθώ.
Θέλοντας λοιπόν να συμμετάσχω έστω κι απ’ έξω, απ’ έξω σε τούτη τη δημιουργία η Ευθυμία μου έδωσε το προνόμιο να σχεδιάσω το χάρτη στον οποίο διαδραματίζονται κάποιες από τις περιπέτειες του Κόμπες. Ελπίζω να σας αρέσει και να σας «τσιγκλήσει» να αναζητήσετε τις ιστορίες που η Ευθυμία έχει ανεβάσει στο blog της:
http://dailyzoomzeree.blogspot.com/
και στη βιβλιοθήκη των ιστοριών φαντασίας του site Sff.gr : http://www.sff.gr/forums/index.php?showtopic=5915

Όταν με το καλό τούτες οι ιστορίες της Ευθυμίας ολοκληρωθούν και πάρουν το δρόμο για τα ράφια των βιβλιοπωλείων τότε είμαι σίγουρος ότι δύσκολα θα τους αντισταθείτε κι εσείς. Αν λοιπόν σας άρεσε ο Κόναν και ξεκαρδίζεστε με τις ιστορίες του Πράτσετ τότε θα λατρέψετε τον Κόμπες και τον κόσμο του.

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΓΚΟΡΜΑ

2009-03-25T03:55:00.000-07:00

ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

2009-03-25T03:50:00.000-07:00

2009-03-25T03:29:00.000-07:00

Ο Ερωτευμένος Γάτος

Ήταν Χειμώνας και χάραμα στην άκρη του δάσους. Τα νησιά της ομίχλης ανέρχονταν στα σύνορα του κόσμου κι οι ασημένιοι καταρράχτες έμοιαζαν λόγια παγωμένα στη μέση μιας φράσης. Το φρέσκο χιόνι ακουμπούσε απαλά πάνω στη γη κι η ησυχία αόρατη στρώση από πάνω. Στο αγροτόσπιτο όλα ήταν ήσυχα ακόμα και κοιμισμένα. Το ίδιο κι ο Βαγγέλης, ο σκύλος, ο βαρέλας με το βραχνό του γαύγισμα. Μα στο ξάφνιασμα της μέρας μια μυρωδιά που κουβαλούσε μνήμες αγριοσύνης τρύπωσε στα ρουθούνια του και τον έκανε να σηκώσει πρώτα το μαλλιαρό κεφάλι του κι έπειτα το βαρύ, μαχμουρλίδικο σώμα του. Βγήκε έξω απ’ τον μικρό στάβλο όπου φώλιαζε τα κρύα βράδια και πατώντας άτολμα το αφράτο χιόνι ακολούθησε το νήμα της οσμής. Και δεν άργησε ν’ ανακαλύψει την πηγή της. Πάνω στο χιόνι ήταν πεσμένο κάτι μικρό, μαύρο και ζωντανό ακόμα.
Ο Βαγγέλης ψυχοπονιάρης γίγαντας του σκυλόκοσμου λυπήθηκε το μαύρο γούνινο κουβάρι και παίρνοντας το απαλά στο στόμα το κουβάλησε ως το σπίτι της κυράς του. Το απίθωσε στο κατώφλι και κοίταξε την κλειστή πόρτα γαβγίζοντας της βραχνά.
Όταν η Μαρία άνοιξε την εξώπορτα ταραγμένη απ’ το άκαιρο ξύπνημα, τράβαγε ακόμα πάνω της εκείνη τη ρόμπα, την κόκκινη με τα κεντημένα λουλούδια που την έκανε να μοιάζει με κήπο. Κι εκεί που ήταν έτοιμη να κατσαδιάσει το μαντρόσκυλο της που την ξύπναγε χωρίς λόγο πριν απ’ τα κοκόρια, το μάτι της έπεσε μπροστά στα πόδια της.
Με τα μαλλιά ξέμπλεκα να πέφτουν χρυσή κουρτίνα στ’ όμορφο αγουροξυπνημένο πρόσωπο η Μαρία σήκωσε το μικρό πλάσμα που χωρούσε στη χούφτα της κι ήταν ελαφρύ σα πούπουλο, μονάχα μαύρη γούνα και κοκαλάκια.
«Έλα παναγιά μου! Που βρέθηκες εσύ εδώ;», είπε και σαν η ζέστη του χεριού της να το ζωντάνεψε ένα μικρό καρβουνοκεφαλάκι με δυο μάτια ζαφείρια γύρισε και την κοίταξε.
«Μωρέ.., το καημένο!», είπε και χάιδεψε μια υγρή μουσούδα, «Πάμε να σε ζεστάνω και να σου βρω λίγο γάλα πριν ψοφήσεις».
Από κείνο το χάραμα ένας καινούργιος ένοικος προστέθηκε στο αγροτόσπιτο στην άκρη του δάσους. Και καθώς ζωντάνευε και ξεθάρρευε αναστημένος από την στοργή της Μαρίας, μέσα απ’ την απαλή γούνα και τα εύθραυστα κοκαλάκια ξεπήδησε ένας μαύρος γάτος, γεμάτος ζωή. Ένας γάτος που καθώς ο καιρός περνούσε αγάπησε την κυρά του με τον ασίγαστο, παράφορο έρωτα των μαύρων γάτων.
Κι όσο για το όνομα του…, αυτό του το ‘δωσε η Μαρία τη μέρα που πήγε και χώθηκε μέσα στο σακί με τ’ αλεύρι και βγήκε σα πέστροφα για το τηγάνι. Φαρίνας. Φαρίνας ο άταχτος, ο γοργοπόδαρος, ο ποντικοσφάχτης, ο ερωτιάρης.
Και δεν υπήρχε μεγαλύτερη ευτυχία για τον Φαρίνα από τις ήρεμες ώρες του απομεσήμερου όταν η κυρά του τον έπαιρνε στην αγκαλιά της και τον χάιδευε τρυφερά τραγουδώντας με κείνη τη φωνή, γλυκιά σαν ταξιδιάρικη αύρα, που ξύπναγε τις φρυγανισμένες ψυχές κι έκανε πλάσματα αχόρταγα στην αγάπη όπως ο Φαρίνας να σπαρταρούν. Έτσι του τραγούδαγε για τόπους, χρόνους κι αγάπες ώσπου ο ήλιος ρόδιζε και τα δέντρα σκοτείνιαζαν. Ώσπου ο Φαρίνας ένιωθε πως η καρδιά του θα κομματιαζόταν από ευτυχία.
«Ψάξε να βρεις μια γάτα ν’ αγαπήσεις. Η κυρά μας δεν είναι για σένα. Δεν ήρθε η ώρα της ακόμα ν’ αγαπήσει κι όταν το κάνει θα ‘ναι γι’ άνθρωπο, όχι για γάτο», έλεγε στον Φαρίνα ο Βαγγέλης με πατρική φωνή μπας και του βάλει μυαλό αλλά που ν’ ακούσει εκείνος. Το πέπλο του έρωτα έπεφτε αδιάκοπα στα μάτια της γατοψυχής του κάνοντας τον ν’ απαντά με στόμφο:
«Έτσι λες εσύ που την καρδιά σου τη χάρισες στο πιάτο. Που να καταλάβεις απ’ αγάπη!»
Όμως ο Βαγγέλης καταλάβαινε και τον κοίταζε σκυθρωπός μέσα απ’ τα ζεστά καστανά του μάτια περιμένοντας πότε θα γινόταν το κακό.
Και το κακό ήρθε ένα Φθινόπωρο όταν η Μαρία γυρνώντας από το χωριό με τα σακιά τ’ αλεύρι έφερε κι έναν άντρα μαζί της. Έναν ψηλό μελαχρινό με τετράγωνους ώμους και βαριά φωνή. Μ’ ένα χαμόγελο πλατύ σαν ποταμό.
Απ’ την αρχή ο Φαρίνας μίσησε τον Διονύση. Από την πρώτη στιγμή που ένιωσε πάνω του την παράξενη οσμή του κυνηγού τον φοβήθηκε και του ‘δειξε δόντια και νύχια. Μα όταν είδε να του κλέβει την ευτυχία του, τα απομεσήμερα του στην αγκαλιά της Μαρίας και τα τραγούδια της, λύσσαξε.
«Βρες μια γάτα ν’ αγαπήσεις», ξανάλεγε ο Βαγγέλης τη μέρα που ο Φαρίνας έφυγε να βρει τη μάγισσα των γάτων. Μα εκείνος κλεισμένος στο καβούκι του απέλπιδου έρωτα και της ζήλιας δεν απάντησε. Μπήκε στο δάσος κι έξαψε για το λημέρι της μάγισσας που ‘ξερε τις πιο μεγάλες μαγγανείες της γατοκοινωνίας, γυρεύοντας τη σκοτεινή βοήθεια της.
Τη βρήκε με τον μοβ φιόγκο του θανάτου στο λαιμό να μαγειρεύει μαυρισμένες τσουκάλες με ποντικοουρές και νυχτεριδόγλωσσες. Να ψέλνει τα πανάρχαια νιαουρίσματα της κάτω από ποντικοκεφαλές και ξεραμένα καναρίνια που αιωρούνταν άψυχα απ’ το χαμηλό ταβάνι της υπόγας της.
«Είσαι σίγουρος ότι αυτό θες μαύρε;», τον ρώτησε όταν της άνοιξε την καρδιά του.
«Ναι», απάντησε χωρίς σκέψη. Ναι…
Οι πορτοκαλιές ρίγες της μάγισσας των γάτων ρίγησαν.
Μέσα απ’ τα σκοτάδια του λαγουμιού της, του έφερε τη λεκάνη με το μαύρο πηχτό κατράμι.
«Βάλε πατούσες και νύχια εδώ και θα ‘χεις αυτό που ζητάς. Μα πρόσεχε! Να ‘σαι σίγουρος ότι αυτό που θα συμβεί, είναι αυτό που θέλεις».
«Ναι», ξανάπε ο Φαρίνας κι έβρεξε τις πατούσες του στο μίασμα.
«Τράβα τότε», του ‘πε η μάγισσα κι εκείνος γύρισε χαρούμενος και μοχθηρός στο αγροτόσπιτο για πρώτη φορά τριβόμενος παθιάρικα στις μπότες του Διονύση.
«Για δες τον! Τι έπαθε ξαφνικά τούτος ‘δω;», μουρμούρισε ο Διονύσης στη Μαρία απορημένος.
«Φαίνεται πως σε συνήθισε», απάντησε εκείνη χαμογελώντας που ο αγαπημένος της άντρας έγινε μέρος του σπιτικού της κι ο αγαπημένος της γάτος τον δέχτηκε τελικά.
Μα μόλις ο Διονύσης έσκυψε να χαϊδέψει τον Φαρίνα εκείνος σήκωσε το πόδι με τα κατάμαυρα νύχια-βελόνες και του χαράκωσε βαθιά το χέρι.
«Μη! Βρωμόγατο», φώναξε η Μαρία κι έτρεξε να δει το χέρι του Διονύση που μάτωσε. Χάντρες αίμα κυλούσαν απ’ τα δάχτυλα του.
«Μπα, πανάθεμα σε άτιμε γάτε!», καταριόταν η Μαρία μα ο Φαρίνας δεν έδινε σημασία. Κοιτούσε τον πληγωμένο άντρα με προσμονή, σίγουρος τώρα πως τα μάγια που ‘χε ρίξει στην κυρά του θα διαλυόταν κι εκείνη θ’ άνοιγε πάλι την αγκαλιά της μοναχά για εκείνον.
Ο Διονύσης σύντομα αρρώστησε και κάθε μέρα που περνούσε το δηλητήριο της μάγισσας του ‘τρωγε το κορμί μ’ έναν φλεγόμενο πυρετό. Η καρδιά του χτυπούσε μέρα με τη μέρα όλο και πιο αδύναμα, όλο και πιο απαλά αλλά η χαρά που τόσο επιθυμούσε ο Φαρίνας δεν επέστρεφε. Σα να ‘χε πέσει σε μια δίνη σκοτεινή η καρδιά της Μαρίας βυθιζόταν κι εκείνη σε μια θάλασσα πίκρας. Η φωνή της στέρεψε, τραγούδι δεν ξανακούστηκε κι η ομορφιά της άρχισε να λιώνει πλάι στο χλωμό στήθος του Διονύση που αγκομαχούσε και πάλευε με το φαρμάκι.
Ο γάτος νιαούριζε, γουργούριζε αποζητώντας το χάδι της κυράς του και τα γλυκά της μάτια, μα εκείνη έμοιαζε πια νεκρή. Ο Φαρίνας νιαούριζε και τριβόταν κι ο Βαγγέλης τον παρακολουθούσε λυπημένος. Ώσπου ήρθε ένα πρωί που ο γάτος σηκώθηκε, πήδησε στην άκρη του κρεβατιού του σαβανωμένου με θλίψη και κοίταξε. Κι επιτέλους είδε!
Η Μαρία κοιμόταν αποκαμωμένη από την κούραση κοντά στον άντρα της με την απελπισία χαραγμένη στο πρόσωπο. Την απελπισία της αγάπης.
Κατάλαβε ο γάτος κι η καρδιά του έγινε κομμάτια αφήνοντας στη θέση της, τις τύψεις για το κακό που έκανε σε κείνη που τον ανάστησε, σ’ εκείνη που τον έθρεψε και που του τραγουδούσε τ’ απομεσήμερα της ζωής του.
Έτρεξε στη σιγαλιά του πρωινού να βρει στις γρηγορούσες σκιές της νύχτας τη μάγισσα να της ζητήσει να πάρει πίσω το κακό που έκανε. Μα εκείνη σκληρή σα πέτρα κούνησε το κεφάλι και του ‘πε όχι!
«Σε προειδοποίησα ανόητο γατί! Να το σκεφθείς καλά σου είπα. Ορίστε τώρα. Έρχεσαι και μου ζητάς να πάρω πίσω τα μάγια. Μα δεν μπορώ. Κανείς δεν μπορεί. Μονάχα…», είπε και στην τελευταία λέξη οι ρίγες της γούνας της ρίγησαν σαν τα κυματάκια μιας ενοχλημένης λιμνούλας.
Ο Φαρίνας κοίταξε όλο ελπίδα.
«Μονάχα η μεγάλη θεά μπορεί να σε βοηθήσει πια».
«Και που θα την βρω;», ρώτησε μ’ αφέλεια εκείνος.
Η μάγισσα άφησε ένα κοφτό νιαούρισμα που στη γλώσσα των ανθρώπων θ’ ακουγόταν σαν ειρωνικό γέλιο.
«Στην άκρη του κόσμου! Στην καυτή γη πέρα απ’ τα σύνορα της ομίχλης!», απάντησε.
Ο Φαρίνας έσκυψε το κεφάλι για μια στιγμή, μαστίγωσε νευρικά τον αέρα με την ουρά του κι έπειτα δίχως λέξη άρχισε να τρέχει, να τρέχει και να τρέχει στις ερημιές του κόσμου αναζητώντας μονοπάτια πάνω από ψηλά βουνά και δάση απροσπέλαστα. Με την καρδιά του να ‘χει απομείνει πίσω στη Μαρία έκανε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, αγνοώντας τις ταλαιπώριες, περνώντας ποτάμια και θάλασσες με σκυλοπνίχτες και διασχίζοντας τους δρόμους πολυάνθρωπων, τρομαχτικών πόλεων.
Ώσπου έφτασε σε τόπους άγονους που στέναζαν κάτω απ’ τον ήλιο λιώνοντας ανελέητα στην ατέλειωτη λαύρα. Ξεθεωμένος βρήκε το άγνωστο ιερό της μάνας όλων των γάτων και στο δροσερό γεμάτο σκόνη λησμονιάς εσωτερικό του έσυρε τα βήματα του και προσευχήθηκε για λύτρωση.
Οι σκιές πίσω απ’ τις κολώνες του ναού συμπτύχθηκαν κι απ’ την μαύρη οροφή έσταξαν σιγανά νιαουρίσματα και τρομαχτικά γουργουρητά. Ο Φαρίνας μαζεύτηκε τρομαγμένος και κοίταξε γύρω του τον άδειο χώρο καθώς οι τρίχες της γούνας του ορθώθηκαν παρά τη θέληση του. Μια γιγάντια γατοσκιά πήδησε στον τοίχο μπροστά του.
Αλαφιασμένος άκουσε τη φωνή της.
«Αυτό που ήρθες να ζητήσεις είναι βαρύ γιε μου».
Μια γλυκιά, βαθιά κατανόηση τύλιξε την ψυχή του στο άκουσμα της φωνής. Έσκυψε το κεφάλι ταπεινά.
«Ναι μάνα, μα το ίδιο και το κακό που έκανα», ψιθύρισε.
«Αλήθεια είναι γιε μου, αλήθεια… Κι αν τώρα βαστάει η καρδιά σου πρέπει να πληρώσεις γι’ αυτό», είπε η γατομάνα.
«Θα πληρώσω», απάντησε χωρίς δισταγμό ο Φαρίνας.
«Κάθε γάτος γιε μου, έχει εφτά ζωές να ζήσει, εφτά ψυχές να λιώσει. Το ίδιο κι εσύ. Αν επιθυμείς ν’ αντιστρέψεις το κακό που έκανες και να γλιτώσει τον τάφο εκείνος ο άνθρωπος πρέπει να του χαρίσεις τις έξη απ’ αυτές».
Εφτά ψυχές έχουν οι γάτοι, εφτά ζωές να λιώσουν κι ο Φαρίνας με τη σκέψη στη Μαρία του, στα τραγούδια του απομεσήμερου, έδωσε τις έξη. Μια να μου μείνει να την ακούω να τραγουδά ευτυχισμένη μου φτάνει, σκέφτηκε.
Η γατοσκιά στον τοίχο κουλουριάστηκε κι έγινε μια μαύρη τρύπα στον τοίχο του ναού των γάτων και πίσω της, μόνη στο αδιαπέραστο σκοτάδι είδε μια φωτιά αναμμένη μπρος απ’ ένα βωμό. Πάνω στο βωμό υπήρχαν ακουμπισμένα εφτά κόκκινα κουβάρια από μάλλινη κλωστή. Εφτά μάλλινες μπάλες απ’ εκείνες που λιγουρεύονται τα γατόπουλα όταν είναι μικρά.
«Κάνε αυτό που πρέπει λοιπόν», είπε μια φωνή μέσα του.
Ο Φαρίνας πλησίασε το βωμό και πηδώντας πάνω του έσπρωξε με την πατούσα του έξη κουβάρια στην πυρά. Κι οι έξη ζωές του κάηκαν.
Έτσι, χωρίς λύπη πια, λίγο πιο ανάλαφρος ο Φαρίνας, έφυγε απ’ το ναό των γάτων κι έκανε το μακρύ ταξίδι του γυρισμού σίγουρος ότι η κυρά του όμορφη, ευτυχισμένη πάλι θα τον περίμενε τραγουδώντας στην άκρη του δάσους.
Και πέρασε πάλι τις πόλεις, τις θάλασσες και τα ποτάμια, τα δάση και τις ερημιές ώσπου ένα χάραμα χειμερινό να φτάσει αγκομαχώντας πίσω στο αγροτόσπιτο. Μα οι ταλαιπώριες τον είχαν προφτάσει κι αυτές. Ο Φαρίνας είχε κουραστεί και λίγο πριν τον φράχτη τα γοργοπόδαρα του λύγισαν στο αφράτο χιόνι.
Ο Βαγγέλης πλησίασε κι είδε τον γάτο στο χιόνι όπως τότε εκείνη τη μέρα που τον είχε ανακαλύψει γατί, ψόφιο σχεδόν. Τον πήρε πάλι λυπημένος και ψυχοπονιάρης στο στόμα του και τον κουβάλησε στο σπίτι.
Και με το βραχνό του γαύγισμα σήκωσε τον κόσμο.
Η πόρτα άνοιξε κι ένας άντρας στάθηκε πάνω απ’ τον Φαρίνα. Ο γάτος είδε τον Διονύση κι η ελπίδα ξαναγεννήθηκε. Τώρα η κυρά μου θα ‘ρθει να με μαζέψει, σκέφτηκε κι άφησε ένα παραπονεμένο νιαούρισμα σα συγνώμη. Μα η Μαρία δεν ήρθε. Ο Διονύσης τον μάζεψε αμίλητος και θλιμμένος. Τον πήρε στην αγκαλιά του και κάθισε λυπημένος στην καρέκλα που άλλοτε καθόταν εκείνη.
«Πέθανε γάτε..., πέθανε απ’ τη λύπη της για ‘μένα. Πέθανε που δεν ήσουν εκεί να μοιραστείς τον πόνο της. Πέθανε…», ψιθύρισε ο άντρας αφηρημένα και κοίταξε έξω απ’ το παράθυρο.
Οι γάτοι δεν μπορούν να κλάψουν, να βγάλουν δάκρυα όπως οι άνθρωποι κι αυτό κάνει τον πόνο πιο μεγάλο κι απ’ τον ήλιο.
Αγκομαχώντας, μ’ ότι του ‘χε απομείνει τότε, ο Φαρίνας προσευχήθηκε ξανά στη μεγάλη γατομάνα μια τελευταία ευχή. Και κάπου μακριά, στην άκρη του κόσμου ένα κατακόκκινο κουβάρι κύλησε απ’ έναν βωμό και έπεσε μέσα σε μια πυρά.
Το πνεύμα του Φαρίνα λευτερώθηκε απαλά απ’ τα δεσμά της σάρκας και της γούνας, πέταξε για τον ουρανό που φώτιζε το χάδι της καινούργιας μέρας και στη σιγαλιά του κρυσταλλένιου ουρανού συνάντησε το πνεύμα της αγαπημένης του Μαρίας που κυλούσε πίσω στον κόσμο των ζωντανών.
Μια αχτίδα φώτισε τις ψυχές, την ανθρώπινη και τη γατίσια που ενώθηκαν για μια στιγμή ψηλά πάνω απ’ τη γη κι ένα γλυκό τραγούδι έσπρωξε τη μια ψηλά και την άλλη χαμηλά.

Οι γάτοι πάνε, οι γάτοι έρχονται και σαν σκιές κοιτούν τους καιρούς των ανθρώπων. Γλύφουν το γάλα που στάζει απ’ τα τραπέζια της ζωής τους και κουλουριάζονται στις αγκαλιές τους ανταποδίδοντας μια αγάπη γεμάτη νύχια και μάτια κίτρινα που κοιτάζουν με τη δικαιοσύνη της ζούγκλας. Κι οι μαύροι γάτοι είναι οι πιο αδιάλαχτοι για τον πολιτισμό των ανθρώπων, οι πιο ατίθασοι και παράφοροι. Παράφοροι στην ελευθερία τους, παράφοροι στην αγάπη τους…

Το διήγημα αυτό είναι αφιερωμένο στον Φαρίνα, το πιο αγαπημένο απ' όλους του γάτους που πέρασαν από τη ζωή μου...

2009-03-08T03:12:00.000-07:00

«Το μεγάλο Κόκκινο Δάσος ήταν ακόμα ένας παράξενος τόπος από εκείνους που η Γκόρμα φαινόταν να προσφέρει άφθονους.»

Ο Λέκγουελ και οι ξεχασμένοι θεοί

2009-03-08T03:09:00.001-07:00

«Διαλύθηκε πέρα από τον κόσμο και χάθηκε μέσα στο μεγάλο μυστικό του.»

Ο Λέκγουελ και οι ξεχασμένοι θεοί

2009-03-08T03:00:00.001-07:00

«Είχε φύγει εδώ και τέσσερις ημέρες από τη Μιανάτσκα ακολουθώντας το Δρόμο του Καλοκαιριού, το δρόμο που χρησιμοποιούσαν για να κατεβάζουν τα εμπορεύματα στη θάλασσα όταν τα νερά του Μαραζάνου έπεφταν τόσο που ήταν δύσκολο να τον χρησιμοποιήσουν.»

Ο Λέκγουελ και οι ξεχασμένοι θεοί

2009-03-08T01:53:00.000-08:00

«Η καλύβα ισορροπούσε σε μια πλαγιά χορταριασμένη από τις βροχές της άνοιξης και τον ήρεμο ήλιο του Βορρά. Μπροστά της έχασκε ψηλός και απότομος ο γκρεμός, ακριβώς πάνω από τη βραχώδη ακτή και την αεικίνητη θάλασσα»

Ο Λέκγουελ και οι ξεχασμένοι θεοί

2009-02-20T05:38:00.000-08:00

Προχθές παρέλαβα αντίτυπο από το καινούργιο μου βιβλίο "Ο Λέκγουελ και οι ξεχασμένοι θεοί". Τρόμαξα! Δεν το περίμενα να βγει τόσο ογκώδες.
Σε λίγο θα βρίσκεται επιτέλους στα ράφια κι ελπίζω όσοι με τιμήσουν αποκτώντας το να το διασκεδάσουν ακολουθώντας τις περιπέτειες του Λέκγουελ στον παράξενο κόσμο της Αρμασίας...

Ο θάνατος της μάγισσας

2009-02-12T12:37:00.000-08:00

«Γιαγιά…; Να σε ρωτήσω κάτι;»

«Να με ρωτήσεις», απάντησε η Ζόρα χωρίς να σταματήσει να διώχνει τις πευκοβελόνες που είχαν γεμίσει τη μαρμάρινη πλάκα του τάφου.

«Ο παππούς μπορεί να μας ακούσει;»

Η Ζόρα σταμάτησε να καθαρίζει και παραμένοντας γονατιστή κοίταξε για λίγο την ασπρόμαυρη φωτογραφία του Φράνιο κι έπειτα γύρισε στην εγγονή της που κρατούσε τα λουλούδια. Χρυσάνθεμα και τριαντάφυλλα. Τα τελευταία που ‘χαν απομείνει στον κήπο της. Μετά απ’ αυτά δε θα υπήρχε τίποτε άλλο. Μονάχα ο χειμώνας.

Χαμογέλασε στη Στέφι. Το μούτρο του κοριτσιού ήταν σκεφτικό κι η Ζόρα ένιωσε να την τυλίγει η γλυκόπικρη αγάπη για την εγγονή της. Πάντα ένιωθε έτσι όταν ερχόταν αντιμέτωπη με τις αθώες, παιδικές απορίες της που δεν είχαν ουσιαστικές απαντήσεις. Έβλεπε μέσα από τα μάτια της Στέφι τον κόσμο να γεννιέται κι αυτό την έκανε να νιώθει αισιοδοξία και νοσταλγία.

«Δεν ξέρω», απάντησε στη μικρή.

Εκείνη κατσούφιασε.

«Η μαμά λέει ότι είναι στον ουρανό μαζί με τους αγγέλους και βλέπει κι ακούει ότι κάνουμε», επέμεινε το κορίτσι.

«Δώσ’ μου τα λουλούδια», είπε η Ζόρα και πήρε το μπουκέτο βάζοντας το στο πλαστικό ανθοδοχείο με το φρέσκο νερό.

Σε πολλούς τάφους τα τελευταία χρόνια έβλεπες σκονισμένα πλαστικά λουλούδια να έχουν απαλλάξει του τεθλιμμένους συγγενείς από την ανάγκη διαρκούς ανανέωσης αλλά η Ζόρα προτιμούσε να φέρνει φρέσκα κάθε Σάββατο διανύοντας με τα πόδια τα τέσσερα χιλιόμετρα ως το νεκροταφείο της Μπρένοβα.

«Αφού το λέει η μάνα σου έτσι θα ‘ναι», απάντησε τελικά στη Στέφι.

«Ναι αλλά τότε γατί δε μας απαντάει; Γιατί δεν μπορούμε να τον δούμε;», άρχισε εκείνη τις απανωτές ερωτήσεις.

«Γιατί έτσι κάνουν οι πεθαμένοι», είπε και το κορίτσι φάνηκε για μια στιγμή να δέχεται την ασταθή εξήγηση της.

«Κι εσύ δηλαδή έτσι θα κάνεις άμα πεθάνεις;»

Στην αρχή έμεινε αμήχανη. Όχι τόσο από την ίδια την ερώτηση όσο από την ανέμελη άνεση της. Βγήκε από το στόμα του κοριτσιού σα μικρή χάρτινη σαΐτα κι εκτοξεύτηκε κατά πάνω της χωρίς καμιά διάθεση να την πληγώσει. Πόσο μακρινός θα πρέπει να φαινόταν στη Στέφι ο θάνατος. Μακρινός κι ακατανόητος.

«Έτσι κάνουν όλοι οι πεθαμένοι», απάντησε κοιτώντας γύρω της τον ελάχιστο κόσμο. Ήσυχες φιγούρες που περιδιάβαιναν τα μικρά στενά ανάμεσα στις γειτονιές των τάφων.

«Έτσι θα κάνω κι εγώ;», ρώτησε ξανά η Στέφι.

«Έτσι», είπε η Ζόρα και σηκώθηκε αφήνοντας ένα μικρό βογκητό πόνου.

«Άιντε τώρα να γυρίσουμε. Θα ‘ρθει κι η μάνα σου να σε πάρει όπου να ‘ναι», είπε τινάζοντας της φούστα της. Πρόσεξε ότι ένας πόντος είχε φύγει από το σκούρο καλσόν της. Μόλις το είχε αγοράσει. Καταραμένα ψευτοπράγματα, σκέφθηκε κι έπιασε τη Στέφι απ’ το χέρι.

***

«Να προσέχεις μάμα», είπε η Άνκα φιλώντας σταυρωτά τη Ζόρα, «Κι όταν βγουν οι εξετάσεις να με πάρεις τηλέφωνο. Ακούς;»

«Καλά, καλά. Θα σε πάρω, μη κάνεις έτσι», απάντησε εκείνη χαμογελώντας.

«Όχι, μη κάνω έτσι! Όταν βγουν οι εξετάσεις να με πάρεις τηλέφωνο και το Πάσχα θα ‘ρθεις στην Ιταλία να μείνεις μαζί μας. Δεν ακούω κουβέντα αυτή τη φορά. Έτσι;», συνέχισε η Άνκα με μάτια ανήσυχα.

Η Ζόρα έριξε μια ματιά στο αυτοκίνητο με την αναμμένη μηχανή και τον Ντομένικο που περίμενε καπνίζοντας και κοιτώντας βαριεστημένα τον δρόμο.

«Καλά, καλά…, θα δούμε», είπε σιγανά στην κόρη της.

Η Άνκα αναστέναξε και για μια στιγμή οι λεπτές ρυτίδες των ματιών της γίνηκαν λίγο πιο βαθιές.

«Αχ, βρε μάμα…», ψιθύρισε.

«Άιντε, ο άντρας σου δε βλέπει την ώρα να φύγετε. Άιντε και μην ανησυχείς για μένα. Μόνο να με πάρετε τηλέφωνο όταν φτάσετε», είπε διώχνοντας την κόρη της από την αγκαλιά της.

Εκείνη μπήκε μέσα στο αυτοκίνητο που ξεκίνησε σχεδόν αμέσως.

«Γεια σου Στέφι, γεια σου ψυχή μου», φώναξε η Ζόρα προς το αυτοκίνητο κουνώντας το χέρι της.

«Γεια σου γιαγιά», φώναξε απ’ το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου ένα μικρό κεφαλάκι με μαύρα μαλλιά να φτερουγίζουν γύρω του.

Η Ζόρα στάθηκε ώσπου το αυτοκίνητο χάθηκε κατηφορίζοντας τον φιδογυριστό δρόμο της Μπρένοβα. Έσφιξε τη λεπτή ζακέτα που φορούσε κι έπειτα κοίταξε το πανόραμα της Ριέκα που κουτρουβαλούσε ως τη θάλασσα με τα μοναχικά εμπορικά πλοία που διαγράμμιζαν την Αδριατική.

Μετά μπήκε στο ήσυχο μικρό σπιτάκι και πήγε κατευθείαν στην κρεβατοκάμαρα της. Πλησίασε την παμπάλαια συρταριέρα κι έσκυψε ανοίγοντας το τελευταίο συρτάρι, εκείνο που μάγκωνε. Κάτω από τα φίνα κεντημένα σεντόνια της μάνας και της γιαγιάς της, η Ζόρα ανέσυρε ένα μικρό ξύλινο κουτί με σκαλίσματα στο καπάκι.

Σηκώθηκε, το πήγε στο τραπέζι της κουζίνας και κάθισε μπροστά του κοιτώντας το για μια στιγμή αναποφάσιστη. Είχε χρόνια να το ανοίξει και τώρα αντιμέτωπη μαζί του ένιωθε σαν να ετοιμαζόταν να διαπράξει ιεροσυλία. Σα να σκόπευε ν’ ανοίξει έναν τάφο ενοχλώντας το φάντασμα κάποιου νεκρού.

Σήκωσε το καπάκι και σχεδόν αμέσως ένιωσε τη μυρωδιά από παλιά βοτάνια και κανέλα. Πήρε στα χέρια της ένα μικρό πακέτο με φθαρμένες φωτογραφίες. Οι περισσότερες ήταν ασπρόμαυρες γεμάτες μ’ ένα παράξενο γκρίζο φως.

Πρώτη ήταν η φωτογραφία του Φράνιο, όταν εκείνος ήταν νέος ακόμα, λίγο μετά τον πόλεμο. Φορούσε τα στρατιωτικά του και καμάρωνε για το μετάλλιο που του ‘χαν καρφιτσώσει στο στήθος. Η μόνη ανταμοιβή που πήρε απ’ το κράτος για τους φρικαλέους μήνες στα βουνά μαζί με τους Παρτιζάνους.

Από κάτω οι δυο τους. Τη μέρα του γάμου τους. Εκείνη τυλιγμένη σ’ ένα σύννεφο δαντέλας που έδειχνε περισσότερο σταχτί παρά λευκό. Χαμογέλασε κοιτώνας το ύφος της στη φωτογραφία. Σα να μη πίστευε αυτό που της είχε μόλις συμβεί. Πόσο ήταν τότε; Δεκατεσσάρων.

Κοίταξε την επόμενη φωτογραφία. Ακόμη πιο παλιά. Απ’ το χωριό. Δυο γυναίκες με βαριές φορεσιές, τσεμπέρια στα κεφάλια κι ένας άντρας με τεράστιο μουστάκι στεκόταν μπροστά απ’ ένα αγροτόσπιτο. Στην άκρη διακρινόταν ένα τεράστιο λυκόσκυλο και πίσω απ’ το σπίτι οι κορφές των δέντρων. Το πατρικό της στο Σότιν. Ο πατέρας της, η μάνα της κι η γιαγιά της. Πότε και πώς στο καλό είχαν βγάλει αυτή τη φωτογραφία, ούτε που θυμόταν. Ακόμα και το ποτάμι που ήξερε πως αργοσάλευε λίγο πιο μακριά απ’ το κάδρο ήταν μια απαλή ανάμνηση στο μυαλό της.

Φωτογραφίες με την κόρη της, φωτογραφίες από περασμένες εκδρομές στη θάλασσα μ’ εκείνη να κάθεται μαζεμένη στην παραλία, φωτογραφίες με συγγενείς και φίλους. Φωτογραφίες.

Το πακέτο τελείωσε και το άφησε στην άκρη. Δίστασε για μια στιγμή αλλά τελικά πήρε το μαύρο μεταξωτό πουγκί που κρατούσε κρυμμένο κάτω από τις φωτογραφίες. Το άνοιξε κι από μέσα του έβγαλε το δαχτυλίδι που χρόνια κοιμόταν εκεί.

Στο φως του δειλινού το χρυσό και το ασήμι γυάλισαν με παιχνιδιάρικες αναλαμπές και το μικρό κερασφόρο πλασματάκι με τον αυλό στο στόμα φάνηκε να κλείνει το μάτι στη Ζόρα. Σα να έλεγε: το ‘ξερα πως θα με θυμηθείς.

«Όταν έρθει η ώρα θα το δώσεις κι εσύ στην κόρη σου», θυμήθηκε τα λόγια της γιαγιάς της, της Νέβενκα.

Η ώρα είχε έρθει σκέφτηκε αλλά δε θα έδινε το δαχτυλίδι σε κανένα. Η κόρη της κι η εγγονή της δε θα συνέχιζαν την αλυσίδα. Αυτή θα ήταν η τελευταία κι η αλυσίδα θα σταματούσε.

Η κόρη κι η εγγονή της θα ζούσαν στον κόσμο που τους έλαχε, στον κόσμο της τηλεόρασης και των αυτοκινήτων, στο κόσμο το δικό τους όπου οι ψυχές των δέντρων, οι χτύποι της γης και τα μαντάτα του ανέμου δεν είχαν καμία θέση. Αυτά θα έμεναν πίσω στη δική τους εποχή. Όπως κι η Ζόρα.

Αναστέναξε, έβαλε πίσω στο πουγκί το δαχτυλίδι και πήγε να ντυθεί πιο κατάλληλα. Είχε δουλειές να τελειώσει.

***

Το απόγευμα άδειαζε βαριεστημένο παραχωρώντας τη θέση του στο βράδυ κι ο λάκκος της Στρέλιανα που την ημέρα χόχλαζε σκόνη και σκουπιδαριό και σκουριά από τις μάντρες τώρα έμοιαζε λίγο με την αυλή των θαυμάτων. Δίπλα στα κουφάρια των αυτοκινήτων και τις σαμπρέλες και τα μπάζα που οροθετούσαν τον κακοτράχαλο χωματόδρομο, το τσιγγαναριό είχε στήσει το εύθραυστο χωριό του. Με το βράδυ είχαν ανάψει και περιστασιακές γιρλάντες από γλόμπους που φώτιζαν τα βήματα της Ζόρα καθώς εκείνη περπατούσε προσεκτικά με τα χαμηλά τακουνάκια της και το κομψό Ιταλικό ταγέρ που της είχε φέρει πριν χρόνια η Άνκα. Έτσι όπως προχωρούσε αποφασιστικά ανάμεσα από τα βρομιάρικα ξυπόλυτα γυφτάκια που έπαιζαν με τσέρκια και ξεφούσκωτες μπάλες, έμοιαζε με γηρασμένη ντίβα του σινεμά που έχασε το δρόμο της. Ωστόσο κανείς από τους γύφτους και τις γύφτισσες που χάζευαν αραχτοί στις αυλές των ετοιμόρροπων σπιτιών τους δεν την ενόχλησε.

Λίγο πριν φτάσει στον προορισμό της η Ζόρα στάθηκε να πάρει μια ανάσα και ν’ αφήσει την ξαφνική ριπή να πάρει τον δρόμο της. Έκλεισε για λίγο τα μάτια κι ευχήθηκε το μαχαίρι του πόνου ν’ αργούσε να ξανάρθει. Άνοιξε τα μάτια. Ο αέρας τώρα μύριζε κρέας που ψηνόταν στα κάρβουνα και μια παραπονιάρικη μελωδία από χάλκινα δονούσε τον αέρα ανάκατη με τις παιδικές τσιρίδες.

Η Ζόρα συνέχισε τα τελευταία λίγα μέτρα μέχρι το σπίτι με την μικρή περιποιημένη αυλή. Έσπρωξε τη σιδερένια αυλόπορτα, μπήκε μέσα και πήγε να καθίσει σε μια λευκή καρέκλα κήπου που είχε αρχίσει να ξεφλουδίζει αποκαλύπτοντας το μέταλλο από κάτω. Δίπλα υπήρχε ένα τραπέζι με γυάλινη επιφάνεια και πάνω του μια στοίβα περιοδικά. Τα περισσότερα έδιναν οδηγίες για περίτεχνα εργόχειρα άξιων κοριτσιών που θέλουν να φτιάξουν την προίκα τους.

Η Ζόρα πήρε μερικές βαθιές ανάσες κι ακουμπώντας την τσάντα της στο τραπέζι κοίταξε πρώτα την ανοιχτή πόρτα του σπιτιού που οδηγούσε σ’ έναν σκοτεινό διάδρομο κι έπειτα το παράθυρο με τις βαριές τραβηγμένες κουρτίνες που φιλτράρανε το φως από μέσα.

Έστρωσε τη φούστα της, κοίταξε τον ουρανό που είχε σκοτεινιάσει πια και περίμενε. Ένας γκιώνης άρχισε να κλαψουρίζει κρυμμένος στις φυλλωσιές της Στρέλιανα κι ένας σκύλος απάντησε με διαδοχικά ουρλιαχτά. Η Ζόρα ανατρίχιασε ακούγοντας τις κραυγές τους.

Εκείνη τη στιγμή άκουσε μια πόρτα ν’ ανοίγει και μια γυναικεία φωνή.

«Ευχαριστώ. Καληνύχτα, μπακα Όλιβερα».

Μια γυναίκα εξίσου καλοντυμένη με τη Ζόρα βγήκε από τον σκοτεινό διάδρομο έξω στην αυλή. Όταν την αντιλήφθηκε της έριξε μια γρήγορη, ένοχη ματιά κι ένα βιαστικό χαμόγελο φεύγοντας με μικρά ηχηρά βηματάκια.

Η Ζόρα σηκώθηκε πήρε την τσάντα της, ξανάστρωσε μηχανικά τη φούστα της και μπήκε στο σπίτι.

«Περίμενα να δω πότε θ’ αποφάσιζες να ‘ρθεις», ήταν τα πρώτα λόγια της γριάς Όλιβερα.

Η βαριά αιωνόβια τσιγγάνα ντυμένη με τον συνηθισμένο αχταρμά σχεδίων και χρωμάτων την υποδέχτηκε καθισμένη σε μια υπερβολική πολυθρόνα-θρόνο. Έμοιαζε με κακόγουστη βασίλισσα έτσι όπως καθόταν στο πλαίσιο των επιχρυσωμένων σκαλισμάτων της πολυθρόνας, τρίβοντας τα παραμορφωμένα από την αρθρίτιδα και γεμάτα δαχτυλίδια χέρια της. Κοίταξε τη Ζόρα με βλέμμα σκυθρωπό.

Εκείνη χαμογέλασε και πλησιάζοντας έσκυψε και την φίλησε σταυρωτά. Η γριά μύριζε κανέλα και ιδρώτα.

«Τι κάνεις μπάκα;», ρώτησε τη γριά.

«Πονάω», είπε κι έπιασε να τρίβει τα δάχτυλα της.

«Θ’ αλλάξει ο καιρός. Έρχεται μπόρα και με πεθαίνουν τα ρημάδια», εξήγησε.

Η Ζόρα πλάτυνε το χαμόγελο της με κατανόηση.

«Άναψε το μαραφέτι και βάλε να πιούμε. Τα ξέρεις τα κατατόπια», διέταξε δείχνοντας τον ανεμιστήρα που ήταν ακουμπισμένος κάτω από το παράθυρο.

Η Ζόρα υπάκουσε κι αφού γέμισε δυο κρυστάλλινα ποτηράκια με σλιβοβιτσα, κάθισε κοντά στο τραπέζι με το βαθυπράσινο, βελούδινο τραπεζομάντιλο. Από πάνω ένας περίτεχνος πολυέλαιος με μονάχα έναν γλόμπο σε λειτουργία έριχνε απαλές λάμψεις στο μικρό δωμάτιο. Ο ανεμιστήρας γουργούριζε ευδιάκριτα στη σιωπή καθώς η Ζόρα παρακολουθούσε τη γριά να βγάζει από την τσέπη της μια ασημένια ταμπακέρα κι έναν ασορτί αναπτήρα. Με τρεμάμενα δάχτυλα άναψε τσιγάρο ρουφώντας βαθιά σα ν’ αναστέναζε εξακοντίζοντας μετά ένα σύννεφο καπνού μαζί με ηλικιωμένη κούραση.

«Λοιπόν;», ρώτησε χαμογελώντας πονηρά. Δυο χρυσοί τραπεζίτες κονταροχτυπήθηκαν με την χρυσοποίκιλτη πολυθρόνα-θρόνο.

Η Ζόρα μύρισε τον βαρύ καπνό του τσιγάρου.

«Πώς παν’ οι δουλειές;», ρώτησε τελικά αντί ν’ απαντήσει.

Η Όλιβερα κροτάλισε τις σειρές τα βραχιόλια στους χοντρούς καρπούς της.

«Όπως πάντα. Πάνε κι έρχονται. Τις ξέρεις τις γυναίκες. Αγαπητικοί, μουρντάρηδες άντρες, ανόητοι γιοι…»

Η Ζόρα συγκατάνευσε και κοίταξε σκεφτική το μικρό ποτηράκι με το δυνατό τσίπουρο.

«Δε θα το δώσεις τελικά, ε;», είπε ξαφνικά η γριά.

Εκείνη κούνησε αρνητικά το κεφάλι κι ήπιε μια καυτή γουλιά.

«Όχι», απάντησε τελικά.

Η γριά αναστέναξε. Το βλέμμα της πήρε μια λύπη βαθιά σαν τον χρόνο.

«Ελπίζω να ξέρεις τι κάνεις», είπε.

«Εσύ;»

«Η Λιούμπιτσα είναι καλή μαθήτρια. Λίγο ατίθαση αλλά θα στρώσει. Έτσι είμαστε εμείς οι τσιγγάνοι. Ανυπόμονοι κι ανεξέλεγκτοι σα δύστροπα άλογα, σαν τον καιρό. Αλλά θα στρώσει, θα μάθει», απάντησε.

«Πάλι καλά. Να μη χαθούν κι όλα. Κρίμα θα ‘ταν», συμπλήρωσε η Ζόρα.

«Κρίμα», είπε κι η γριά.

Σα να θυμήθηκε κάτι η Ζόρα ανασηκώθηκε πήρε την τσάντα της και την άνοιξε.

«Έφερα το βιβλίο μου», είπε κι έβγαλε ένα χοντρό δερματόδετο βιβλιαράκι με φθαρμένες άκρες.

«Σκέφθηκα να το δώσεις στη Λιούμπιτσα. Μη πάει χαμένο κι αυτό».

Η Ζόρα ακούμπησε προσεκτικά το βιβλίο στο τραπέζι.

Τα μάτια της γριάς απέναντι γυάλισαν στιγμιαία.

«Καλοσύνη σου. Είναι μεγάλο δώρο», είπε.

«Να φροντίσεις να το χρησιμοποιήσει σωστά».

Η θλίψη της γριάς τύλιξε πάλι σιωπηλά τη Ζόρα.

«Θα ‘ρθεις;», ρώτησε τελικά την τσιγγάνα.

«Θα ‘ρθω», απάντησε εκείνη βραχνά.

Η Ζόρα χαμογέλασε ικανοποιημένη και σηκώθηκε. Πλησίασε και φίλησε απαλά τη γριά.

«Άιντε. Καλό βράδυ Όλιβερα».

«Καλό βράδυ Ζόρα», απάντησε εκείνη.

Βγήκε ανακουφισμένη έξω στη ζεστή νύχτα. Η φωνή του γκιώνη ακουγόταν ακόμα επίμονη, τα παραπονιάρικα χάλκινα έψελναν κι ο σκύλος ξελαρυγγιαζόταν. Η Ζόρα κοίταξε τον αστροφώτιστο ουρανό. Θα ‘ρθει στ’ αλήθεια μπόρα, είπε στον εαυτό της και πήρε πάλι το δρόμο της επιστροφής για τη Μπρένοβα.

***

Ένιωθε κουρασμένη και ταυτόχρονα σε μια αλλόκοτη υπερένταση. Μια αναπόφευκτη αδημονία την είχε πιάσει απ’ την ώρα που πήρε το λεωφορείο απ’ το Βούκοβαρ για το Σότιν. Είχε συνέχεια τα μάτια καρφωμένα έξω στο τρεχούμενο τοπίο προσπαθώντας απεγνωσμένα ν’ αναγνωρίσει τα μέρη. Πρέπει να ‘χε κοντά είκοσι χρόνια να ‘ρθει σε τούτους τους τόπους κι ένιωθε ξαφνικά σα να όδευε προς κάποιο εξεταστήριο.

Για να δούμε Ζόρα, θυμάσαι τα χώματα που σε γέννησαν; Ξέχασες τη μάνα σου; Ξέχασες τον πατέρα σου; Ξέχασες τη γιαγιά σου; Ξέχασες κι εμένα που οδήγησα γενιές και γενιές γυναικών πριν από σένα;

Ξέχασες!

Και τώρα έρχεσαι για να βάλεις την ταφόπλακα. Αχάριστο πλάσμα!

Η φωνή στο μυαλό της για κάποιο περίεργο λόγο είχε τη χροιά μιας αυστηρής δασκάλας της στο δημοτικό. Μιας γυναίκας με αυστηρό κότσο που νόμιζες ότι δεν ήταν μέρος των μαλλιών της αλλά είχε τη δική του ξεχωριστή ύπαρξη. Μιας στρυφνής μεγαλοκοπέλας με γυαλιά κι ασφυκτικούς τρόπους.

Αργά το μεσημέρι το λεωφορείο μπήκε στο Σότιν κι η Ζόρα που κοιτούσε λαίμαργα κατάφερε επιτέλους να διακρίνει πίσω από σχεδόν είκοσι χρόνια, που περιείχαν κι έναν εμφύλιο, τα γνώριμα σημάδια του παρελθόντος. Φυσικά δεν αναγνώρισε κανέναν απ’ τους ντόπιους. Ακόμα και καμιά παλιά συμμαθήτρια ή φιλενάδα να περνούσε δίπλα της, θα της ήταν αδύνατον να την αναγνωρίσει. Της έκανε εντύπωση που τα περισσότερα πρόσωπα που συνάντησε ήταν γηρασμένα και σκυθρωπά.

Κουβαλώντας τη μικρή παλιά βαλίτσα της περιπλανήθηκε για λίγο στους δρόμους κι έπειτα με το μεσημέρι να φθίνει αργά, τράβηξε τον δρόμο που οδηγούσε έξω από το Σότιν και προς το ποτάμι. Ήταν αρκετή η διαδρομή αλλά δεν την ένοιαζε. Αρκεί να της έκανε τη χάρη ο πόνος. Τις τελευταίες μέρες είχε μια κακιά συνήθεια να την επισκέπτεται συχνά και να μένει όλο και περισσότερο.

Όσο απομακρυνόταν από το κέντρο του Σότιν και τα σπίτια αραίωναν τόσο το παρελθόν επέστρεφε. Τα κτίρια γύρω της ήταν γνώριμα, παλιά κι εγκαταλελειμμένα. Μερικά ήταν κατεστραμμένα, πνιγμένα στην ερημιά και την αγριάδα. Ωστόσο ο απαλός άνεμος μύριζε ωραία, στρογγυλεύοντας την ασχήμια. Ήταν μια υγρή και γεμάτη φύλλα μυρωδιά. Πλησίαζε το ποτάμι και στη στροφή του δρόμου είδε επιτέλους το πατρικό της, έρημο κι αυτό να στέκει κόντρα στα χρόνια.

Κοιτώντας το η Ζόρα ένιωσε για λίγο μπερδεμένη. Ίσως εξαιτίας εκείνης της φωτογραφίας, περίμενε να δει κάτι σα μια θολή εικόνα γεμάτη μυστηριώδη μεγαλοπρέπεια. Άντ’ αυτού το σπιτάκι μπροστά της, της φάνηκε πιο μικρό και ταπεινό απ’ όσο το θυμόταν.

Πέρασε τα ίχνη του ξύλινου φράχτη κι ανηφόρισε μέχρι την πόρτα. Είχε μαζί της το κλειδί απ’ το λουκέτο αλλά είδε ότι το είχαν σπάσει κι η εξώπορτα έστεκε μισάνοιχτη. Έσπρωξε με δύναμη χρησιμοποιώντας τον ώμο της κι η πόρτα υποχώρησε σκληρίζοντας, αφήνοντας με το ζόρι χώρο να περάσει εκείνη κι η βαλίτσα της.

Μέσα βρήκε τα πάντα πνιγμένα στη βρώμα και σακατεμένα σε απελπιστικό βαθμό. Τα περισσότερα τζάμια και τα παντζούρια ήταν σπασμένα. Το φως του απογεύματος έριχνε ήδη μακριές σκιές και μια σκέψη που είχε η Ζόρα να συγυρίσει και να καθαρίσει εγκαταλείφθηκε γρήγορα. Τι σημασία είχε άλλωστε;

Κάθισε για μια στιγμή στις χτιστές πεζούλες που παλιά φιλοξενούσαν τα μπάσια και κοίταξε ανέκφραστα το μαυρισμένο τζάκι. Πρόσεξε μια χρησιμοποιημένη σύριγγα κι ένα προφυλακτικό πεταμένα πάνω σε αδιευκρίνιστα αποκαΐδια. Στο πρόσωπο της σχηματίστηκε μια γκριμάτσα απέχθειας που γρήγορα έγινε έκφραση πόνου. Έκλεισε τα μάτια.

Αυτή τη φορά όλα είχαν ανέβει ένα κλικ. Αυτή τη φορά ήταν σα να της κάρφωναν ένα πυρωμένο μαχαίρι στα σωθικά. Άφησε ένα κοφτό βογκητό κι έπειτα, σαν καταιγίδα που πέρασε άνοιξε πάλι αργά τα βλέφαρα. Είχε δακρύσει από τον πόνο. Αναστέναξε και σκέφθηκε τις εξετάσεις. Είχαν βγει αλλά δεν μπήκε στον κόπο να τις πάρει. Δε χρειαζόταν γιατρούς για να της πουν αυτό που της έλεγε το σώμα της ξεκάθαρα.

Τελικά δεν άντεξε στο θέαμα της σύριγγας και του προφυλακτικού. Έκατσε και καθάρισε όσο μπόρεσε χωρίς τα απαραίτητα και σαν νύχτωσε άναψε μια μικρή φωτιά στο τζάκι. Ευτυχώς είχε κουβαλήσει μαζί της κατσαρολικά, γάλα, σιμιγδάλι και λίγο μέλι μαζί με κανέλα κι έτσι κατάφερε να φτιάξει γκριζ να βάλει στο στομάχι της. Έκατσε κι έφαγε την κρέμα μέσα στην βαριά σιωπή κι όταν άφησε το πιάτο με το κουτάλι στην άκρη το φεγγάρι είχε ξεμυτίσει κιόλας πάνω απ’ τα δέντρα.

Η Ζόρα έβγαλε από το μαύρο πουγκί το δαχτυλίδι. Το ακούμπησε στην παλάμη της κι αμέσως ένιωσε εκείνον τον οικείο χτύπο, σαν τον παλμό μιας καρδιάς να δονεί τη χούφτα της και ν’ ανεβαίνει στο χέρι της, να κροταλίζει απαλά στο κρανίο της. Χαμογέλασε θλιμμένα σαν να είχε έρθει καταπρόσωπο με κάποιον παλιό φίλο.

Σηκώθηκε και βγήκε έξω στη ψυχρή, υγρή νύχτα. Ο ουρανός είχε σύννεφα και το φεγγάρι έπαιζε μαζί τους περιπλέκοντας τις σκιές. Η Ζόρα χωρίς να έχει ανάγκη τα μάτια της κατευθύνθηκε σιωπηλά για την ακροποταμιά. Στα βήματά της, τα τριζόνια και τα βατράχια σιωπούσαν ευγενικά και τ’ αγριοβότανα παραμέριζαν για να περάσει. Κι όσο πλησίαζε στο νερό, τόσο ένιωθε μια βαθιά χαρά και συγκίνηση να της σφίγγει το λαιμό.

Τελικά έφτασε αγέρωχη μπροστά στη μαύρη έκταση του Δούναβη με τα αρχαία νερά του που κυλούσαν ήσυχα. Στάθηκε στην όχθη και έβγαλε τα ρούχα της, ξέπλεξε τα μαλλιά της και περίμενε.

Ο άνεμος ψιθύρισε απαλά στις φυλλωσιές και τα πλάσματα της ακροποταμιάς σώπασαν. Μια παράξενη ησυχία απλώθηκε τότε στη νύχτα. Το φεγγάρι βγήκε πίσω απ’ ένα σύννεφο και το φως του χάραξε πάνω στα νερά του ποταμού ένα διαμαντένιο μονοπάτι.

Η Ζόρα κοίταξε για μια στιγμή το δαχτυλίδι που κρατούσε. Το φόρεσε και με σιγουριά περπάτησε πάνω στο μονοπάτι του φεγγαριού. Ήξερε πως η μεγάλη μάνα με την γαληνεύουσα αγκαλιά και τα αρχέγονα, γεμάτα κατανόηση μάτια της θα την περίμενε όπως πάντα κάτω από το απαλό μουρμούρισμα των νερών του ποταμού.

Ένιωθε θλίψη που θα της παρέδιδε το δαχτυλίδι της και θα έκλεινε ακόμα ένα κεφάλαιο του παλιού κόσμου. Ένιωθε θλίψη που θα άφηνε μονάχες την κόρη και την εγγονή της να πορευτούν στη ζωή. Αλλά έτσι ήταν η ζωή.

Μακάρι να ‘χε κάποιον τώρα μαζί της, ευχήθηκε. Έτσι να της κρατά το χέρι και να της δίνει κουράγιο τη στιγμή που θα έσβηνε τα μυστικά. Μακάρι να ‘χε τον Φράνιο της. Να τον ξανάβλεπε να της χαμογελά όπως κάποτε.

***

Στην κηδεία της Ζόρα έβρεχε. Έβρεχε καταρρακτωδώς κι ο κόσμος που εμφανίστηκε στο νεκροταφείο της Μπρένοβα δεν ήταν πολύς. Η Άνκα με τα μάτια κατακόκκινα στηριζόταν στο χέρι του βλοσυρού Ντομένικο που με το άλλο του κρατούσε μια τεράστια μαύρη ομπρέλα. Γαντζωμένη στο πόδι της Άνκα η Στέφι κοιτούσε κι αυτή με απορία τη χαμογελαστή φωτογραφία της Ζόρα πάνω στη λευκή μαρμάρινη πλάκα.

Λίγο πιο πίσω η γριά Όλιβερα βαστιόταν με το ζόρι στον χεροδύναμο ανιψιό της τον Μάρκο. Σ’ αυτόν και σ’ ένα χρυσοποίκιλτο, μπαστούνι. Κοίταζε την ταφόπλακα της Ζόρα σκυθρωπή σα βράχος. Δίπλα της η Λιούμπιτσα, ένα λιανό ψηλό για την ηλικία του τσιγγανοκόριτσο, κοίταζε μ’ ενδιαφέρον την πλάτη της Στέφι.

Σα να ένιωσε το βλέμμα της η μικρή Στεφάνια γύρισε το κεφάλι και κοίταξε κι εκείνη τη Λιούμπιτσα. Η μικρή τσιγγάνα της χαμογέλασε ντροπαλά κι η Στεφάνια χωρίς πολλή σκέψη έκανε το ίδιο.

Σουτ!

2009-01-17T00:04:00.000-08:00

«Δε γαμιέσαι μωρή καριόλα!»

«Ντροπή σου ρε! Πως μιλάς έτσι στη γυναίκα;»

Ο Νίκος κοίταξε τον χοντρό μεσήλικα με τη φαλάκρα και το μουστάκι. Το πρόσωπο του ήταν κατακόκκινο σαν τον κώλο της μαϊμούς-όπως θα ‘λεγε κι μακαρίτης ο πατέρας του-σαν έτοιμος να σκάσει. Σα μπαλόνι, σκέφτηκε κι αν δεν ήταν τόσο τσαντισμένος θα είχε κατουρηθεί απ’ τα γέλια.

«Να ρε μαλάκα κι εσύ! Να, να!!», φώναξε στο γέρο δείχνοντας του ταυτόχρονα τ’ αρχίδια του.

Σιγά, σιγά τα αγουροξυπνημένα πρόσωπα της στάσης στην πλατεία Κάνιγγος συσπειρώθηκαν σε μια αγέλη αγανακτισμένων ματιών που όλα τον κοιτούσαν με περιφρόνηση και θυμό. Εκτός από κάνα δυο δηλαδή που κοιτούσαν με δήθεν αδιάφορη περιέργεια. Αυτά που δήλωναν βαριεστημένα: «Άλλη μια μέρα στην Αθήνα».

Κατά βάθος ο Νίκος φοβόταν αυτά τα βλέμματα της αδιαφορίας περισσότερο από εκείνα της οργής. Η δική του οργή μπορούσε ν’ αντισταθμίσει την οργή των άλλων αλλά έμοιαζε εντελώς άσκοπή απέναντι στη συνήθεια.

Κατάλαβε ότι η ατμόσφαιρα είχε βαρύνει και καθώς το παντελόνι του δεν έλεγε να μείνει στην κοκαλιάρικη μέση του, προτίμησε να την κάνει από την πλατεία για τα στενά γύρω. Ήταν μια σχεδόν ενστικτώδης αντίδραση. Σαν εκείνη των αδέσποτων όταν απειλούνται από καμιά ξεγυρισμένη κλοτσιά.

Όμως το κύμα του θυμού που του είχε προκαλέσει το σχόλιο εκείνης της καριόλας με το καμένο ξανθό μαλλί και τα ρούχα θεούσας, ακόμα χτυπούσε βάναυσα στις ακτές του μυαλού του.

«Γιατί δεν τους μαζεύουν επιτέλους; Έχει βρωμίσει η πόλη με τέτοιους», την άκουσε να λέει σχεδόν ψιθυριστά στην άλλη θεούσα που στεκόταν δίπλα της.

Σχεδόν ψιθυριστά όμως! Γιατί η μαλάκω ήθελε να την ακούσει. Να ακούσει την επιθετικότητα που έκρυβαν τα λόγια της. Και να πεις ότι είχε αρχίσει τη ζητιανιά… Τι έκανε δηλαδή; Απλά περνούσε από μπροστά τους.

Χωρίς να το καταλάβει, κολλημένος στα λόγια της γυναίκας, είχε φτάσει στη Θεμιστοκλέους και περνώντας μπροστά από τα παπουτσάδικα έπιασε με την άκρη του ματιού του, στην αντανάκλαση μιας βιτρίνας, τον εαυτό του. Ένας ψηλός, λεπτός σα φιγούρα του Νταχάου, με φθαρμένα τζιν που έπλεαν πάνω του, με ανάκατα μαλλιά και μούσια, τον κοιτούσε παραξενεμένος. Του θύμισε εκείνη την εικόνα που είχε η μάνα του κρεμασμένη πάνω από το κρεβάτι της στο σπίτι. Εκείνη του Κοσμά του Αιτωλού. Θα μπορούσε να ήταν κι εκείνος ένας άγιος, ένας καλόγερος έτσι όπως είχε καταντήσει. Με τα ρουφηγμένα του μάγουλα.

Όχι δε θα μπορούσε. Η πρέζα πρόδιδε πως η ταλαιπωρία του σώματος του δεν είχε σχέση με θεούς κι αγίους. Το πρόωρα γηρασμένο πρόσωπο του κι οι μαύροι κύκλοι των ματιών του μιλούσαν για άλλα πράγματα κι όχι για προσευχές.

Έψαξε στην τσέπη του παντελονιού του κι έβγαλε το τσαλακωμένο πακέτο με τα Prince. Είχε μείνει μόνο ένα αλλά προς το παρόν του έφτανε. Το άναψε και μόλις ο καπνός κύλησε στα πνευμόνια του ένιωσε ένα άλλο μέρος του κορμιού του να διαμαρτύρεται. Το στομάχι του ήταν οδυνηρά άδειο. Το ίδιο κι η μνήμη του. Από πότε είχε να φάει; Δε θυμόταν. Τι έκανε χθες; Δεν ήταν σίγουρος. Οι εικόνες ήταν συγκεχυμένες και το πρωί το σώμα του είχε μια άβολη στάση όταν ξύπνησε στο πάτωμα του ερειπωμένου νεοκλασικού στην Κολωνού, απέναντι από το μπουρδέλο.

Ήταν μόνος, παρέα με μια ξεραμένη κηλίδα εμετού, δυο χρησιμοποιημένες σύριγγες, μια αχρησιμοποίητη και δυο κουβέρτες. Η Αγγέλα ήταν άφαντη. Ποιος ξέρει που ‘χε πάει η πουτάνα και τον είχε παρατήσει μόνο του.

Είδε τον κουλουρτζή στην συμβολή της Θεμιστοκλέους με την Πανεπιστημίου κι αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του. Τον ήξερε τον μπάρμπα και τον είχε καταφέρει κι άλλη φορά να καβατζώσει ένα κουλούρι τσάμπα.

«Καλημέρα μάστορα».

Ο κουλουρτζής του έριξε ένα παραιτημένο βλέμμα.

«Πάλι εδώ είσαι εσύ; Που γυρνάς;»

«Εδώ κι εκεί. Αφού τα ξέρεις», απάντησε ρουφώντας το τσιγάρο του. Ένιωσε δυσκολία να τραβήξει τα μάτια του από το βουνό με τα κουλούρια που ήταν στοιβαγμένα στο καρότσι.

«Έχεις φάει τίποτα;», ρώτησε ο γέρος κι ο Νίκος τον κοίταξε ένοχα. Η ερώτηση ήταν απλή, αυτή ακριβώς που ήθελε, όμως ο τόνος της φράσης τον έκανε ξαφνικά να κομπιάσει. Για δεύτερη φορά σήμερα θυμήθηκε τη μάνα του. Πότε ήταν η τελευταία φορά που τον είχε ρωτήσει κάποιος αν είχε φάει;

Πριν περιμένει απάντηση, ο κουλουρτζής πήρε ένα κουλούρι το έχωσε σε μια χαρτοσακούλα και το έτεινε προς το μέρος του.

«Άιντε παρ’ το και τράβα στο καλό».

Το πήρε.

«Φχαριστώ. Δεν έχω τώρα να στο πληρώσω αλλά θα ‘ρθω μετά».

«Βρε παρ’ το από δω που σου λέω», είπε ο κουλουρτζής και θρονιάστηκε στο σκαμνάκι του.

«Φχαριστώ. Είσαι ‘ντάξει», είπε κι άρχισε ν’ απομακρύνεται πιο αισιόδοξος αυτή τη φορά.

Με το σακούλι στο χέρι και το στομάχι του να φωνάζει έστριψε στην Πατησίων αποφασίζοντας ν’ απολαύσει το πρωινό του με την ησυχία του στα σκαλιά ενός μαγαζιού με ηλεκτρονικά εξαρτήματα. Ήταν Σάββατο πρωί κι ο κόσμος πολύ λιγοστός ακόμα. Το φως τη μέρας αχνό και γκριζογάλανο.

Πάνω που ήταν έτοιμος να καταβροχθίσει το κουλούρι έσκασε μύτη ο Σουτ.

Ήρθε αργά, κουτσαίνοντας στο αριστερό πίσω του πόδι και με το κεφάλι κατεβασμένο. Ο Νίκος παρατήρησε το σκύλο κι είχε μια παράλογη αίσθηση πως οι δυο τους ήταν μπάλες του μπιλιάρδου που χτυπούσαν η μια την άλλη.

Ο Σουτ πήρε μυρωδιά το κουλούρι του κι εκείνον και σηκώνοντας το κεφάλι τον πλησίασε κουνώντας την ουρά.

«Τι είναι ρε Σουτ; Ακόμα δεν ψόφησες;», ρώτησε τον σκύλο που είχε καθίσει σε απόσταση ενός μέτρου και τον κοίταζε με τα καστανά του μάτια. Το τρίχωμα του Σουτ με το αδιευκρίνιστο χρώμα ήταν μαδημένο αλλά η ουρά του σκούπιζε ζωηρά το πεζοδρόμιο.

«Πεινάς ρε;», ρώτησε κι ο Σουτ σα να ήξερε ακριβώς τι τον είχε ρωτήσει έγλειψε τη μουσούδα του.

Ο Νίκος έκοψε ένα κομμάτι από το κουλούρι του και το πέταξε στον σκύλο. Εκείνος δεν το σκέφθηκε δεύτερη φορά. Το εξαφάνισε αμέσως κι άρχισε πάλι να παρακαλά σιωπηλά.

«Πολύ λαίμαργος είσαι φιλαράκι, δε θα σου βγει σε καλό», έκανε στον σκύλο κι άρχισε να μασά το δικό του μερίδιο.

«Πάλι έφαγες σουτ;», ρώτησε με μια υποψία χάχανου.

«Σε τρώει ο κώλος σου. Αυτά παθαίνεις με τα νυχτοπερπατήματα. Κάτσε σπιτάκι σου. Δε στα ‘μαθε η μάνα σου αυτά;», δασκάλεψε τον σκύλο και σκέφθηκε πως το όνομα που του είχε δώσει η Αγγέλα ήταν γαμημένα ταιριαστό.

Αλλά αυτό ήταν ένα από τα ταλέντα της Αγγέλας. Όπως και το να ζητιανεύει με μεγαλύτερη επιτυχία από ‘κεινον. Και να εξασφαλίζει καλύτερο πράμα. Και να ξέρει ποια ήταν τα καλύτερα μέρη για να βγάλουν τη νύχτα. Και…

Που να είχε πάει;

Έφαγε το σουσάμι που είχε πέσει στον πάτο της χαρτοσακούλας, κι αφού βεβαιώθηκε ότι ήταν άδεια την άφησε δίπλα του και σηκώθηκε. Ώρα να ψάξει για την Αγγέλα.

«Έλα μάγκα!», είπε στον Σουτ και του χάιδεψε το κεφάλι.

Ο σκύλος σηκώθηκε πιο αποφασιστικά κι άρχισε να τον ακολουθεί με την ουρά του να έχει ξεβιδωθεί από το πέρα δώθε.

Βγήκαν πάλι στην Πανεπιστημίου, στο φανάρι κι ετοιμάστηκαν να περάσουν απέναντι στο Λουμίδη. Ένιωθε να κατουριέται. Η κίνηση ήταν παράξενα λιγοστή κι έτσι ο Νίκος αποφάσισε να περάσει απέναντι πριν αλλάξει το εκνευριστικά αργό φανάρι. Βγήκε στο δρόμο κι ανάγκασε τον εαυτό του να τρέξει ελαφρά μέχρι το απέναντι πεζοδρόμιο.

Μόλις πάτησε απέναντι άκουσε ξαφνικά πίσω του τους διαδοχικούς ήχους ενός υπόκωφου γδούπου και ρόδες που στριγκλίζουν. Γύρισε να κοιτάξει κι είδε ένα ασημί αμάξι να χαμηλώνει ταχύτητα κι έπειτα να επιταχύνει και να χάνεται κάνοντας τον γύρο της Ομόνοιας. Πίσω του, στη διάβαση που μόλις είχε διασχίσει το αυτοκίνητο είχε αφήσει έναν παράξενο λεκέ. Ένα πράγμα αδιευκρίνιστου χρώματος που του πήρε μερικά δευτερόλεπτα ν’ αναγνωρίσει.

Ο Σουτ είχε μείνει χαλκομανία στο τσιμέντο της Πανεπιστημίου κι ένα βαθυκόκκινο ρυάκι λέκιαζε το άσπιλο γκρίζο.

«Έλα ρε μαλάκα, τι κάνεις εδώ;», άκουσε ξαφνικά.

Γύρισε με δυσκολία το βλέμμα του και είδε την Αγγέλα να τον πλησιάζει.

«Σε έψαχνα παντού! Σου χω πει να μην εξαφανίζεσαι», του φώναξε.

«Ο Σουτ», ήταν το μόνο που κατάφερε να της απαντήσει.

Εκείνη στην αρχή δεν κατάλαβε.

«Τι λες ρε; Ακόμα χαΐστας είσαι;»

«Ρε Αγγέλα. Τον φάγανε!», είπε κι έδειξε τον Σουτ.

Η Αγγέλα κοίταξε ανέκφραστα το κουφάρι.

«Καλά και τι κάνεις σα ζόμπι; Ένας σκύλος ήταν. Έτσι κι αλλιώς τα ‘χε φάει τα ψωμιά του. Καλύτερα. Γλίτωσε κιόλας».

Εκείνος όμως ένιωσε αφάνταστα παγωμένος. Όλη η προηγούμενη αισιοδοξία είχε εξαφανιστεί αφήνοντας μια πικράδα στη γλώσσα του.

«Άντε πάμε. Ο πακιστανός έχει φέρει πράμα», άκουσε την Αγγέλα να λέει ανεβαίνοντας την Αιόλου.

Δεν μπορούσε να κουνηθεί. Το αιμάτινο ρυάκι στο τσιμέντο μεγάλωνε.

«Έλα ρε μαλάκα! Τι έχεις πάθει; Ξεκόλλα επιτέλους!», την άκουσε να φωνάζει.

Ο Νίκος πήρε τα μάτια του από τον σκοτωμένο Σουτ και κοίταξε τα κτίρια της οδού Πανεπιστημίου. Του φάνηκαν πιο ψηλά από κάθε άλλη φορά. Έπειτα ακολούθησε την Αγγέλα. Μέσα του ένιωθε κάτι να τον πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κάτι γιγάντιο κι ανελέητο που ερχόταν γρήγορα κατά πάνω του έτοιμο να τον ισοπεδώσει.

Πυροτεχνήματα

2009-01-10T23:38:00.000-08:00

Τη νύχτα, όταν έπεφταν οι βόμβες των Ισραηλινών, το θέαμα ήταν πάντα παράξενα όμορφο. Σα πυροτεχνήματα, σα να βρισκόσουν στην κορύφωση μιας γιορτής. Μιας από εκείνες τις υπέρλαμπρες εξατραβαγκάντσες της δύσης για τον εορτασμό της καινούργιας χρονιάς. Σα να ορμούσε η γη με την ταχύτητα του φωτός μέσα σε μια βροχή μετεώρων. Όμως τούτη τη γιορτή χαλούσε πάντα η ασφυξία της σιωπής. Της παγωμένης σιωπής πριν ν’ αρχίσουν οι εκρήξεις. Λες και το οξυγόνο εξαντλούνταν ξαφνικά ρουφώντας μαζί και τους ήχους.

Η Φατιχά κοιτούσε με μάτια άδεια και κουρασμένα τον μικρό Γιακούμπ που είχε αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της. Το βάρος του κορμιού του έμοιαζε ξαφνικά ασήκωτο και τρομαχτικό. Σα να της είχαν περάσει ένα βαρίδι, όπως εκείνα που είχαν οι φυλακισμένοι στα κόμικ κι εκείνη προσπαθούσε να τρέξει προς κάποια σωτηρία που δεν κατάφερνε ποτέ να φτάσει.

Τα μάτια της πήγαν στη μάνα της. Η Κεμιλέ είχε αποκοιμηθεί στριμωγμένη δίπλα της σαν παλιός μπόγος από άφθονα υφάσματα. Το χέρι της ακουμπισμένο στις άκριες του φασκιωμένου πρόσωπου και τα κρεατωμένα δάχτυλα του φαινόταν να θέλουν να υποδείξουν τις βαθιές ρυτίδες.

Όταν η Φατιχά ήταν ακόμα μικρή, στην ηλικία του Γιακούμπ, νόμιζε ότι τούτες οι ρυτίδες έδειχναν τη σοφία και κατά ένα παράξενο τρόπο ένιωθε ότι ήταν δώρο του χρόνου κι όχι κατάρα. Τώρα όμως γνώριζε την αληθινή φύση τούτων των χαρακιών. Τα βάσανα και τις ασχήμιες που συμβόλιζαν. Τη χαμένη γαλήνη και την προσμονή μιας φυσιολογικής ζωής που δεν αποχτήθηκε ποτέ.

Ήξερε πως και το δικό της πρόσωπο, σε μια αδυσώπητη και ατέλειωτη διαδοχή θα εμφάνιζε τα ίδια σημάδια όπως της μάνας της. Θα έπαιρνε κι εκείνη τη θέση της στο φωτογραφικό λεύκωμα όλων των στωικών γυναικών της Παλαιστίνης που είδαν τη βία και τις πολεμικές συρράξεις να αφαιρούν τις ζωές των ανθρώπων τους.

Το μυαλό της πήγε στον Νουρεντίν κι αναρωτήθηκε τι θα της έλεγε αν ήξερε τα συναισθήματα της για τη ζωή που ζούσαν. Πόση ντροπή θα ένιωθε αν ήξερε την απογοήτευση που της προκαλούσε όλος αυτός ο ακατάπαυστος φόβος πάνω στον οποίο έχτιζαν τη ζωή τους.

Αλλά ο Νουρεντίν είχε για δεκανίκι το κήρυγμα της Χαμάς. Μ’ αυτό πορευόταν στη ζωή κι έβρισκε το δρόμο ανάμεσα στα χαλάσματα της Γάζας. Είχε τη φωτιά του μίσους να φωτίζει τα μάτια του ενώ εκείνη είχε μόνο κούραση στα δικά της. Κούραση και το βάρος του γιου τους για χάρη του οποίου έπρεπε να στέκει δυνατή, αψηφώντας το φόβο και βάσανα μιας ανύπαρκτης χώρας κι ενός τόπου εγκλωβισμένου στα σύνορα του μίσους και του παραλογισμού.

Το βλέμμα της πλανήθηκε στις δεκάδες φιγούρες που ήταν στριμωγμένες στο πάτωμα του μικρού δωματίου όπου τους είχαν στοιβάξει οι Εβραίοι. Η ατμόσφαιρα ήταν πνιγηρή. Σχεδόν όλοι ήταν βουβοί τώρα καθώς είχε πέσει η νύχτα και περίμεναν την ησυχία να διαλυθεί από την έναρξη ακόμα ενός γύρου βομβαρδισμών.

Ξαφνικά ήχησε μια σειρήνα. Η μάνα της ανασηκώθηκε σαν αυτόματο και την κοίταξε. Η Φατιχά της αντιγύρισε το βλέμμα κι έσφιξε πάνω της τον Γιακούμπ που έμοιαζε ναρκωμένος. Προσπάθησε να χαμογελάσει στην Κεμιλέ αλλά δεν τα κατάφερε. Η κούραση ήταν τόσο μεγάλη και την τραβούσε μέσα της με αβάσταχτη δύναμη σα να ήταν κόκκος άμμου που βούλιαζε σε σιρόπι. Κι ήθελε να σταματήσει να παλεύει να κρατηθεί στην επιφάνεια, να αφήσει την κούραση να την παρασύρει μακριά όπως τα κύματα της θάλασσας.

Η σειρήνα σταμάτησε κι η σιωπή επανήλθε σα δυνατό χαστούκι. Μέσα από τις χαραμάδες του αμπαρωμένου παραθύρου μια λάμψη σα στιγμιαία αστραπή σχημάτισε περίτεχνους λεκέδες από φως και σκιά πάνω στα πρόσωπα των ανθρώπων. Όλοι της φάνηκαν ξένοι. Σαν εξωγήινοι.

Η Φατιχά έσφιξε λίγο περισσότερο τον Γιακούμπ που μουρμούρισε στον ύπνο του κι έπειτα άφησε τον εαυτό της να βυθιστεί μέσα στην απελπισμένη κούραση της ζωής της. Τίποτα δεν είχε σημασία πια. Το ήξερε και το καλοδέχτηκε. Δεν άντεχε άλλο πια όλους αυτούς του ανθρώπους που την ξεπερνούσαν κι έπλαθαν τη ζωή της και της επέβαλαν μια δυστυχία δίχως όρους.

Όλα τελείωσαν ανύποπτα μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα βιαστικών αναπνοών.

Τελικά ίσως αυτή η βόμβα να ήταν το καλύτερο δώρο που έκαναν ποτέ στη Φατιχά. Έτσι κι αλλιώς η ελπίδα είχε πεθάνει πολύ πριν από κείνη.Τουλάχιστον 30 παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν μετά από βομβαρδισμό κτιρίου, στο οποίο οι ισραηλινές δυνάμεις είχαν συγκεντρώσει περίπου 100 αμάχους, στις 4 Ιανουαρίου αναφέρει ο ΟΗΕ.

Απόσπασμα ρεπορτάζ της 09/01/2009

2009-01-07T09:17:00.000-08:00

Η νύχτα της λευκής παπαρούνας

2009-01-04T05:46:00.001-08:00

Για όσους θέλουν να πάρουν μια γεύση από το πρώτο μου βιβλίο που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Διόπτρα το 2007 κι έχει τον τίτλο «Η νύχτα της λευκής παπαρούνας», παρακάτω μπορούν να διαβάσουν την ομώνυμη ιστορία. Το βιβλίο αυτό είναι στην ουσία μια συλλογή ιστοριών γοτθικού ύφους και στυλ, τοποθετημένες σε κάποιο χωριό της βόρειας Ελλάδας. Όλες οι αφηγήσεις δένονται μεταξύ τους με μια κεντρική ιστορία, την ιστορία του Μάριου ενός αστού που κατά τύχη βρέθηκε σ’ ένα απομονωμένο χωριό. Η πρώτη από τις αφηγήσεις που θα ακούσει ο Μάριος σ’ αυτό το χωριό και μαζί του κι ο αναγνώστης, μιλά για τη νύχτα της λευκής παπαρούνας, μια νύχτα που κανείς δεν ήταν σίγουρος τι ακριβώς συνέβη…

Το κορίτσι στερέωσε τη φθαρμένη δερμάτινη σάκα στους ώμους, έστρωσε την ποδιά της και έριξε μια πλάγια ματιά στον μικρότερο αδελφό της που στεκόταν μερικά βήματα παραδίπλα και σκάλιζε τη μύτη του με ενθουσιασμό. Έδειξε την αηδία της με μια γκριμάτσα και έπειτα ξεφύσηξε με απόγνωση. Ο μικρός την κοίταξε και της έδειξε προκλητικά το εύρημα των εντατικών ανασκαφών στο ρουθούνι του.

«Μπλιάχ! Είσαι τόσο βρομιάρικο», είπε στον αδελφό της.

«Εσύ είσαι βρομιάρικο», της απάντησε εκείνος κοροϊδευτικά.

«Εγώ δεν κυλιέμαι όλη μέρα μες στο χώμα σαν γουρούνι».

«Εγώ δεν κυλιέμαι όλη μέρα μες στο χώμα σαν γουρούνι. Νια, νια, νια...» επανέλαβε το αγόρι μιμούμενο τη φωνή της.

Η κοπέλα ένιωσε το θυμό να φουντώνει μέσα της. Την εξόργιζε που ήξερε πως ό,τι και αν έλεγε στον μυξιάρη και ενοχλητικό αδελφό της, εκείνος ήταν ικανός να της το αντιγυρίζει κοροϊδευτικά όλη την ημέρα με τον ίδιο μονότονο τρόπο μέχρι να την κάνει να σκάσει.

Αντί να του απαντήσει, σήκωσε τα μάτια της και κοίταξε τα δύο σοκάκια του χωριού που διακλαδίζονταν μπροστά τους. Το ένα ήταν αυτό που χρησιμοποιούσαν πάντα για να πάνε και να γυρίσουν από το σχολείο τους. Ήταν φαρδύ, κατηφορικό και στρωμένο με πέτρες γυαλισμένες από τα τόσα περάσματα που είχαν κάνει οι διαβάτες. Το άλλο ήταν στενό, κακοσυντηρημένο και γεμάτο λακκούβες. Έστριβε απότομα δεξιά. Κανένα παιδί δεν το προτιμούσε. Περνούσε έξω από το θρυλικό άδειο σπίτι, εκείνο που όλα τα παιδιά στο σχολείο έλεγαν πως ήταν στοιχειωμένο.

Έφερε στο νου της την ιστορία που της είχε διηγηθεί μια συμμαθήτρια. Για τη γριά που έλεγαν πως ήταν κλεισμένη εκεί μέσα τα παλιά χρόνια και που είχε κλέψει πολλά μικρά παιδιά του χωριού για να τους κάνει μάγια. Τα κρατούσε βδομάδες κλειδωμένα μες στο θεοσκότεινο κατώι της και όταν το φεγγάρι γέμιζε, τα σκότωνε για να πάρει το αίμα τους και να κάνει τα μαγικά της. Μέχρι τη στιγμή που την έπιασαν οι άνθρωποι και την κρέμασαν, και έτσι απάλλαξαν το χωριό από την τρομακτική της παρουσία. Μια άλλη φίλη της, της είχε διηγηθεί πως ένα απόγευμα περνώντας έξω από το άδειο σπίτι, είχε δει σε ένα από τα σκοτεινά παράθυρα τη λάμψη ενός κεριού που χάθηκε σχεδόν αμέσως.

Δεν πίστευε όλες αυτές τις ιστορίες αλλά δεν μπορούσε και να μη νιώσει μια φευγαλέα ανατριχίλα στη σκέψη εκείνου του σπιτιού. Ήξερε όμως πως και ο αδελφός της τις είχε ακούσει. Και ήξερε πόσο εύκολο ήταν να τον τρομάξει. Αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί.

Ένα χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό της. Κοίταξε τον φωτεινό μεσημεριάτικο ουρανό και αφού βεβαιώθηκε ότι δεν διέτρεχαν πραγματικό κίνδυνο, έστριψε στο στενό μονοπάτι.

Ο αδελφός της έμεινε για μια στιγμή να την κοιτάζει αμήχανος να απομακρύνεται και έπειτα της φώναξε:

«Πού πας από ’κεί;»

Εκείνη σταμάτησε και γύρισε να τον κοιτάξει με ένα σαρκαστικό χαμόγελο.

«Σπίτι».

«Εγώ δεν πάω από ’κεί», είπε το αγόρι, που ξαφνικά είχε χάσει όλη την προηγούμενη αυθάδειά του.

Η κοπέλα χάρηκε.

«Τότε, γύρνα μόνος σου», απάντησε.

«Θα τα πω όλα στη μαμά».

«Μπα; Τι θα πεις;»

«Ότι με άφησες μόνο μου».

«Φοβητσιάρη!» τον κορόιδεψε.

«Δεν είμαι!» φώναξε εκείνος.

«Είσαι!»

«Όχι, δεν είμαι!»

«Τότε, έλα από ’δώ αν τολμάς, κλανιάρη».

Το μικρό αγόρι πάλεψε λίγο με τα συναισθήματά του και έπειτα άρχισε να ακολουθεί σκυθρωπό τη μεγαλύτερη αδελφή του. Δεν ήθελε να μείνει μόνος του. Προτιμούσε να μείνει μαζί της, έστω και αν περνούσαν έξω από το απαίσιο άδειο σπίτι.

Τα δύο παιδιά άρχισαν να περπατούν στο σοκάκι δίπλα από τα βλοσυρά πέτρινα σπίτια του χωριού και τις αυλές όπου τα σημάδια του χειμώνα ήταν ακόμη φανερά.

Εκείνη, για να ολοκληρώσει την τιμωρία του αδελφού της, ξεκίνησε με ψιθυριστή φωνή να διηγείται την ιστορία που είχε ακούσει για τη γριά. Μάλιστα, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην κατάρα της που έλεγε ότι κάποτε θα γύριζε για να εκδικηθεί τους κατοίκους του χωριού που την είχαν κρεμάσει. Αυτό θα γινόταν τη μέρα που στο χωριό θα άνθιζε μια λευκή παπαρούνα. Το αγόρι, φανερά ταραγμένο, προσπάθησε να αντικρούσει τα λεγόμενα της αδελφής του και να φανεί γενναίο, γρήγορα όμως άρχισε να φοβάται πραγματικά και να κοιτά γύρω του με μάτια τρομαγμένα. Η κοπέλα το κατευχαριστήθηκε, όμως καθώς ολόγυρα απλωνόταν απόλυτη ησυχία και ερημιά, και αφού σιγά, σιγά πλησίαζαν το άδειο σπίτι, ένιωσε και εκείνη άσχημα. Σταμάτησε να λέει τις χαζές ιστορίες που είχε ακούσει. Εξάλλου, τώρα δεν της φαίνονταν και τόσο χαζές... Σώπασε. Η σιωπή όμως έκανε τα πράγματα χειρότερα.

Στην επόμενη στροφή του δρόμου, τα παιδιά ήρθαν καταπρόσωπο με το άδειο σπίτι. Σταμάτησαν και το κοίταξαν με μάτια γεμάτα δέος, έστω και αν ήταν μονάχα ένα χαμόσπιτο στη μέση μιας αυλής πνιγμένης με καμένη από τον πάγο αγριάδα. Σε πολλά σημεία του ο χαμηλός πέτρινος μαντρότοιχος, που έφραζε τη μικρή αυλή, είχε πέσει ενώ ένα μέρος της σκεπής είχε βουλιάξει δίνοντας στο σπίτι μια περίεργη όψη μισοφαγωμένου γλυκού. Τα ανοίγματα των παραθυριών έχασκαν άδεια και αποκάλυπταν ένα ζοφερό σκοτάδι που κέντριζε ακόμη περισσότερο τη φαντασία των παιδιών.

«Πάμε να φύγουμε», ψιθύρισε το αγόρι, τραβώντας το μανίκι της αδελφής του.

Εκείνη τον κοίταξε και το βλέμμα της αποκάλυψε και τον δικό της φόβο. Ξεκίνησε να περπατά αλλά ένιωσε πάλι τον αδελφό της να της τραβά το μανίκι. Γύρισε με απορία. Το παιδί χωρίς να μιλήσει σήκωσε το χέρι και έδειξε. Το δάχτυλό του έτρεμε. Η κοπέλα κοίταξε το σημείο που της έδειχνε και ξαφνικά χλόμιασε. Τα παιδιά αντάλλαξαν ένα γρήγορο βλέμμα και απότομα το έβαλαν στα πόδια και χάθηκαν στην επόμενη στροφή.

Στο σοκάκι απλώθηκε πάλι σιωπή και ερημιά. Τα σπίτια τριγύρω ήταν έτσι φτιαγμένα που έμοιαζαν να έχουν γυρίσει την πλάτη στο άδειο σπίτι. Κανένα παράθυρο δεν έβλεπε προς τη μεριά του. Σαν να ήθελαν οι ιδιοκτήτες τους να αγνοήσουν την παρουσία του εκεί. Να μην είναι αναγκασμένοι κάθε φορά που ανοίγουν τα παραθύρια τους να θυμούνται πράγματα παλιά και άσχημα.

Όταν όμως ο ήλιος πήρε να γέρνει και ο ουρανός να παίρνει βάθος, κόσμος άρχισε να εμφανίζεται στο σοκάκι. Ένα πλήθος, που ολοένα μεγάλωνε, άρχισε να στριμώχνεται στον στενό δρόμο. Ήταν ένα σιωπηλό και σκεφτικό πλήθος. Όλοι τους μαζεύτηκαν κοντά στο σημείο απ’ όπου λίγες ώρες νωρίτερα είχαν περάσει τα δύο αδέλφια. Και όλοι τους παρατηρούσαν με αγωνία το ίδιο πράγμα. Με μάτια γουρλωμένα κοιτούσαν και δεν έβγαζαν μιλιά. Γυναίκες τυλίγονταν πιο σφιχτά στα βαριά, πλεχτά σάλια τους, σαν να ήθελαν να προστατευτούν από το μαρτιάτικο κρύο, και δίπλα τους στέκονταν άντρες αμήχανοι, με τα χέρια χωμένα στις τσέπες. Όλοι τους είχαν στυλώσει τα μάτια στο ίδιο παράξενο λουλούδι που είχε φυτρώσει στην άκρη του δρόμου, δίπλα στον παλιό μαντρότοιχο. Ένα λουλούδι που δεν είχαν ξαναδεί ποτέ και που έμοιαζε να αψηφά τους νόμους της φύσης με το πρώιμο άνθισμά του. Μια λευκή παπαρούνα! Μια παπαρούνα σαν καμωμένη από φλοίδες χιονιού έτοιμες να λιώσουν στο πρώτο άγγιγμα. Όμορφο λουλούδι. Φτάνει να μην το συνόδευε εκείνη η παλιά κατάρα...

Η σιωπή και η αμηχανία του κόσμου εξακολουθούσε. Ώσπου ένας άντρας τράβηξε το βλέμμα του από το λουλούδι και κοίταξε στην αρχή τους άλλους γύρω του και έπειτα ψηλά τον ουρανό. Σαν να προσπαθούσε να διαβάσει ένα μήνυμα. Μια αλλαγή στον καιρό. Μετά άρχισε να τρέχει ώσπου εξαφανίστηκε στη στροφή του δρόμου.

Οι υπόλοιποι για λίγο έμοιαζαν παγωμένοι, ώσπου μια σιωπηλή απόφαση απλώθηκε από τον ένα στον άλλο σαν φωτιά και άρχισαν να φεύγουν με βιάση. Το στενό ερήμωσε πάλι και το λουλούδι έμεινε να λάμπει μες στην ολόλευκη μεγαλοπρέπειά του. Ο ήλιος χάθηκε και το λυκόφως στάθηκε σύντομο στον ορίζοντα.

Ο κόσμος του χωριού κλείστηκε μες στα σπίτια του πιο νωρίς απ’ ό,τι το συνήθιζε. Το καφενείο έκλεισε πριν την ώρα του και οι άντρες, που τα βράδια περνούσαν την ώρα τους μες στη φιλόξενη ζεστασιά του, γύρισαν στα σπίτια τους. Ο ξυλουργός που συνήθιζε να σκαλίζει το ξύλο του μέχρι αργά το βράδυ χωμένος στο εργαστήρι του, σφάλισε βιαστικά τη σκεβρωμένη πόρτα με ένα βαρύ λουκέτο, αφήνοντας μισοτελειωμένο ένα μικρό τραπέζι ανάμεσα σε βουνά από μυρωδάτο ροκανίδι. Ακόμη και ο γέρος που το είχε ευχαρίστηση να περνά τις ώρες του στο περιποιημένο μποστάνι του, όταν κάποιος του είπε το νέο, πήρε το δρόμο με σβέλτα βήματα για να βρεθεί δίπλα στη γριά του. Και λίγο πριν ανάψουν τα πρώτα αστέρια, οι γρίλιες έκλεισαν και οι πόρτες κλείδωσαν. Όλο το χωριό βούλιαξε μες στη φοβισμένη ησυχία. Ως και τα ζωντανά λούφαξαν στις τρύπες τους, κρύβοντας τις μουσούδες τους στα αχαμνά τους. Τίποτα δεν έμοιαζε να κινείται. Τίποτα, έξω από το θηριώδες πέπλο της ομίχλης που έκανε την εμφάνισή του από το άνοιγμα των βουνών.

Ήρθε αργά και κύλησε πάνω στη γη, νοτίζοντάς την. Πέρασε ανάμεσα από τα ψηλά έλατα σαν αδυσώπητο κύμα, διαλύοντας τις μορφές τους, κάνοντάς τα να μοιάζουν με πρωτεϊκά τέρατα. Ίσκιοι τρομακτικοί και γεμάτοι υπονοούμενα. Σιγά, σιγά έφτασε και στα πρώτα σπίτια του χωριού, καταπίνοντάς τα με ευκολία. Έσυρε τα παγωμένα της βήματα στα δρομάκια και επισκέφθηκε σαν περίεργος ταξιδιώτης κάθε αυλή. Κάθε σπίτι. Και ήταν πυκνή. Τόσο πυκνή που ακόμη και αν τολμούσε κάποιος να μισανοίξει μια γρίλια, δεν θα έβλεπε τίποτα παρά μόνο το αδιαπέραστο σκοτάδι. Και έκλεισε μες στην υγρή αγκαλιά της ολόκληρο το χωριό.

Σε κάθε σπίτι βασίλευε φόβος βουβός. Όλες οι φαμίλιες ξαγρυπνούσαν στο ενθαρρυντικό φως των κεριών και των καντηλιών, που όμως τούτη τη νύχτα δεν τους φαίνονταν ικανά να διώξουν μακριά τις σκιές. Οι φλόγες στα τζάκια και τις σόμπες δεν μπορούσαν να διαλύσουν την παγωνιά που τρύπωνε από τις χαραμάδες των σπιτιών και, πιο πολύ, δεν μπορούσαν να απωθήσουν πάλι πίσω στα βάθη του μυαλού το πρωτόγονο ένστικτο που είχε ξυπνήσει και τους βεβαίωνε πως ετούτη η νύχτα ήταν ξεχωριστή. Γιατί αυτή τη νύχτα κάτι τριγυρνούσε έξω από τις πόρτες τους. Κάτι σεργιανούσε και κάτι έψαχνε.

Η γιαγιά και ο παππούς, που τόσον καιρό είχαν πιστέψει πως ο θάνατος δεν ήταν πια ικανός να τους τρομάξει, είχαν ζαρώσει κουκουλωμένοι πάνω στο μπάσι ενώ ο πατέρας έπαιζε νευρικά με το κομπολόι του κοιτώντας πότε, πότε τη γυναίκα του με τις πρόωρες ρυτίδες, που νανούριζε το μωρό της. Το αγγελούδι της ήταν το μοναδικό πλάσμα που πετούσε σε μακρινούς ουρανούς. Πολύ νωρίς ακόμη για να νιώσει το άγγιγμα του ανελέητου κόσμου. Τα μεγαλύτερα παιδιά, το αγόρι και το κορίτσι, προσπαθούσαν να καταλάβουν γυρεύοντας απαντήσεις στα πρόσωπα των μεγάλων. Εκείνων που μάλλον ήξεραν τα πάντα. Τι ήταν αυτό που έτρεχε και χοροπηδούσε; Αυτό που έσερνε τα πόδια του και πετούσε πάνω από τις στέγες;

Οι ώρες περνούσαν αμείλικτες στο χωριό και η αγωνία σερνόταν. Μες στα σπίτια η ατμόσφαιρα γινόταν αποπνικτική. Όλοι νόμιζαν πως θα τρελαίνονταν. Λίγο ακόμη και θα έχαναν τα λογικά τους. Ας γινόταν κάτι! Ας τελείωνε πια το μαρτύριο της αναμονής. Ας έπαιρνε ό,τι ήθελε ο άγνωστος εισβολέας, αρκεί να έσβηνε τούτο το βασανιστικό συναίσθημα του κινδύνου που κρεμόταν σαν σάβανο απλωμένο πάνω από το κεφάλι τους...

Ώσπου, λίγο πριν χαράξει, οι προσευχές τους εισακούστηκαν. Έφυγε. Όπως ήρθε, έτσι χάθηκε. Γλίστρησε μακριά και μαζί γλίστρησε και το αποτρόπαιο συναίσθημα του κινδύνου. Το ένιωσαν σαν ήχο που σβήνει αφήνοντας πίσω τη μακάρια ανακούφιση της επιβίωσης.

Όταν επιτέλους ο ήλιος ξεπρόβαλε στην ανατολή και οι αχτίδες του έσκισαν τα πέπλα της ομίχλης, ο κόσμος του χωριού φάνηκε πάλι ξάστερος και ζωντανός. Και λίγο μουδιασμένος. Στο σοκάκι έξω από το άδειο σπίτι επικρατούσε ερημιά, ώσπου όλοι τους μαζεύτηκαν ξανά εκεί με βήματα διστακτικά. Ίσως κατά βάθος να το περίμεναν αυτό που είδαν. Τα λευκά πέταλα που είχαν αλλάξει χρώμα και είχαν κοκκινίσει. Και όλοι ήξεραν από τι. Ποτέ κανείς όμως δεν ρώτησε ποιος χάθηκε τη νύχτα της λευκής παπαρούνας. Σημασία είχε ότι το κοπάδι σώθηκε. Το μόνο που έκαναν ήταν να κάψουν το άδειο σπίτι και στη θέση του να φτιάξουν την εκκλησιά της Αγίας Βαρβάρας, που από τότε στέκει εκεί με τα περιποιημένα της παρτέρια.

2009-01-03T03:38:00.000-08:00

Αυτή είναι μια απεικόνιση που έφτιαξα πριν αρκετό καιρό αλλά για κάποιο λόγο ακόμα και τώρα τη βρίσκω κατάλληλη για το Γενάρη κάθε χρόνου. Ένα δέντρο, ασαφές πίσω από την ομίχλη κι ένα μονοπάτι ίσα που διακρίνεται...
Που οδηγεί; Δεν έχω ιδέα, όπως κανείς μας δεν έχει ιδέα τι μας επιφυλάσσει ο νέος χρόνος. Το μέλλον γενικότερα. Μονάχα προσδοκίες κι επιθυμίες είναι ορατές κι όλες μπορούν να χαθούν εύκολα, με το φύσημα του αέρα και τον πρώτο ήλιο...
Καλή χρονιά σε όλους μας, στ' αλήθεια...

Καλή χρονιά !!!

2009-01-03T03:25:00.000-08:00

Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους!!! Εγκαινιάζοντας αυτό το blog και μιλώντας ειλικρινά σας λέω πως ήταν κάτι το οποίο σκεφτόμουν να κάνω εδώ και πολύ καιρό αλλά δίσταζα. Ρίχνοντας μια ματιά στο internet όλοι καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν χιλιάδες πια τέτοιοι «χώροι» όπου άνθρωποι κάθε είδους λένε ο καθένας τα δικά του κι επομένως η δημιουργία ενός ακόμα δεν ήμουν σίγουρος τι θα μπορούσε να εξυπηρετήσει. Τελικά σκέφθηκα ότι θα έπρεπε να προχωρήσω στη δημιουργία αυτού του blog έστω και για χάρη εκείνων των ανθρώπων που ίσως να διάβασαν το πρώτο μου βιβλίο και θα ενδιαφέρονταν να γνωρίσουν το γράψιμο μου λίγο καλύτερα και πιο άμεσα. Σκέφθηκα επίσης ότι ίσως και να μπορούσα να επικοινωνήσω τις ιστορίες μου και με περισσότερους ανθρώπους που διαφορετικά (πχ μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο, ανάμεσα στον ορυμαγδό των βιβλίων) μπορεί να μη με έπαιρναν χαμπάρι ή να δίσταζαν να με διαβάσουν. Γεγονός είναι ότι για κάθε «νέο» στο χώρο του γραψίματος το να φτιάξει μια σχέση (και ιδιαίτερα μια σχέση εμπιστοσύνης) με τους αναγνώστες είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι. Απαιτεί χρόνο, υπομονή και τρόπους επικοινωνίας.

Από σήμερα λοιπόν μέσα από αυτό το blog θα προσπαθήσω να σας προσφέρω όσο πιο τακτικά είναι δυνατόν μικρές ιστορίες που ελπίζω να τις βρείτε τουλάχιστον ενδιαφέρουσες και που στο μέλλον μπορεί να βρουν τη θέση τους σε κάποιο βιβλίο. Επίσης σκέφθηκα σύντομα να αναρτήσω ένα κομμάτι από το πρώτο μου βιβλίο τη «Νύχτα της λευκής παπαρούνας» για εκείνους που θέλουν να πάρουν μια ιδέα περί τίνος πρόκειται αλλά και μια προδημοσίευση (όταν τελειώσει η επιμέλεια του) του επερχόμενου βιβλίου.

Τέλος σκέφθηκα να δώσω επιτέλους διέξοδο και στις «δημιουργίες» μου σε digital art και 3d animation , χόμπι που με απασχολούσαν ανέκαθεν, ειδικά απ’ όταν άφησα στην άκρη την παραδοσιακή ζωγραφική. Ελπίζω να διασκεδάσετε και φυσικά ελπίζω να με τιμήσετε με σχόλια και παρατηρήσεις…

Κωνσταντίνος Μίσσιος